Nałożenie kary pieniężnej na podmiot odbierający odpady za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu jest uzasadnione, jeśli wyniknęło z obiektywnie pojętej bezprawności administracyjnej niewykonania obowiązku, niezależnie od przyczyn zależnych od podmiotu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w postępowaniu incydentalnym dotyczącym sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, uprawnienia strony procesowej, które przysługiwałyby w postępowaniu głównym, nie muszą być ponownie oceniane. Oddalenie skargi A.W. było zasadne.

Kara pieniężna za posługiwanie się niewłaściwą kartą kierowcy jest zasadna, jeżeli przewoźnik nie wykaże wyjątkowych okoliczności wyłączających odpowiedzialność. Ciężar dowodu dotyczący wyłączenia odpowiedzialności spoczywa na przewoźniku, który musi udowodnić brak wpływu na naruszenie.

Pismo organu administracji nieopatrzone wymaganymi formalnościami decyzji administracyjnej nie stanowi aktu podlegającego zaskarżeniu, co zgodnie z art. 134 k.p.a. skutkuje stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania od niego.

Uchwała Rady Miejskiej odwołująca wiceprzewodniczącego podjęta w trybie zdalnym na podstawie art. 15zzx ustawy antycovidowej, choć naruszyła lokalny statut, była zgodna z prawem, ponieważ ustawa o zapobieganiu COVID-19 stanowi prawo szczególne wobec przepisów lokalnych.

Nie można uznać za prawomocnie nieważne prawa ochronnego na sporny znak towarowy, jeśli podstawą do jego unieważnienia jest decyzja o wygaśnięciu innego znaku, która nie jest prawomocna. Sprawa wymaga ponownego rozpoznania przez WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że cofnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu w związku z jego sprzedażą osobom nieletnim następuje na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, niezależnie od winy sprzedawcy.

Decyzja organu odwoławczego o wygaśnięciu pozwolenia wodnoprawnego z uwagi na naruszenie procedur oraz niewystarczającą ocenę wpływu ekologicznego jest zgodna z prawem. Odchylenia proceduralne uzasadniają decyzję kasatoryjną i ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji.

Niedopuszczalne jest wykorzystywanie operatu szacunkowego po upływie 12 miesięcy bez umieszczonej w nim klauzuli aktualności. Odległość czasowa sporządzenia operatu uniemożliwia jego zastosowanie, gdy potwierdzenie aktualizacji jest oddzielnym dokumentem.

Sąd kasacyjny stoi na stanowisku, że odpowiedzialność przedsiębiorcy za nieosiągnięcie poziomu recyklingu jest niezależna od elementu winy, a regulacje krajowe nie naruszają zasady "zanieczyszczający płaci" określonej w przepisach unijnych.

Stwierdzenie faktu władania publicznego nad gruntem i jego zajęcia jako drogi publicznej wymaga pełnego udowodnienia zgodnie z art. 73 ustawy. Organy muszą precyzyjnie ustalić stan faktyczny w dniu 31 grudnia 1998 r., eliminując wątpliwości na korzyść obywatela.

Nieruchomość lub jej część "dowłaszczona" na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z 1958 r. nie podlega zwrotowi, gdyż cel wywłaszczenia został osiągnięty, a jej zwolnienie następuje wyłącznie przy zbędności wywłaszczonej nieruchomości zasadniczej.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego spełnia wymogi ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a sąd nie stwierdził naruszeń przepisów uzasadniających jej uchylenie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, potwierdzając uchylenie decyzji odmownej w sprawie prawa do rekompensaty, uznając tym samym za niewystarczające działania organu w zakresie oceny dowodów obywatelstwa i zamieszkiwania właścicielki przed 1939 r.

Operat szacunkowy, na którym oparto decyzję o przyznaniu odszkodowania, został sporządzony prawidłowo, uwzględniając właściwą metodologię wyceny przy braku wystarczających danych dla nieruchomości drogowych, co czyni zarzuty kasacyjne niezasadnymi.

Wniesienie skargi na bezczynność organu administracyjnego jest dopuszczalne niezależnie od pozostawienia ponaglenia bez rozpoznania, pod warunkiem jego wcześniejszego wniesienia, przy czym art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie może być stosowany od 1 lipca 2024 r. w odniesieniu do rozpoznawania takich spraw.

Skarga kasacyjna na wyrok sądu I instancji w przedmiocie świadczeń opiekuńczych musi wskazywać konkretne naruszenia prawa materialnego i podstaw do zmiany decyzji. Wyrok NSA oddalający skargę podkreśla, że błędy proceduralne czy faktograficzne nie podlegają rekwalifikacji jako błędy w wykładni prawa.

Nawet po zakończeniu nadzwyczajnych okoliczności wprowadzonych specustawą ograniczenia proceduralne, wyłączające bezczynność organu, nie mogą być utrzymywane. Zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, organ nie może być uznany za pozostający w rażącej bezczynności, jeśli nie nastąpiło kilkunastokrotne przekroczenie terminów załatwienia sprawy.

Przedawnienie należności z tytułu składek, uregulowane w art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, skutkuje wygaśnięciem zobowiązania składkowego w całości lub w części z mocy prawa (art. 31 tej ustawy w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej), a nie jedynie powstaniem zarzutu dłużnika. Przy ustalaniu wysokości zobowiązania przenoszonego na spadkobiercę

Odpowiedzialność członka zarządu spółki kapitałowej za zobowiązania podatkowe zachodzi, gdy nie zgłoszono w terminie wniosku o upadłość i nie wskazano mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie wierzycieli, a egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna.

NSA orzeka, że waloryzacja opłaty przekształceniowej odbywa się w drodze czynności materialno-technicznej, bez potrzeby wydawania decyzji administracyjnej, a jej kontrola w instancyjnym postępowaniu nie jest wymagana.

W przypadku braku transakcji na rynku dla budowli publicznych, możliwe jest zastosowanie metody odtworzeniowej do określenia ich wartości podatkowej, pod warunkiem rzetelnej oceny odpowiedniej opinii biegłego.

Przepis art. 10 ust. 2 ustawy przekształceniowej wyłącza stosowanie decyzji administracyjnej dla waloryzacji opłaty przekształceniowej, co uzasadnia umorzenie postępowania zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. Organ dokonuje waloryzacji poprzez zawiadomienie, a nie decyzję.