NSA stwierdza, że nałożenie kary pieniężnej na "G." Sp. z o.o. za nieprzekazanie dokumentacji bez przeprowadzania inspekcji lub kontroli, zgodnie z art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego, stanowi naruszenie wymogów ustawowych dotyczących kompetencji organów do prowadzenia takiego postępowania.

Przedsiębiorca nie jest zobowiązany do przekazania dokumentacji pod rygorem kary pieniężnej poza kontekstem inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej, jak przewidują przepisy art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego.

Przewodniczący KRRiT pozostaje w rażącej bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku Fundacji o wszczęcie postępowania administracyjnego, co skutkuje zobowiązaniem do formalnego załatwienia sprawy oraz wymierzeniem grzywny administracyjnej.

Organ administracji po złożeniu wniosku przez organizację społeczną musi rozstrzygnąć o wszczęciu bądź odmowie wszczęcia postępowania w formie postanowienia; bezczynność w tym zakresie może być uznana za rażące naruszenie prawa.

Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji dopuścił się rażącej bezczynności, niewłaściwie rozpatrując wniosek fundacji jako organizacji społecznej, co uzasadniało zobowiązanie do działania i nałożenie grzywny.

Program "Inicjatywa doskonałości – uczelnia badawcza" stanowi program ustawowy, co wyklucza możliwość kwalifikacji umów z nim związanych jako tajemnicy przedsiębiorstwa na podstawie przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz ograniczenia dostępu do informacji publicznej.

Skarga kasacyjna została oddalona, gdyż zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych i materialnych, dotyczących zwrotu unijnego dofinansowania, nie były zasadne. Sąd podkreślił obowiązek ścisłego przestrzegania konkurencyjności w zamówieniach publicznych.

Skarga kasacyjna W.Z. dotycząca odmowy przyznania płatności na obszary z ograniczeniami naturalnymi została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość dotychczasowych decyzji, argumentując brak wyraźnych dowodów na samodzielne prowadzenie gospodarstwa zgodne z przepisami prawa unijnego i krajowego.

NS uchyla wyrok WSA w Bydgoszczy z uwagi na niecałościowe rozpatrzenie sprawy, ukierunkowując go ponownie do ponownego rozpoznania celem wszechstronnej analizy zarzutów materialnoprawnych i proceduralnych dotyczących wykorzystania środków unijnych.

Opłata targowa zgodnie z Ustawą o podatkach i opłatach lokalnych ma charakter przedmiotowy związany z dokonywaniem sprzedaży na targowisku. Limit dzienny tej opłaty nie odnosi się do podatnika, lecz do czynności sprzedaży, co zgodne jest z kompetencjami gmin w zakresie kształtowania lokalnej polityki podatkowej.

Maksymalna stawka dziennej opłaty targowej zgodnie z art. 19 pkt 1 lit. a u.p.o.l. ma charakter przedmiotowy i odnosi się do czynności sprzedaży na targowisku, a nie do jednostkowego podatnika, co uzasadnia brak naruszenia zasady równości wobec prawa.

Opłata targowa w kontekście ustawy ma charakter przedmiotowy, co oznacza, że jest ona związana z konkretnymi stanowiskami handlowymi na targowiskach, a nie z całkowitą działalnością sprzedażową podmiotu na terenie gminy.

Zawiadomienie o przekształceniu zajęcia zabezpieczającego w egzekucyjne nie jest czynnością egzekucyjną na gruncie u.p.e.a., lecz materialno-techniczną, co wyklucza możliwość jego zaskarżenia w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a.

Członka zarządu można pociągnąć do odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, jeśli w pełnieniu funkcji nie złożył wniosku o upadłość pomimo niewypłacalności spółki oraz gdy egzekucje z majątku spółki są bezskuteczne.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, naruszenia prawa materialnego nie zostały wykazane w zgodności z wymogami art. 174 p.p.s.a., co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Oddalenie skargi kasacyjnej Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi potwierdziło prawidłowość uznania przewlekłości postępowania za rażące naruszenie prawa przez Ministra oraz zasadność przyznania sum pieniężnych skarżącym za takie naruszenie.

Lokalizowanie reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi stanowi delikt administracyjny, uzasadniający nałożenie kary pieniężnej stosownie do przepisów ustawy o drogach publicznych oraz lokalnych regulacji określających stawki opłat.

Kontenery telekomunikacyjne, nie będąc trwale związane z gruntem, kwalifikują się jako budowle, a nie budynki w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i są opodatkowane podatkiem od nieruchomości jako budowla.

Dzienną stawkę opłaty targowej należy rozumieć, jako odnoszącą się do sprzedaży na targowiskach, z wyznaczoną powierzchnią stanowiska handlowego. Opłata ma charakter przedmiotowy, zgodny z ustawowo określoną kompetencją rady gminy.

Brak podstaw do ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy z uwagi na niespełnienie warunków eksploatacji statku w międzynarodowym transporcie morskim - oddalenie skargi kasacyjnej Skarżącego.

Świadczenie z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji ma charakter kompensacyjny, wyrównując rzeczywiste straty finansowe funkcjonariusza niesłusznie zwolnionego ze służby. Organ ma obowiązek rozważyć sytuację finansową funkcjonariusza i kompensować szkody, niezależnie od długości okresu pozostawania poza służbą.

Informację publiczną stanowi jedynie wiadomość zmaterializowana i przechowywana przez organ, stąd Wójt Gminy nie powstrzymywał się od działania w sytuacji, gdy wnioskowana informacja nie spełniała tych wymogów. Oddalenie skargi kasacyjnej nastąpiło na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Zajęcie pasa drogowego na cele inne niż potrzeby zarządzania drogami wymaga zezwolenia zarządcy drogi zgodnie z art. 39 ust. 3 u.d.p. Ścisła reglamentacja powoduje, że brak zezwolenia skutkuje karą pieniężną, którą sąd może utrzymać w mocy wobec dostatecznych ustaleń faktycznych i prawidłowej wykładni prawa przez WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że nałożenie kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi jest zgodne z prawem, jeśli materiał dowodowy wskazuje na zajęcie pasa w rozumieniu ustawy o drogach publicznych.