Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rektor dopuścił się bezczynności w zakresie wydania karty przebiegu studiów, jednakże bez rażącego naruszenia prawa, a zarzuty skargi kasacyjnej były bezpodstawne i tym samym nie zmieniają oceny prawidłowości wyroku sądu pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził bezczynność Wojewody Śląskiego, uznając, iż po 30 czerwca 2024 r. art. 100d specustawy ukraińskiej nie mógł dalej zawieszać terminów administracyjnych. Odmowa jego zastosowania nie naruszała konstytucji, a podlegała zasadzie proporcjonalności.

Po dniu 30 czerwca 2024 roku przesłanki utrzymania art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie były spełnione, co wykluczało dalsze zawieszenie biegu terminów administracyjnych w postępowaniach migracyjnych.

Działanie Wojewody Śląskiego nie było objęte prolongatą terminów wskazaną w art. 100d specustawy ukraińskiej po 30 czerwca 2024 r., a jego bezczynność w sprawie wniosku o pobyt czasowy cudzoziemca stanowiła naruszenie zobowiązań proceduralnych, pomimo argumentacji o nadzwyczajnych okolicznościach.

Po 30 czerwca 2024 roku art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie stanowił podstawy do wyłączenia biegu terminów w postępowaniach o pobyt czasowy. Bezczynność organu w takim kontekście podlega ogólnym regułom postępowania administracyjnego.

NSA uznał, że przedłużenie obowiązywania art. 100d specustawy ukraińskiej po 30 czerwca 2024 r. nie mogło ograniczać prawa do sądu o bezczynność, na podstawie naruszenia zasady proporcjonalności oraz konstytucyjnych praw cudzoziemców.

Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop za okres przed 6 listopada 2018 r. należy ustalać, wyłączając z obliczenia niekonstytucyjny współczynnik 1/30, zgodnie z wyrokiem TK, co oznacza stosowanie współczynnika 1/21 części miesięcznego uposażenia, jako realizującego zasadę proporcjonalności.

NSA uchyla wyrok WSA w zakresie skargi na bezczynność Komendanta Szkoły Policji; ponowne rozpatrzenie wymaga oceny skuteczności doręczenia wniosku o informację publiczną.

Zgodnie z prawomocnym orzeczeniem NSA, ekwiwalent za niewykorzystany urlop policjantów zwolnionych przed 6 listopada 2018 r. powinien być obliczany według nowych, zgodnych z konstytucją zasad. Przepisy uznane za niekonstytucyjne nie mogą stanowić podstawy wymiaru świadczenia.

Artykuł 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie stanowi przeszkody do stosowania art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym od 1 października 2020 r., do stanów faktycznych zaistniałych przed tym dniem, co potwierdza zasady ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop.

NSA oddala skargę kasacyjną, uznając, że brak jest usprawiedliwionych podstaw do przywrócenia terminu do złożenia odwołania, wymaga spełnienia przepisów k.p.a., także w kontekście ustawy COVID.

Decyzja rejestracyjna wydana z pominięciem wymaganych dokumentów homologacyjnych stanowi rażące naruszenie prawa i podlega stwierdzeniu nieważności, mimo argumentów związanych z potencjalnymi skutkami społeczno-ekonomicznymi oraz stabilnością obrotu prawnego.

Skarga kasacyjna M.R. od decyzji nakładającej karę pieniężną za urządzanie gier bez koncesji została oddalona. Sąd uznał, że kara administracyjna pełni odrębną funkcję restytucyjną, uzasadniając brak naruszenia zasady ne bis in idem oraz potwierdzając zgodność z prawem nałożonej sankcji.

Przepis art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie wyłączał stosowania art. 115a ustawy o Policji w zmienionym brzmieniu do ustalania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop policjantów po 1 października 2020 r.

Art. 115a ustawy o Policji po nowelizacji nie stanowi przeszkody dla uwzględniania starych zasad ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, stosowanych w oparciu o wyrok TK z 30 października 2018 r. dla spraw przed tym dniem.

Artykuł 115a ustawy o Policji w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą z 2020 roku znajduje zastosowanie do określania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop także dla spraw sprzed 6 listopada 2018 roku, co wynika z konieczności respektowania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

Bezczynność organu administracyjnego w procedurze udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi, pomimo wydania decyzji w trakcie postępowania sądowego, stanowi rażące naruszenie prawa, gdy opóźnienie po 30 czerwca 2024 roku nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach o pomocy obywatelom Ukrainy.

Bezczynność organu administracyjnego, mimo formalnego zawieszenia terminów ustawowych, może być uznana za niezgodną z zasadą proporcjonalności po wygaśnięciu nadzwyczajnych przesłanek prawnych, które uzasadniałyby ograniczenie prawa do sądu.

Przedłużenie obowiązywania art. 100d specustawy ukraińskiej po 30 czerwca 2024 r. narusza konstytucyjną zasadę proporcjonalności, a działania administracyjne w kontekście uchodźców nie mogą podważać prawa do sądu. Zatem działalność organów od 1 lipca 2024 r. podlega ogólnym regułom bez błędnego odwołania do wymienionego przepisu.

Wojewoda dopuścił się bezczynności administracyjnej w kwestii zezwolenia na pobyt czasowy, a przedłużanie obowiązywania art. 100d specustawy ukraińskiej po 30 czerwca 2024 r. nie znajduje uzasadnienia prawnego.

Działania spółki P. S.A., skutkujące nieuprawnionym udostępnieniem danych osobowych oraz nierzetelnością w ich przetwarzaniu, naruszały przepisy RODO, uzasadniając udzielenie upomnienia przez PUODO.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka o uchyleniu decyzji o rejestracji pojazdu z powodu rażącego naruszenia prawa poprzez brak wymaganych dokumentów homologacji, wskazując na konieczność zgodności decyzji administracyjnych z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadą zaufania publicznego.

Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w B., w odpowiedzi na wniosek o informację publiczną, zobowiązany jest do należytego uzasadnienia braku posiadania żądanych danych, a pytania nieodnoszące się do informacji publicznej nie wymagają odpowiedzi merytorycznej.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i decyzję Prezesa UODO z uwagi na niedorozpoznanie stanu faktycznego sprawy, zobowiązując organ do uzupełnienia postępowania dowodowego i ponownej oceny sytuacji w świetle pełnego materiału dowodowego.