Członka zarządu odpowiada solidarnie z majątkiem własnym za zaległości podatkowe spółki, jeśli nie złożono we właściwym czasie wniosku o upadłość, a egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna; choroba członka zarządu i rola "figuranta" nie stanowią przesłanek egzoneracyjnych.
Sąd stwierdza, iż wniosek o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej winien być poparty dowodami wykazującymi tytuł prawny do nieruchomości, co skarżący J.K. nie uczynił, nie spełniając tym samym wymogów art. 29 ust. 1 u.d.p.
Decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości nie musi wskazywać działek wydzielonych pod drogi publiczne, jeśli dotyczy terenów zamkniętych. Skutki prawne podziału według specustawy drogowej nie obligują do zaliczenia działek do dróg publicznych bez formalnego aktu.
W postępowaniu nadzorczym o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, umorzenie z mocy prawa po upływie 30 lat od jej doręczenia, przewidziane w art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa, jest zasadne nawet przy niepełnym doręczeniu, jeśli przepis wszedł w życie przed zakończeniem postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Prezes NFZ nie ma kompetencji do oceny przedawnienia należności składkowych, które mieści się w zakresie organu ubezpieczeń społecznych. Właściwy do rozwiązania kwestii podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu jest organ NFZ, a nie ocena przedawnienia składek.
Dla stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej konieczna jest wykazanie rażącego naruszenia prawa, które polega na oczywistej sprzeczności treści decyzji z normą prawną (art. 247 § 1 pkt 3 o.p.). Rozszerzająca wykładnia tych wyjątkowych przesłanek jest niedopuszczalna.
W sprawie o ustalenie podstawy opodatkowania budowli w postaci utwardzenia terenu i ogrodzenia, dopuszczalne jest oparcie się na metodzie wyceny odtworzeniowej, gdy brak jest danych transakcyjnych. Ocena dowodów i wyceny przez organ podatkowy, dokonana zgodnie z zaleceniami sądu, była wystarczająco wnikliwa i zgodna z prawem.
Zwaloryzowana wysokość opłaty przekształceniowej, określana w zawiadomieniu zgodnie z art. 10 ustawy przekształceniowej, nie wymaga decyzji administracyjnej, a umorzenie postępowania w tym zakresie jest uzasadnione brakiem podstaw prawnych do władczej ingerencji organu administracji.
Zgłoszenie wniosku o wydanie decyzji administracyjnej w sprawie waloryzacji opłaty przekształceniowej jest nieuzasadnione. Waloryzacja powinna być dokonana zawiadomieniem, zgodnie z art. 10 ustawy przekształceniowej.
Waloryzacja opłaty przekształceniowej, zgodnie z ustawą z 20 lipca 2018 r., dokonuje się poprzez zawiadomienie przez organ oraz nie wymaga wydania decyzji administracyjnej; brak jest podstaw do stosowania trybu administracyjnego z uwagi na charakter techniczny waloryzacji.
Z waloryzacji opłaty przekształceniowej właściwy organ informuje pisemnie, nie wydając decyzji administracyjnej – w przedmiocie waloryzacji nie stosuje się art. 7 ust. 8a ustawy przekształceniowej.
Waloryzacja opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, zgodnie z art. 10 ustawy przekształceniowej, nie wymaga wydania decyzji administracyjnej i jest dokonywana poprzez zawiadomienie.
Zwaloryzowana opłata przekształceniowa nie podlega ustaleniu w drodze decyzji administracyjnej. Procedura waloryzacji uregulowana jest odrębnie i nie obejmuje stosowania art. 7 ust. 8a ustawy przekształceniowej.
Brak podstaw prawnych do władczego ustalenia wysokości zwaloryzowanej opłaty przekształceniowej w drodze decyzji, co uzasadnia umorzenie postępowania administracyjnego.
Silosy cementu, ze względu na dominujący parametr techniczny jakim jest pojemność, stanowią budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zgodnie z definicją budowli zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej, oddalił skargę producentki rolnej S.G., uznając prawidłowość wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego w zakresie odmowy przyznania pomocy finansowej, odnosząc się do poprawności wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego.
Silosy i tunele kwalifikują się jako budowle z uwagi na ich dominującą pojemność jako cechę techniczną, nie spełniającą kryterium budynku. Ewidencja gruntów nie determinuje kwalifikacji podatkowej obiektów budowlanych.
Zastosowanie przepisu art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie zawiadomienia stron postępowania dotyczącego lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi zgodny z prawem sposób postępowania, a brak przesłanek wskazujących na naruszenie tych zasad uniemożliwia wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
NSA stwierdza nieważność uchwały Rady Gminy Popów w części dotyczącej całkowitego zakazu zabudowy na działkach 2R, naruszającego zasadę proporcjonalności. Uznaje zarzut naruszenia prawa własności w tym zakresie za zasadny. Oddala skargę kasacyjną w zakresie ograniczenia hodowli powyżej 40 DJP na działkach 8RM, uznając je za proporcjonalne i zgodne z interesem publicznym.
Zaskarżony wyrok WSA prawidłowo wskazuje na obowiązek organu administracyjnego do terminowej reakcji na wnioski obywateli dotyczące bezczynności, mimo wymogu wszczynania postępowań z urzędu w sprawach samowoli budowlanej (art. 72a Prawa budowlanego).
Aktualizacja danych ewidencji gruntów i budynków wymaga stosownej dokumentacji geodezyjnej. Brak przedłożenia takowej dokumentacji przez zainteresowanego skutkuje zasadnym oddaleniem wniosku o aktualizację przez organy administracyjne.
Producent rolny będący jednocześnie podmiotem skupującym zboża seryjnie zakupowane od innych podmiotów nie kwalifikuje się do uzyskania pomocy w ramach środków wsparcia nadzwyczajnego, jeśli skupowane produkty nie pochodzą z własnej produkcji rolniczej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że skreślenie z listy studentów z powodu niewniesienia opłat jest zgodne z prawem, nawet jeśli występują przesłanki fakultatywne. Decyzja organy uczelni była uzasadniona niewniesieniem opłat, co stanowi wystarczającą podstawę do jej podjęcia.
Przepisy statuujące wybór członków Miejskiej Rady Seniorów w Szczecinie, bez uwzględnienia obligatoryjnych przedstawicieli osób starszych, naruszają art. 5c ustawy o samorządzie gminnym, co skutkuje koniecznością ponownej oceny legalności uchwały przez WSA w Szczecinie.