Pojazd nabyty przez skarżącego, ze względu na jego zasadniczo osobowy charakter, podlega zakwalifikowaniu do CN 8703. Tym samym, wewnątrzwspólnotowe nabycie takiego pojazdu podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.

Pojazd pogrzebowy należy klasyfikować do pozycji CN 8703 jako pojazd osobowy zgodnie z przeznaczeniem do przewozu osób, mimo iż przewozi ciała zmarłych. Przesłanki Nomenklatury Scalonej oraz orzecznictwo TSUE potwierdzają właściwą klasyfikację pojazdów pogrzebowych jako służących do transportu osób.

Decyzja o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania z powodu rzekomych braków formalnych była niezasadna, gdyż informacje przedstawione we wniosku były wystarczające do wydania interpretacji. NSA potwierdził prawo podatnika do uzyskania interpretacji na podstawie przedstawionych faktów.

Art. 72 ust. 2 pkt 2 lit. k ustawy ooś, wyłączający konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przy przedłużeniu koncesji, nie narusza prawa unijnego, w szczególności Dyrektywy ocenowej, jeśli nie rozszerza zasięgu inwestycji. Sąd uznał kontrolę organu administracyjnego za zgodną z prawem.

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie została oddalona. Decyzja zabezpieczająca wydana z naruszeniem art. 33 Ordynacji podatkowej nie spełnia wymogów uzasadnienia narzuconych przez art. 210 O.p., co prowadzi do jej uchylenia.

Skarga kasacyjna oddalona. Odróżnienie codziennych trudności finansowych od wyjątkowych przypadków uprawniających do specjalnego zasiłku celowego. Decyzje organów zgodne z prawem i w ramach uznania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nabycie prawa własności urządzeń związanych z użytkowaniem wieczystym przez PKP wymaga jednoznacznej identyfikacji w dokumentach decyzji administracyjnej; brak załącznika z wykazem urządzeń skutkuje wadą decyzji, uniemożliwiającą jej prawidłowe wykonanie.

Śmierć strony postępowania w okresie jego fakultatywnego zawieszenia nakłada na organ obowiązek zmiany podstawy zawieszenia na obligatoryjną zgodnie z art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a., co uniemożliwia umorzenie postępowania na podstawie art. 98 § 2 k.p.a., o ile termin ten nie upłynął.

Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie wystarcza samo stwierdzenie uchybienia przepisom; konieczna jest ocena, czy skutki naruszenia uzasadniają wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego ze względu na społeczno-gospodarcze konsekwencje.

Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 254 § 1 o.p. wymaga zaistnienia nowych okoliczności faktycznych o charakterze prawotwórczym. Ocena dowodów nie stanowi zmiany okoliczności uzasadniającej ponowne rozpatrzenie decyzji podatkowej.

Skarga kasacyjna, jako nieposiadająca usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.; decyzje administracyjne w sprawie egzekucji były zgodne z prawem.

Skarga kasacyjna, oparta na zarzucie rażącego naruszenia prawa, podlega oddaleniu, gdyż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie nadzwyczajnym, jeśli ocena sprzeczności z przepisami nie jest oczywista.

Członek zarządu może wykazać brak winy za niezłożenie wniosku o upadłość spółki we właściwym czasie, nawet jeśli taki wniosek został złożony z opóźnieniem przez poprzedni zarząd.

Art. 22 ust. 6 specustawy przesyłowej nie znajduje zastosowania do użytkowników wieczystych, co wyklucza umorzenie postępowania odszkodowawczego wobec nieruchomości oddanych w użytkowanie wieczyste, nawet gdy stanowią obszar kolejowy.

W przypadku pobierania emerytury przez osobę ubiegającą się o świadczenie pielęgnacyjne, wymogiem jego przyznania jest skuteczne zawieszenie wypłaty emerytury do dnia 31 grudnia 2023 r. Brak zawieszenia tego świadczenia przed terminem eliminuje możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących przed 2024 r.

Dla ustalenia, czy rezydencja przeszła na rzecz Skarbu Państwa zgodnie z dekretem, niezbędne jest wykazanie jej związku funkcjonalnego z częścią gospodarczą. Brak jednoznacznych dowodów rzeczony związek znosi.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że uchybienie proceduralne w rejestracji pojazdu bez odpowiedniego dokumentu homologacyjnego nie było rażące, tym samym oddalając skargę kasacyjną.

NSA oddala skargę kasacyjną, uznając, iż oczywiste naruszenie przepisów prawa krajowego dotyczących homologacji pojazdu, dokonane w procesie rejestracji, nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności decyzji o rejestracji.

Interes prawny właściciela nieruchomości sąsiedniej może powstać wtedy, gdy projektowany podział ingeruje w wykonywanie prawa własności tej nieruchomości. Wobec braku zaistnienia takiej sytuacji, skarga kasacyjna zostaje oddalona.

Brak dokumentu homologacji przy rejestracji pojazdu sprowadzonego spoza UE jest oczywistym naruszeniem prawa, lecz nie zawsze rażącym, co wymaga oceny skutków społeczno-ekonomicznych. Uchylając decyzję organu odwoławczego, NSA oddalił skargę kasacyjną.

Stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej z powodu rażącego naruszenia art. 72 p.r.d. wymaga wykazania oczywistości uchybienia i jego skutków społeczno-ekonomicznych, co uzasadnia uchylenie decyzji organu pierwszej instancji.

Brak wskazania nazw ulic w uchwale o zaliczeniu do dróg publicznych nie przesądza o ich statusie. Konieczne jest ustalenie rzeczywistego przebiegu i nazwy ulicy w drodze wyczerpującego postępowania dowodowego.

Prawomocny wyrok uniewinniający nie determinuje rozstrzygnięć w postępowaniu podatkowym, gdzie każdy dowód musi być oceniany samodzielnie przez organy podatkowe, chyba że prawomocny wyrok skazujący wiąże sąd administracyjny.

W sprawie dotyczącej odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, kluczowe jest potwierdzenie własności Gminy na dzień objawy komunalizacji, co eliminuje podstawy do przyznania odszkodowania właścicielom pozostałym przed 1998 r.