Decyzje administracyjne podjęte w sprawie wywłaszczenia z 1976 r. oraz realizacja planów przestrzennych wskazywały na zasadność celu wywłaszczenia, zatem nieruchomość nie może być zwrócona, jako że była rzeczywiście wykorzystana do realizacji celu publicznego.

Brak prawidłowego ustalenia powierzchni rolnej nieruchomości oraz jej związku funkcjonalnego z częścią rolną majątku skutkuje uchyleniem decyzji utrzymującej przejęcie na cele reformy rolnej w zakresie uznania konkretnego obiektu za objęty dekretem PKWN.

Odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. wymaga oczywistego braku możliwości jego prowadzenia, co nie wystąpiło w sprawie dot. przetwarzania danych osobowych przez wydawców. Organ błędnie nie przeprowadził merytorycznej oceny w ramach RODO.

W przypadku kolizji między ogólnymi zasadami dostępu do informacji według u.d.i.p. a szczególnymi regulacjami k.p.k., pierwszeństwo mają przepisy k.p.k., wyłączając stosowanie u.d.i.p. w zakresie dostępu do akt postępowania karnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niewłaściwe uzasadnienie wyroku uniemożliwia kontrolę instancyjną, co skutkuje koniecznością ponownego rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, aby właściwie przeanalizować decyzję organu ochrony danych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną wobec braku wykazania związku pomiędzy wskazanymi naruszeniami a rozstrzygnięciem sprawy, uznając argumentację skargi za niewystarczającą zarówno w zakresie prawa materialnego, jak i procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że oczywista omyłka pisarska w oznaczeniu strony postępowania podlega sprostowaniu, gdy postępowanie prowadzone było prawidłowo wobec uprawnionego podmiotu, a decyzja pozostaje skuteczna mimo błędu technicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość decyzji odmownych organów administracyjnych w sprawie zwolnienia z opłaty za pobyt członka rodziny w DPS.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeśli uprawniony ma już przyznany specjalny zasiłek opiekuńczy. W przypadku zbiegu uprawnień możliwe jest uzyskanie tylko jednego ze świadczeń, po jednoznacznym zrzeczeniu się konkurencyjnego świadczenia w drodze uchwały administracyjnej.

Określona przez organ podatkowy wartość rynkowa nieruchomości, stanowiąca podstawę opodatkowania, została poprawnie ustalona, a zarzuty naruszenia art. 6 ust. 1, 2 i 4 u.p.c.c. są niezasadne, gdyż operat szacunkowy spełnia wymogi formalne.

Skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na niespełnienie formalnych wymogów wskazania naruszonych przepisów prawa, co uniemożliwiło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu rozpoznanie meritum zarzutów kasacyjnych. Decyzja sądu pierwszej instancji dotycząca odpowiedzialności podatkowej osób trzecich została utrzymana w mocy.

Po ogłoszeniu upadłości, wszelkie środki zabezpieczone przed jej ogłoszeniem podlegają przekazaniu do masy upadłości, co wynika z zasady uniwersalnej egzekucji upadłościowej równości wierzycieli. Zabezpieczenia dokonane przed ogłoszeniem upadłości są bezprzedmiotowe.

W kontekście reformy KAS, nieprzedłożenie propozycji służby funkcjonariuszowi, w związku z przeprowadzonymi postępowaniami dyscyplinarnymi i karnymi, pozostało w granicach uznania administracyjnego i nie narusza zasady domniemania niewinności, jeżeli istnieją wątpliwości co do nieposzlakowanej opinii funkcjonariusza.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że zwolnienie funkcjonariusza było uzasadnione oczywistością popełnienia czynu o znamionach przestępstwa i nie było wad proceduralnych, które wpłynęłyby na wynik postępowania.

Zwolnienie funkcjonariusza Policji z uwagi na długotrwałą absencję zdrowotną, która dezorganizuje funkcjonowanie jednostki i narusza ważny interes służby, jest zgodne z prawem i nie narusza zasady prawa do sądu czy konstytucyjnej ochrony funkcjonariusza.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nieważność postanowień uchwały regulaminowej, które przekraczały delegację ustawową z art. 4 ust. 2 u.c.p.g., naruszały zasady techniki legislacyjnej i były niezgodne z prawem powszechnie obowiązującym.

Dla przejęcia własności działki przez gminę z mocy prawa, konieczne jest wykazanie, że działka ta była zaliczona do dróg publicznych przed 31 grudnia 1998 r., a wcześniejsze uchwały dotyczące nadania nazw ulic nie mogą same w sobie być podstawą do odmowy stwierdzenia takiego nabycia.

Dla zastosowania art. 28b ust. 2 ustawy o VAT kluczowe jest ustalenie, czy zagraniczni kontrahenci rzeczywiście prowadzili działalność gospodarczą. Bez tych ustaleń nie można określić stałego miejsca prowadzenia działalności, a tym samym poprawnie ustalić miejsca świadczenia usług i opodatkowania według stawki krajowej.

Przesłanki przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku muszą być spełnione kumulatywnie; brak którejkolwiek z przesłanek, w tym całkowitej niezdolności do pracy potwierdzonej orzeczeniem ZUS, wyklucza przyznanie świadczenia.

Minister słusznie umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej z 1979 r. na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej k.p.a. z 2021 r., ze względu na przekroczenie 30-letniego terminu od doręczenia decyzji, co uniemożliwiło prowadzenie merytorycznej oceny jej legalności.

W przypadku wykonania miejsc postojowych bez wymaganego zgłoszenia, organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do wydania nakazu rozbiórki zgodnie z art. 49b ustawy Prawo budowlane, gdy inwestor nie podejmuje działań legalizacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że klasyfikacja taryfowa towarów oparta jest na ich obiektywnych cechach w momencie importu; jednostki organizacyjne celne posiadają kompetencje w zakresie tych ustaleń i ich decyzje były prawidłowe, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, iż skarżący nie sprostał ciężarowi dowodu co do posiadania działek rolnych będących przedmiotem wniosku o płatności, a organy administracyjne prawidłowo wykonały swoje obowiązki proceduralne.

Decyzja, która nie ustala jednoznacznie, czy usługi były świadczone na rzecz podmiotów prowadzących faktyczną działalność gospodarczą, nie może być podstawą dla ustalenia miejsca opodatkowania. W ustaleniach faktycznych priorytetem jest rozpoznanie rzeczywistej działalności usługobiorców.