Statki badawcze nie spełniają kryteriów 'komunikacji międzynarodowej' w rozumieniu umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, co wyklucza możliwość zastosowania ulgi abolicyjnej. Praca na takich statkach podlega opodatkowaniu w Polsce.
Sąd uznaje, że ulga abolicyjna nie ma zastosowania, gdyż praca na statkach badawczych nie kwalifikuje się jako dochód z komunikacji międzynarodowej; warunki umowy z ZEA nie zostały spełnione, a zarzuty skargi kasacyjnej nie znajdują podstaw w obowiązujących przepisach.
Sąd administracyjny potwierdza zgodność z prawem umorzenia postępowań wszczętych po 30 latach od doręczenia lub ogłoszenia decyzji, gdy postępowania te nie zakończyły się przed dniem 16 września 2021 r., zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej KPA.
Decyzja o uchyleniu postanowienia organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia jest zgodna z prawem, gdyż organ I instancji nie wyjaśnił w pełni stanu faktycznego w zakresie wymaganym dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 138 § 2 Kpa). Kluczowe jest ustalenie rzeczywistego charakteru budynku.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne, potwierdzając brak naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. i brak przesłanek do zmiany decyzji ustalającej opłatę. Postępowanie administracyjne zostało uznane za prawidłowe.
Brak właściwego rozkazu personalnego nie wyłącza możliwości uznania faktycznego delegowania za skuteczne; funkcjonariuszowi przysługują świadczenia finansowe za czasowe pełnienie służby w innym miejscu, zgodnie z art. 117 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej.
Oddalenie skargi kasacyjnej uzasadnione brakiem naruszeń prawa materialnego i proceduralnego, skutkujących błędnym rozstrzygnięciem przez sąd I instancji – Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza prawidłowość stosowania przepisów o zaliczeniu wpłat na podstawie Ordynacji podatkowej.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając prawidłowość wcześniejszych rozstrzygnięć w przedmiocie umorzenia składek przez ZUS. Sąd potwierdził, że kwestie przedawnienia nie podlegają rozstrzyganiu w ramach postępowania o umorzenie, co ogranicza zakres kontroli administracyjnej.
Polski Fundusz Rozwoju S.A. jako podmiot wykonujący zadania publiczne i dysponujący majątkiem publicznym jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Organ administracyjny ma obowiązek rzetelnego zebrania i oceny materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, w tym uwzględnienia zeznań świadków oraz materiałów archiwalnych dotyczących potencjalnej działalności opozycyjnej skarżącego.
Kary pieniężne nałożone na podstawie ustawy o grach hazardowych nie mogą być przedmiotem odpowiedzialności solidarnej członków zarządu spółki na podstawie przepisów o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z Ordynacji podatkowej.
NSA uchyla wyrok WSA oraz decyzje organów podatkowych, stwierdzając brak podstaw prawnych do stosowania odpowiedzialności solidarnej członka zarządu spółki na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej w odniesieniu do kar pieniężnych nakładanych na podstawie ustawy o grach hazardowych.
Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Naczelnej Rady Lekarskiej, potwierdzając, iż postępowanie o przyznanie warunkowego prawa wykonywania zawodu nie było bezprzedmiotowe, a decyzja Prezydium NRL naruszała zasady proceduralne.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza brak podstaw prawnych do przetwarzania danych osobowych bez stwierdzenia nabycia spadku, co uzasadnia decyzję Prezesa UODO o ich usunięciu.
Dochody z pracy najemnej wykonywanej na statkach badawczych, które nie są eksploatowane w komunikacji międzynarodowej, podlegają opodatkowaniu w Polsce bez możliwości zastosowania ulgi abolicyjnej, mimo przedstawienia interpretacji indywidualnych stanów faktycznych niezgodnych z rozpoznaną sprawą.
Rekompensata wypłacana przedsiębiorstwu na mocy ustawy o systemie rekompensat stanowi dotację w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p., wolną od podatku dochodowego od osób prawnych, ponieważ jest finansowana ze środków publicznych i spełnia kryteria bezzwrotnej pomocy finansowej.
Oddalenie skargi kasacyjnej wobec braku przesłanek do uchylenia wyroku WSA i decyzji organu administracji oraz prawidłowości zastosowania prawa wobec ustaleń faktycznych niezawierających naruszeń wpływających na wynik sprawy.
Wpłata nieprzeznaczona na pokrycie całkowitej kwoty zaległości i odsetek musi być proporcjonalnie zaliczona na oba te składniki, stosownie do art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej. Podatnik może określić przeznaczenie wpłaty co do typu zobowiązania, ale rozliczenie odbywa się według ustawowych zasad przedawnienia i zaliczenia.
Postanowienie Sądu o oddaleniu skargi kasacyjnej potwierdza prawidłowość decyzji administracyjnej oraz oceny sądowej, wykazując brak przesłanek do umorzenia składek. Skarżący nie dowiódł nadzwyczajnych okoliczności uzasadniających umorzenie należności składkowych.
Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził zasady trwałości decyzji ostatecznych, uznając brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej za 2018 r. z uwagi na brak rażącego naruszenia prawa, podkreślając wyjątkowy charakter tego środka.
Dla skutecznego wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji Podatkowej, skarżący musi wykazać istnienie nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub dowodów nieznanych organowi skarbowemu w momencie wydawania decyzji ostatecznej. Wznawianie postępowania nie może służyć jako środek do powtórnego merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził prawidłowość decyzji o rozbiórce parkingu, gdyż utwardzenie terenu stanowiło konstrukcję budowlaną wymagającą pozwolenia, a ostateczność decyzji wstrzymującej budowę została potwierdzona. Wniosek o legalizację nie został złożony, co uzasadniało decyzję o rozbiórce.
Operat szacunkowy sporządzony dla celów ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości pozostaje aktualny i nie wymaga cyklicznej aktualizacji, o ile określa wartość na historyczną datę sprzedaży nieruchomości. Przedawnienie opłaty planistycznej określają przepisy upzp, a nie ordynacja podatkowa.
Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje stanowisko, że pozostawienie wniosku o interpretację bez rozpoznania, w sytuacji gdy dane zdarzenie przyszłe opisane zostało w sposób wystarczający, jest bezzasadne, a żądanie dodatkowych informacji ocenianych przez organ nie może przerzucać na wnioskodawcę ciężaru dokonania oceny prawnej.