Instalacje i obiekty technologiczne usytuowane w budynkach przedsiębiorstwa, które spełniają funkcje technologiczne niezależne od budynku, mogą być oceniane jako odrębne budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Przesłanka egzoneracyjna z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. zostaje spełniona wyłącznie wtedy, gdy członek zarządu wskaże mienie istniejące, możliwe do skutecznej egzekucji i przedstawiające realną wartość ekonomiczną umożliwiającą zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części.

Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy dla policjantów zwolnionych przed 6 listopada 2018 r. musi być ustalany według czynników obliczeniowych zgodnych z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, eliminując niekonstytucyjny przelicznik 1/30 oraz uwzględniając współczynnik 1/21 jako ekwiwalent każdego dnia urlopu.

Ostatecznie, Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, podtrzymując decyzję o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Stwierdzono, że opieka nad niepełnosprawną matką nie uniemożliwia podjęcia zatrudnienia przez skarżącą, co wyklucza przyznanie świadczenia na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Operat wodnoprawny zawiera informacje o środowisku i jego ochronie, co kwalifikuje go do udostępnienia w trybie ustawy o informacji środowiskowej. Organ administracyjny, rozpatrujący wniosek o udostępnienie takich informacji, musi dokonać właściwej oceny, czy informacje mają charakter publiczny.

Odmowa zgody na lokalizację zjazdu z drogi krajowej podlega weryfikacji pod kątem zgodności z wymaganiami przepisów ustawy o drogach publicznych oraz przepisów techniczno-budowlanych. Decyzja organu musi opierać się na pełnej i aktualnej analizie stanu faktycznego.

Włączenie nieruchomości do gminnej ewidencji zabytków bez zapewnienia właścicielowi prawa do uczestnictwa w postępowaniu narusza art. 64 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka, co skutkuje bezskutecznością czynności administracyjnej.

Spółka cywilna nie może być stroną w postępowaniu administracyjnym, a decyzja skierowana do spółki cywilnej, z wymienionymi wspólnikami, nie jest obarczona kwalifikowaną wadą prawną. Skarga kasacyjna dotycząca oceny zgodności inwestycji z sąsiedztwem była niezasadna. Oddalenie skargi zgodnie z art. 184 p.p.s.a.

Umowy dotyczące przygotowania i przeprowadzenia zajęć dydaktycznych, nie prowadzące do stworzenia twórczego rezultatu, kwalifikują się jako umowy zlecenia, podlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, niezależnie od autonomii umownych deklaracji stron.

Za przekroczenie progu 5% głosów bez właściwego zgłoszenia Komisji, pełnomocnik odpowiada, jeśli formalnie pełnomocnictwo nie wygasło, a kara finansowa za takie uchybienie jest uznaniowa i może uwzględniać sytuację majątkową naruszyciela.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za prawidłowe umorzenie postępowania celnego przez WSA, ze względu na brak dowodów na wadliwość deklaracji o pochodzeniu towaru i upływ czasu uniemożliwiający skuteczną weryfikację.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej, uznał, że Zarząd Województwa Świętokrzyskiego nie wykazał, iż doszło do przerwania biegu przedawnienia obowiązku zwrotu dofinansowania, a także nie uzasadnił adekwatnie zastosowanej wysokości korekty finansowej, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.

Dla przyznania świadczenia wychowawczego decyzujący jest faktyczny stan sprawowania opieki nad dzieckiem, a nie tylko sądowe orzeczenie o władzy rodzicielskiej. Faktyczne wspólne zamieszkiwanie i utrzymywanie dziecka przez rodzica są kluczowe, co może prowadzić do uchylenia decyzji administracyjnych sprzecznych z tym stanem.

NSA orzekł, że utrata dobrej reputacji przewoźnika drogowego wynikająca z prawomocnego skazania nie wymaga dalszej szczegółowej oceny, gdy spełnione są ustawowe przesłanki. Późniejsze zatarcie skazania nie wpływa na legalność wcześniej wydanej decyzji administracyjnej.

Nakaz rozbiórki budynku został nieprawidłowo utrzymany przez WSA w Krakowie bez wystarczającego rozważenia wpływu toczących się postępowań cywilnych na możliwość wykonania nałożonych obowiązków budowlanych, co skutkowało koniecznością ponownego rozpatrzenia sprawy.

Nie stwierdza się nieważności planu zagospodarowania przestrzennego w całości, gdyż brak wypełnienia niektórych obowiązków prawnych nie skutkuje nieważnością całości aktów prawa miejscowego, o ile możliwe jest ich usunięcie bez naruszenia spójności planu, a co najwyżej w odniesieniu do jego części.

Brak podstaw do uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę, gdyż zarzuty naruszenia zarówno postępowania jak i prawa materialnego okazały się bezpodstawne.

Postępowania nadzorcze w sprawach z art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego mogą być wszczynane jedynie z urzędu, a skierowany do organu nadzoru budowlanego wniosek, oparty na interesie prawnym wnioskodawcy, nie obliguje organu do wszczęcia takiego postępowania administracyjnego.

Adresatem nakazu organu nadzoru budowlanego powinien być właściciel lub zarządca obiektu budowlanego, w tym przypadku Wspólnota Mieszkaniowa, gdyż taras stanowi funkcjonalnie i konstrukcyjnie część budynku wspólnoty, pomimo że grunt należy do Miasta.

Plan miejscowy zgodny ze Studium spełnia funkcję uzupełniającą usługowo i nie narusza wytycznych, gdy adaptacja następuje w granicach bilansu funkcjonalnego jednostki. Władztwo planistyczne gminy uzasadnia jego decyzje, priorytetowo traktując ochronę dziedzictwa kulturowego.

Bezczynność organu administracji nie stanowi rażącego naruszenia prawa, gdy sprawa jest szczególnie skomplikowana, a organ podejmuje działania zmierzające do jej wyjaśnienia, nawet jeżeli przewlekłość jest odczuwalna dla strony.

W celu dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony, niezbędnym jest wykazanie rzeczywistego interesu społecznego, który wykracza poza ogólne cele statutowe i spełnia indywidualne wymagania konkretnego postępowania.

Skarga kasacyjna, oparta na niewłaściwym zastosowaniu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej oraz przepisów ustawy o COVID-19, zostaje oddalona z uwagi na brak podstaw do jej uwzględnienia oraz niespełnienie wymogów proceduralnych przez skarżącą.

NSA orzeka, iż decyzje organów administracji publicznej, odmawiające stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie spójnych orzeczeń lekarskich, nie naruszają przepisów postępowania administracyjnego, gdyż rola organu ogranicza się do oceny proceduralnej, nie zaś merytorycznego zastępowania jednostek orzeczniczych.