Stwierdzenie nieważności decyzji zależnej od decyzji uprzednio zniesionej ex tunc jest zasadne, gdyż decyzja ta traci skutki prawne od daty wydania decyzji źródłowej; wymaga również zgodności z prawem całej procedury wydawania decyzji zmieniającej.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie wygasa na mocy art. 72 ust. 3 u.u.i.ś., jeśli przed upływem przewidzianych terminów wydano decyzje o warunkach zabudowy i pozwoleniach na budowę. Ewentualne niezgodności w realizacji inwestycji nie uzasadniają stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w trybie art. 162 k.p.a.

Cofnięcie skargi kasacyjnej przez organ, jeśli uznane za skuteczne i dopuszczalne, zgodnie z art. 60 i 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., uzasadnia umorzenie postępowania kasacyjnego i zwrot uiszczonego wpisu.

Prezydent Miasta Łodzi dopuścił się bezczynności w zakresie wydania zaświadczenia o wniesieniu opłaty jednorazowej, a zaległości z opłatami przekształceniowymi lat wcześniejszych nie stanowią przeszkody prawnej do wydania zaświadczenia.

Art. 165b Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania do postępowań dotyczących nałożenia kar pieniężnych przewidzianych w ustawie o SENT; kara ta ma charakter administracyjny a nie podatkowy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że przewóz towaru objętego systemem SENT wymaga spełnienia określonych obowiązków przez przewoźnika. Niedopełnienie ich stanowi podstawę do nałożenia kary, a brak dowodów na złą kondycję finansową wyklucza odstąpienie od jej nałożenia.

Dla uzyskania odstępstwa od wymogów odległościowych w sprzedaży alkoholu, warunkiem sine qua non jest kontynuacja działalności przez tego samego przedsiębiorcę w tej samej lokalizacji. Nowy podmiot nie może przejąć tych uprawnień poprzez umowę cywilnoprawną.

Pojęcie "reklamy" w rozumieniu art. 4 pkt 23 u.d.p. obejmuje nie tylko treść wizualną, ale także jej konstrukcyjne elementy nośne, co uzasadnia nałożenie kary za przekroczenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, niezależnie od demontażu części treści reklamowych.

Polskie Koleje Państwowe, nie posiadając tytułu prawnego do nieruchomości, nie mogą wykluczyć jej komunalizacji na rzecz gminy. Władanie nieruchomością musi mieć umocowanie prawne, aby stwierdzić jej wyłączenie z komunalizacji na podstawie ustawy komunalizacyjnej.

Zgodność miejscowego planu zagospodarowania z ustaleniami studium nie zakłada identyczności zapisów obu aktów, lecz wymaga unikania ich sprzeczności i respektowania kierunków zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy może doprecyzować ustalenia studium bez ich dowolnej modyfikacji.

Decyzja Ministra Finansów z dnia 19 września 2002 r., stwierdzająca przejście własności nieruchomości na Skarb Państwa, została wydana bez rażącego naruszenia prawa. Skargi kasacyjne Uniwersytetu i L.R. zostały oddalone jako niezasadne, a procesy przed administracją były zgodne z przepisami prawa materialnego oraz procedurą administracyjną.

Decyzja administracyjna staje się umorzona z mocy prawa, gdy postępowanie ws. nieważności zostanie wszczęte po upływie 30 lat od dnia jej doręczenia, a niezakończone ostateczną decyzją przed wejściem w życie ustawy nowelizacyjnej k.p.a. z dziennika ustaw z sierpnia 2021 r.

Posiłkując się przepisami K.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że brak przesłanek wznowieniowych zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wyklucza możliwość uchylenia decyzji o nałożeniu kary, gdy doręczenie było zgodne z regulacjami.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że doręczenie decyzji administracyjnej na podstawie art. 44 k.p.a. nie naruszało przepisów procedury administracyjnej, a przesłanki wznowieniowe z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie były zasadne, tym samym oddalił skargę kasacyjną.

Zgłoszenie znaku towarowego słownego "X" nie narusza praw osobistych ani majątkowych skarżącego, a odmowa uwzględnienia sprzeciwu jest zgodna z przepisem art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Wcześniejsze używanie oznaczenia "X" przez skarżącego nie przesądza o prawie do jego ochrony w ramach postępowania patentowego.

Zajęcie pasa drogowego bez ważnego zezwolenia skutkuje odpowiedzialnością administracyjną bez względu na winę sprawcy. Zatrzymanie procesu dostosowywania nośników reklamowych do uchwały krajobrazowej nie zwalnia z obowiązku uzyskania nowego zezwolenia na dalsze zajmowanie pasa.

Zezwolenie na realizację inwestycji drogowej podlega kontroli wyłącznie pod względem formalnoprawnym, a ograniczenia prawa własności są dopuszczalne, jeśli dotycząc celu publicznego i przewidują odszkodowanie. Organy administracyjne nie oceniają racjonalności rozwiązań technicznych.

Organ, dokonując oceny egzaminu adwokackiego, musi przypisać odpowiednie wartości punktowe każdemu zadaniu zgodnie z ustawowymi kryteriami, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w szczegółowym uzasadnieniu pozwalającym na kontrolę prawidłowości tej oceny.

Skarga kasacyjna została oddalona; nie stwierdzono naruszenia prawa w decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku monitorowania przewozu towarów zgodnie z ustawą SENT; odstąpienie od kary nie było uzasadnione przesłanką ważnego interesu publicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że formalne uchybienia w zgłoszeniach SENT, nawet bez wpływu na dochody budżetowe, uzasadniają nałożenie kary pieniężnej z uwagi na ochronę prawidłowości obrotu towarami wrażliwymi.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż w przypadku braku przedłożenia dokumentacji legalizacyjnej w trybie określonym przez art. 49e P.b., organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu uznanego za samowolę budowlaną.

Budowa gazociągu średniego ciśnienia w Kielcach stanowi inwestycję celu publicznego o lokalnym znaczeniu gminnym, zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p., gdyż spełnia cel zaopatrzenia w gaz jako zadanie własne gminy, co uzasadnia decyzję lokalizacyjną organu.

Kara administracyjna za naruszenia przepisów o gospodarce odpadami, wynikająca z przekroczenia ilości magazynowanych odpadów i nieprzestrzegania warunków zezwolenia, jest zasadna, gdyż ustalenia faktyczne potwierdzają naganne działania, a przepisy prawne (art. 194 ust. 5 u.o.o.) nie przewidują dowolności w ich stosowaniu.

Nieterminowo doręczona decyzja ustalająca administracyjną karę pieniężną skutkuje przedawnieniem zobowiązania za określony okres, przy czym dla różnych okresów analizowany jest odrębnie bieg przedawnienia. Sąd potwierdził prawidłowość zastosowania przepisów przez organy odwoławcze. Zarzuty przedawnienia okazały się częściowo zasadne.