Dotacja publiczna, wykorzystana z przekroczeniem limitu wydatków bieżących przewidzianych ustawą o finansowaniu zadań oświatowych, stanowi naruszenie jej przeznaczenia i uzasadnia obowiązek zwrotu w części przekraczającej ustawowe przepisy.

Narzucone skarżącemu obowiązki zgłoszenia staroście zbycia pojazdu mają charakter terminowy i nieprzestrzeganie tego obowiązku uzasadnia nałożenie kary pieniężnej. Brak indywidualnego odstąpienia od kary w przypadku naruszeń o długotrwałym i powtarzalnym charakterze.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił dodatkowe zobowiązania podatkowe w VAT nałożone na spółkę A. S.A., uznając naruszenie zasady proporcjonalności. Zobowiązanie powinno uwzględniać rzeczywisty związek nakładów z działalnością gospodarczą. Prawo do odliczenia podatku VAT przysługuje w zakresie proporcjonalnym do działalności opodatkowanej.

Nie doszło do wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu, gdyż przemieszczenie samochodu z Belgii do Polski wynikało z osobistej zmiany miejsca zamieszkania, a nie stanowiło realizacji wewnątrzwspólnotowej dostawy.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na bezzasadność zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego; prawidłowe ustalenie braku należytej staranności skarżącej w relacjach handlowych, co uzasadniało zakwestionowanie faktur VAT.

Sąd administracyjny I instancji prawidłowo uznał, że upoważnienie do reprezentacji w czynnościach kontrolnych nie daje prawa do wglądu w akta po ich zakończeniu; prawidłowości takiego wyroku nie podważyły zarzuty postawione w skardze kasacyjnej.

Zasada trwałości decyzji administracyjnych i domniemanie prawne z księgi wieczystej stoją na przeszkodzie weryfikacji przez organy administracyjne wydzielonej nieruchomości pod drogę publiczną, co skutkuje obowiązkiem wypłaty odszkodowania na podstawie art. 98 ust. 3 u.g.n.

Oprocentowanie przysługuje od nadpłaty, której decyzja o stwierdzeniu została wydana po terminie 2 miesięcy od wniosku, niezależnie od zwrotu nadpłaty w terminie 30 dni od decyzji.

Oddalenie skargi kasacyjnej Starosty Zamojskiego powielającej przewlekłość i rażące naruszenie prawa, utrzymując w mocy wyrok sądu I instancji przyznający rekompensatę za opieszałość organu samorządowego.

W przypadku kilkukrotnego naruszenia obowiązku zgłoszenia nabycia pojazdu, przy jednoczesnym zwielokrotnieniu naruszeń i statusie profesjonalnego przedsiębiorcy, nie może być ono kwalifikowane jako naruszenie o znikomej wadze według art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., co wyklucza możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż skarga kasacyjna T. Spółki z o.o. jest nieuzasadniona, a środki otrzymane na dofinansowanie projektu, wskutek naruszeń umowy i procedur przetargowych, podlegają zwrotowi. Odrzuca zarzuty przedawnienia, opierając się na przepisach rozporządzenia 2988/95.

Weryfikacja deklaracji o pochodzeniu towarów musi być przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów, a brak prawidłowych podstaw prawnych i dokumentacji stanowi przesłankę uchylenia decyzji organu celnego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej, uznając, że organy celne naruszyły zasady postępowania dowodowego, nie wykazując wadliwości deklaracji o pochodzeniu, tym samym potwierdzając prawomocność wyroku WSA.

Organ egzekucyjny, stosując przepis art. 59 § 2 u.p.e.a., prawidłowo uznał braki majątkowe Skarżącej jako fakt uzasadniający umorzenie postępowania egzekucyjnego; NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając zgodność z prawem działania organu.

Likwidator odpowiada za zaległości podatkowe spółki, jeżeli nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości pomimo przesłanek niewypłacalności. Uprzednie umorzenie postępowania upadłościowego nie zwalnia z tego obowiązku.

Obiekt taki jak stacja redukcyjna, kotłownia, czy nawanialnia, dla celów podatku od nieruchomości, muszą spełniać definicję budowli jako samodzielne obiekty budowlane, zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych oraz prawem budowlanym; nie wystarczy wyłącznie aspekt ich funkcjonalności.

Klasyfikacja obiektów przemysłowych jako budowle dla celów podatkowych musi być dokonana indywidualnie dla każdego obiektu, w oparciu o przepisy prawa budowlanego i podatkowego, a nie jedynie na podstawie ich funkcjonalnych powiązań.

Wzniesienie wiaty o pow. do 50 m², spełniającej warunki określone w art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani uprzedniego zgłoszenia, jeśli liczba wiat nie przekracza dwóch na każde 1000 m² działki.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istotny sposób naruszenie prawa, jakiego dopuścił się skarżący, nie uzasadniało odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Brak zawiadomienia organizacji o zbyciu pojazdu w ustawowym terminie nie mógł być traktowany jako naruszenie znikomej wagi.

Na gruncie niniejszej sprawy niedopełnienie obowiązku zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu w ustawowym terminie nie spełniało przesłanek naruszenia o znikomej wadze, co uzasadniało nałożenie administracyjnej kary pieniężnej; zwielokrotnione naruszenie tego rodzaju przez podmiot profesjonalnie trudniący się obrotem pojazdami dodatkowo wykluczało możliwość zastosowania odstąpienia od kary na podstawie

Decyzja o unieważnieniu patentu nie podlega uchyleniu w trybie art. 154 § 1 k.p.a., jako że nabywa charakter decyzji związanej, przyznającej prawa uczestnikowi postępowania, co wyklucza zarzut jej uchylalności.

Zespół obiektów ograniczający się jedynie do budynków mieszkalnych nie stanowi zabudowy zagrodowej, gdy brak jest funkcjonalnego związku z gospodarstwem rolnym. Tylko budynki mieszkalne towarzyszące budynkom gospodarczym mogą spełniać warunki zabudowy zagrodowej.

Przy ocenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego decydujące znaczenie ma związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością stałej opieki nad osobą niepełnosprawną, przy czym obowiązek alimentacyjny innych osób nie wyklucza prawa do świadczenia.

Zajęcie pasa drogowego bez posiadania stosownego zezwolenia zarządcy drogi stanowi delikt administracyjny, za który organ orzeka karę niezależnie od winy zajmującego, nawet gdyby był on informacyjnie wprowadzony w błąd przez organ, chyba że błąd ten jest wysoce jednoznaczny.