Członek zarządu spółki kapitałowej ponosi solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, jeżeli w dniu powstania zaległości pełnił funkcję zarządczą, a wszystkie działania związane z egzekucją z majątku spółki okazały się bezskuteczne; brak wykazania braku winy uniemożliwia wyłączenie tej odpowiedzialności.

Maksymalna stawka opłaty targowej, określona w art. 19 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, odnosi się do każdego targowiska z osobna, zgodnie z prawem do różnicowania opłat przez radę gminy.

Dla uzyskania zwolnienia podatkowego z art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f., decydujące jest faktyczne przeznaczenie środków na cele mieszkaniowe, nawet jeśli formalne przeniesienie własności nieruchomości nastąpi później.

Odmowa wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego jest uzasadniona, gdy istnieje obiektywne i racjonalne przypuszczenie, że opisane czynności mogą stanowić unikanie opodatkowania zgodnie z art. 119a Ordynacji podatkowej.

Uchwała miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest nieważna w zakresie dopuszczenia lokalizacji elektrowni wiatrowych na terenach oznaczonych jako P.2 i część R, z uwagi na istotne naruszenie zasad jego uchwalenia i ochrony interesu prawnego właścicieli nieruchomości graniczących z tymi terenami.

Na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów dotyczących zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej nie stosuje się do instalacji odnawialnych źródeł energii. Zaskarżona decyzja była prawidłowa i zgodna z prawem.

W przypadku szkół artystycznych formalny status ucznia w dniu sprawozdawczym decyduje o prawidłowości wykazania w SIO, niezależnie od rzeczywistego udziału w zajęciach, o ile nie doszło do skreślenia z listy uczniów w trybie przewidzianym przez przepisy ustawy o systemie oświaty.

W ciężarze beneficjenta dotacji leży wykazanie prawidłowego wydatkowania jej środków, nawet jeśli istnieją zarzuty jej niezgodnego wykorzystania; forma umów z rodzicami oraz inne dowody mogą wskazywać na alternatywne źródła finansowania działalności, wpływając na konieczność zwrotu dotacji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Zarządu Dzielnicy m.st. Warszawy, uznając błędną wykładnię prawa materialnego oraz nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego przez organ, co skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały przez sąd pierwszej instancji.

W braku definicji legalnej pojęcia "działania bojowe" należy stosować jego interpretację potoczną. Odmowa wydania zaświadczenia na podstawie mylnej interpretacji kwalifikacji bojowych jest bezzasadna.

Nie można uwzględnić wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wydanej na podstawie specustawy o terminalu regazyfikacyjnym, z racji wyłączenia stosowania art. 61 § 3 p.p.s.a., chyba że skarga dotyczy decyzji o pozwoleniu na budowę z wyjątkami środowiskowymi. W obecnym stanie prawnym nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Zmiana ostatecznej decyzji administracyjnej, stwierdzającej nabycie praw przez podmioty, na podstawie art. 154 § 1 k.p.a., jest niedopuszczalna w sytuacji, gdy decyzja ta potwierdza istniejące stany prawne i nie narusza zasadności powziętych praw.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak wykazania przez stronę T. Z. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków uzasadnia oddalenie jej zażalenia w sprawie wstrzymania decyzji administracyjnej – art. 61 § 3 p.p.s.a.

Zezwolenie na pobyt czasowy wydane w celu prowadzenia działalności gospodarczej na podstawie art. 142 ust. 3 u.o.c. nie podlega zmianie na zasadach art. 120 u.o.c. oraz art. 155 k.p.a., jeżeli zmiana dotyczy nowego stanu faktycznego.

Dopuszczenie zajęcia pasa drogowego pod reklamę wymaga zgody zarządcy drogi, a brak takowej stanowi niewystarczalny element uzasadniający nałożenie kary. Niezasadność kasacji wskazuje na prawidłowe zastosowanie ustawy o drogach publicznych. Zarzuty proceduralne i argumenty o znikomości naruszenia nie wpływają na legalność wymierzonej kary, decyzja SKO pozostaje w mocy.

W sytuacji, gdy zapytanie kredytowe nie kończy się zawarciem umowy, przetwarzanie danych osobowych przez Biuro Informacji Kredytowej staje się nieuzasadnione prawnie. Art. 105a Prawa bankowego nie legalizuje przetwarzania danych osobowych po zakończeniu oceny zdolności kredytowej bez zawarcia rzeczywistego zobowiązania.

Pismo mieszkańców skierowane do organu administracji publicznej, nawet jeśli odnosi się do spraw publicznych, nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej.

NSA stwierdził, że prawidłowe ustalenia faktyczne i procedura w postępowaniu administracyjnym uzasadniały nałożenie kary pieniężnej na C. Sp. z o.o. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, podkreślając brak konieczności sporządzenia mapy prawnej dla uznania naruszenia.

Wyrok łączny, obejmujący kary warunkowo zawieszone, które według stanu prawnego nie podlegają wykonaniu, musi być uchylony jako naruszający art. 85 § 1 w zw. z art. 75 § 4 k.k., a to, co do zasady, powinno zostać uwzględnione przez sąd odwoławczy.

NSA orzeka, że decyzja Prezesa ULC z 31 grudnia 2018 r. nie spełnia przesłanek trwałej niewykonalności z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż możliwe są inne środki prawne do jej wykonania. Uchyla się wyrok WSA i oddala skargę zarządzającego lotniskiem.

Przetwarzanie danych osobowych pracowników gminnych jednostek budżetowych może być uzasadnione w ramach zadań realizowanych w interesie publicznym i kontroli finansowej, co jest zgodne z art. 6 ust. 1 lit. c oraz e RODO, w powiązaniu z przepisami szczególnymi dotyczącymi finansów publicznych i samorządu lokalnego.

Opłata targowa, zgodnie z art. 19 pkt 1 lit. a u.p.o.l., ma charakter przedmiotowy i odnosi się do czynności sprzedaży na targowiskach. Przyjęcie tego charakteru nie narusza konstytucyjnej zasady równości. Kompetencja gminy w zakresie ustalania stawek opłaty targowej nie została przekroczona.

W sprawie dotyczącej bezczynności organu administracji w procesie ubiegania się o zezwolenie na pobyt czasowy, prawidłowa interpretacja przepisów oraz przepisów dyrektywy unijnej wykazała zasadność stwierdzenia bezczynności i niewystarczalność u.o.p. jako podstawy prawnej w przedmiotowej sprawie.

Zbiornik o pojemności 1,8 m3 stanowi obiekt budowlany podlegający obowiązkowi zgłoszenia budowy organom administracyjnym, a niedopełnienie tego obowiązku skutkuje orzeczeniem nakazującym rozbiórkę zgodnie z Prawem budowlanym.