Skarga kasacyjna Z.K. przeciwko wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalającemu zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, złożona na podstawie art. 33 § 1 upea, nie znalazła uzasadnienia i została oddalona z powodu braku wskazania dodatkowych naruszeń przepisów.

W przypadku niewykonania przez zobowiązanego ciążącego na nim obowiązku wynikającego z decyzji organu nadzoru budowlanego, organ egzekucyjny, po zastosowaniu grzywny, może uzasadnienie stosować wykonanie zastępcze, nawet gdy zobowiązanie jest realizowane częściowo.

Zgłoszone w skardze kasacyjnej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, bowiem przed dniem 1 stycznia 1998 r. ujawniono prawo użytkowania wieczystego w księdze wieczystej, co stanowi przesłankę do odmowy zwrotu nieruchomości według art. 229 u.g.n.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że obowiązek szczepień ochronnych jest wymagalny, niezależnie od braku indywidualnego kalendarza szczepień czy dodatkowego zaświadczenia lekarskiego.

Obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika z przepisów ustawowych i jego wymagalność nie jest uzależniona od form komunikatów organów administracyjnych. Obowiązek nie został wyłączony postępowaniem dopuszczającym inne zastrzeżenia.

Obowiązek poddania małoletniego dziecka szczepieniom ochronnym wynika z przepisów ustawowych i pozostaje wymagalny, niezależnie od wyroku Trybunału Konstytucyjnego wskazującego na formę komunikacji wymogów praktycznych poprzez akty wewnętrzne i nie wpływającego na samą zasadność obowiązku szczepień.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak jest podstaw faktycznych i prawnych do uznania choroby zawodowej u Skarżącego w związku z brakiem dokumentacji medycznej potwierdzającej zawodowe uszkodzenie słuchu w wymaganym okresie.

NSA stwierdził, że informacje o najniższej cenie z 30 dni na etykietach towarów W. S.A. były zgodne z ustawą o cenach, co wykluczało delikt administracyjny oraz zasadność nałożenia kary przez UOKiK.

W postępowaniu o nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę, organ nie jest zobowiązany do wydania postanowienia odmownego o wszczęciu postępowania zgodnie z art. 31 K.p.a., gdyż zastosowanie znajduje art. 28 ust. 3 Prawa budowlanego wyłączający ten przepis.

Dochody uzyskane przez podatnika z pracy na statku morskim nie eksploatowanym w transporcie międzynarodowym podlegają opodatkowaniu w Polsce, pomimo zastosowania konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania z Norwegią, gdyż statek nie spełnia warunku transportu międzynarodowego.

Nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym mogą podlegać ograniczeniom sposobu korzystania zgodnie z art. 124a u.g.n., bez konieczności identyfikacji następców prawnych, jeśli postępowanie spadkowe nie zostało zakończone.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie uznał zaistnienie bezczynności Wojewody Śląskiego, odrzucając możliwość dalszego stosowania art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 r., wskazując na jego naruszenie konstytucyjnej zasady proporcjonalności.

Zły stan techniczny obiektu zabytkowego nie przesądza o braku możliwości objęcia go ochroną konserwatorską, o ile w dalszym ciągu spełnia definicję zabytku, wykazując wartości historyczne, artystyczne lub naukowe, co leży w interesie społecznym.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe stanowisko WSA w Gliwicach, stwierdzając, iż odpowiednie przesłanki prawne nie uzasadniały dalszego stosowania art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, a zatem zobowiązanie Wojewody do zakończenia postępowania w określonym terminie było zasadne.

NSA orzekł, że przedłużenie przepisów art. 100d ustawy o pomocy, po 30 czerwca 2024 r., było niezgodne z konstytucyjną zasadą prawa do sprawiedliwego sądu, podtrzymując rozstrzygnięcie WSA nakazujące Wojewodzie rozpatrzenie wniosku o pobyt czasowy bez opóźnień.

W sprawie oceny bezczynności organu administracyjnego w kontekście udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy po 30 czerwca 2024 r. nie może stanowić podstawy do uchylenia zarzutu bezczynności, a organ ma obowiązek prowadzić sprawę w terminach określonych ustawą o cudzoziemcach.

Nie stanowi rażącego naruszenia prawa przedłużenie procedowania sprawy ze względu na wstrzymanie biegu terminów w zgodności z ustawą, jeżeli decyzja o ich przedłużeniu była podejmowana w przekonaniu o zmianach legislacyjnych będących w mocy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje ustanie obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 r. za zasadne, podtrzymując stwierdzenie bezczynności organu oraz zobowiązanie do rozpoznania wniosku o pobyt czasowy bez dalszych przesunięć terminów.

Przepisy o przedłużeniu zawieszenia terminów administracyjnych na podstawie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy są niezgodne z konstytucyjnym prawem do sądu (art. 45 Konstytucji RP), jeżeli zastosowane po zakończeniu rzeczywistej potrzeby, jaką była sytuacja masowego napływu cudzoziemców.

W sprawach imigracyjnych, gdy zainteresowany złożył wniosek po 30 czerwca 2024 r., nie stosuje się art. 100d ustawy o pomocy Ukraińcom, a bezczynność organu należy oceniać zgodnie z art. 112a ustawy o cudzoziemcach. Bezczynność, nawet bez rażącego naruszenia prawa, obliguje organ do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie może być stosowany po 30 czerwca 2024 r., a więc organ administracji działał w stanie bezczynności, nie mającej charakteru rażącego naruszenia prawa. Skarga kasacyjna oddalona.

Przedłużenie stosowania art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 r. z naruszeniem zasady proporcjonalności uzasadnia zastosowanie rozproszonej kontroli konstytucyjności i odmowę stosowania tego przepisu, co potwierdza bezczynność organu wobec wniosków o pobyt czasowy.