Bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w sprawie ustalenia odszkodowania nie zostały wykazane, gdyż właściwy wniosek nie został nigdy złożony. Wobec tego, skarga na bezczynność Wojewody jest bezzasadna.

Bezpodstawność zarzutu bezczynności i przewlekłości postępowania u Wojewody — brak złożenia przez skarżącą właściwego wniosku o odszkodowanie wyklucza możliwość przypisania Wojewodzie przewlekłego działania w tej sprawie. Skarga kasacyjna jako bezzasadna została oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną jako bezzasadną z powodu niewykazania przez stronę skarżącą podstaw do stwierdzenia bezczynności czy przewlekłości postępowania administracyjnego ze strony Wojewody Mazowieckiego, przyznając prawidłowość wcześniejszych ustaleń WSA.

Skarga kasacyjna Z.B.D.J.W. sp. z o.o. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w sprawie odszkodowania za nieruchomość jest niezasadna, gdyż nie złożono stosownego wniosku odszkodowawczego, co wyklucza możliwość orzeczenia o bezczynności organu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja organów podatkowych o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego D. sp. z o.o. była prawidłowa i zasadna z uwagi na uzasadnioną obawę niewykonania tego zobowiązania, co uprawniało dokonanie zabezpieczenia majątkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Prezesa ZUS, uznając, że sąd I instancji prawidłowo zbadał zaskarżoną decyzję w zakresie zmiany i zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego, nie wychodząc poza granice rozstrzygania.

Zastosowanie norm wynikających z ustawy o COVID, zobowiązujących do wyznaczenia dodatkowych terminów, jest uzasadnione także w przypadku braków formalnych odwołań składanych w czasie epidemii COVID-19, co wyłącza przedwczesne pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia.

Odmawiając udostępnienia informacji publicznej, organ musi dokładnie i merytorycznie uzasadnić, dlaczego dana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy. Samo powołanie się na tę tajemnicę nie wystarcza do ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż bez dostatecznego wykazania rażącego naruszenia prawa przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, stwierdzenie nieważności jego decyzji przez Komendanta Głównego Policji jest bezzasadne. W granicach uznania administracyjnego leży podwyższenie dodatku funkcyjnego, o ile mieści się ono w ramach określonych przepisami prawa.

Decyzja Komendanta Głównego Policji o unieważnieniu rozkazu personalnego nie została uznana za zasadne rażące naruszenie prawa. Rozstrzygnięcie o podwyższeniu dodatku funkcyjnego, ze względu na uznaniowy charakter decyzji organu, nie przekroczyło granic uznaniowości.

Decyzja Komendanta Głównego Policji stwierdzająca nieważność rozkazu personalnego nie była wydana z powodu rażącego naruszenia prawa, co uzasadnia jej uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając legalność rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny jest zobowiązany do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, oceniając, które z żądań stanowią informację publiczną. Bezczynność organu przejawiającą się w zbiorczej odpowiedzi oraz braku precyzyjnych ustaleń narusza obowiązki wynikające z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji dotycząca podwyższenia dodatku funkcyjnego nie narusza rażąco prawa, a więc uchylenie jej przez Komendanta Głównego Policji w trybie postępowania nieważnościowego było niezasadne.

Sąd administracyjny orzekł, że rozpoznanie skargi o bezczynność i przewlekłość postępowania nie było zasadne, gdyż nie złożono wniosku właściwego co do przedmiotu odszkodowania, stąd bezczynność organu nie miała miejsca.

Skarga kasacyjna została oddalona z powodu braku zasadności zarzutów dotyczących bezczynności i przewlekłości postępowania Wojewody Mazowieckiego. NSA potwierdził, że brak złożenia wniosku o odszkodowanie uniemożliwia traktowanie działań Wojewody jako przewlekle prowadzone.

Sąd administracyjny prawidłowo oddalił skargę na Wojewodę Mazowieckiego. Problem przewlekłości postępowania dotyczył błędnego wskazania podstawy proceduralnej, co wykluczało przesłanki do uznania zarzutów skarżącej za zasadne.

W przypadku decyzji uznaniowych przestrzegających formalnego procesu nie można stwierdzić rażącego naruszenia prawa, mimo lakoniczności uzasadnienia, jeśli ogólnikowość nie wpływa na zgodność decyzji z przepisami dotyczącymi uznania administracyjnego.

NSA oddala skargę kasacyjną, uznając, iż decyzje organów w przedmiocie podwyższenia dodatku funkcyjnego nie naruszały rażąco prawa; postępowanie nieważnościowe nie doprowadziło do stwierdzenia nieważności z uwagi na brak przesłanek kwalifikujących naruszenie jako rażące.

Brak podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej w sprawie przewlekłości postępowania; brak złożenia wniosku o odszkodowanie wyklucza bezczynność Wojewody w przedmiocie ustalenia odszkodowania.

Oddalenie skargi kasacyjnej jako niezasadnej z powodu błędnego określenia przedmiotu skargi na bezczynność, ponieważ wniosek z 29 grudnia 2005 r. dotyczył innego postępowania niż żądanie w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie oddalił skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Mazowieckiego.

Skarga kasacyjna na wyrok WSA oddalająca skargę na przewlekłość i bezczynność wniosku o odszkodowanie zostaje oddalona z uwagi na brak przesłanek do uznania przewlekłości postępowania, zaś zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 EKPC za niezasadny.

W przypadku skargi na bezczynność organu administracji dotyczącej odmowy wydania decyzji odszkodowawczej, skarga powinna precyzyjnie odpowiadać treści wniosku złożonego do organu; ewentualne rozbieżności uniemożliwiają uznanie bezczynności organu.

Nie sposób wykazać, jak wymaga tego art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a., wystąpienia stanu, w którym naruszenie przepisów postępowania podatkowego mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jeśli nie zostanie podany dla nich taki punkt odniesienia w prawie materialnym, któremu ustalenia czynione w ramach tych przepisów miały służyć.

Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego; wniosek o stwierdzenie nadpłaty był spóźniony i należycie umorzony, co potwierdza zgodność z prawem decyzji organu i wyroku sądu pierwszej instancji.