Urządzający gry hazardowe bez wymaganej koncesji, bez zezwolenia lub zgłoszenia, podlega karze pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych. Odpowiedzialność administracyjna nie jest wykluczona przez poprzednie postępowanie karno-skarbowe.

Skarga kasacyjna, oparta na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, nie znajduje usprawiedliwienia, gdyż brak jest uchybień mogących istotnie wpłynąć na wynik sprawy, co skutkuje jej oddaleniem.

Precyzyjne i prawidłowe określenie przedmiotu skargi oraz żądania wniosku ma fundamentalne znaczenie dla skuteczności postępowań administracyjnych i sądowych. Postępowanie odszkodowawcze dochodzi do skutku w odpowiednim trybie przed właściwym organem - starostą, co wyklucza jednocześnie zarzut bezczynności Wojewody.

W zakresie skargi na przewlekłość oraz bezczynność Wojewody w postępowaniu o ustalenie odszkodowania brak było przesłanek do jej uwzględnienia, jako że postępowanie takie nie było wszczęte, zaś wniosek strony nie dotyczył kwestii odszkodowania.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że brak jest podstaw do uznania Wojewody Mazowieckiego za bezczynnego w rozpoznaniu wniosku dotyczącego ustalenia odszkodowania, ponieważ takie postępowanie nie toczyło się przed Wojewodą. Skarga kasacyjna została oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz zastosował właściwe przepisy prawa. Skarga nie wykazuje podstaw kasacyjnych uzasadniających stwierdzenie naruszeń wpływających na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że zakaz wprowadzenia do obrotu artykułów niespełniających wymagań jakości handlowej jest zgodny z prawem, nawet jeśli produkty te nie są zafałszowane. Przepisy u.j.h.a.r.s. uzasadniają stosowanie zakazu w przypadku nieodpowiedności jakościowej towaru.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 u.j.h.a.r.s., produkty niespełniające wymagań jakości handlowej mogą być zakazane w obrocie. Kwalifikacja produktu jako zafałszowanego nie jest warunkiem sine qua non zakazu. Organy administracyjne mają prawo do nakładania zakazów na produkty niezgodnie oznakowane, nawet jeśli są one klasyfikowane jedynie jako niespełniające jakości handlowej.

Ponowny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej uznaje się za niedopuszczalny, jeśli nie przedstawiono nowych dowodów znacząco zwiększających prawdopodobieństwo udzielenia ochrony, a ocena ich wiarygodności jest dopuszczalna na etapie oceny dopuszczalności.

W przypadku, gdy podatnik nie dochowa należytej staranności w weryfikacji kontrahentów, faktury VAT mogą zostać uznane za niewiarygodne, co uniemożliwia obniżenie podatku należnego o podatek naliczony, a postępowania karnoskarbowe uzasadniają zawieszenie przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Przedsiębiorstwo wodociągowe, dokonujące poboru wód podziemnych, może być zobowiązane do stosowania różnych stawek opłaty zmiennej, zależnie od celu poboru, co obejmuje rozróżnienie na dostarczanie wody na cele spożycia przez ludzi oraz inne cele komercyjne.

Prawnie uzasadnione jest nałożenie różniących się stawek opłat zmiennych na pobór wód powierzchniowych, w zależności od celu ich użytkowania. Pobór wody na cele zbiorowego zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi podlega niższej stawce opłat.

Dalsze przetwarzanie danych osobowych wnioskodawcy, który nie zawarł umowy kredytowej, po dokonaniu oceny jego zdolności kredytowej, narusza zasady RODO, w tym zasadę ograniczonego przechowywania danych. Bank oraz instytucje nie mają podstaw prawnych do takiego przetwarzania.

Posługiwanie się nazwą "mleko modyfikowane" dla produktów zawierających składniki niepochodzące z mleka narusza zasady prawidłowego oznakowania produktów żywnościowych zgodnie z unijnymi regulacjami, co uzasadnia zakaz ich wprowadzenia do obrotu.

Wprowadzenie do obrotu produktu oznakowanego jako "mleko modyfikowane" z dodatkami niepochodzącymi z mleka narusza wymagania jakości handlowej oraz wprowadza w błąd konsumentów, skutkując zakazem jego obrotu na mocy art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej oraz przepisów unijnych.

NSA oddala skargę kasacyjną, uznając, że doręczenie decyzji Wojewody i odmowa przywrócenia terminu były prawidłowe, opierając się na ścisłym zastosowaniu art. 44 k.p.a. oraz domniemaniu prawdziwości dokumentów doręczenia.

Skarga kasacyjna, oparta jedynie na zarzutach proceduralnych i niewykazaniu ich wpływu na rozstrzygnięcie, jest bezpodstawna i podlega oddaleniu. Niezbędne jest ścisłe wskazanie naruszenia konkretnego przepisu prawa oraz wykazanie jego wpływu na wynik sprawy.

NSA stwierdza, iż ocena interesu społecznego z art. 31 § 1 K.p.a. nie powinna obejmować oceny przesłanek definicji zabytku. Właściwe postępowanie administracyjne powinno pozwolić na pełne zbadanie tych wartości.

Formalne dokonanie czynności egzekucyjnej, jak zajęcie rachunku bankowego, przerywa bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, nawet gdy nie prowadzi do ściągnięcia środków. NSA podziela stanowisko, że skuteczność zajęcia jest niezależna od salda rachunku.

Budynki zakwaterowania osadzonych w zakładach karnych nie spełniają warunków do kwalifikacji jako obiekty budownictwa mieszkaniowego objęte społecznym programem mieszkaniowym, co wyłącza możliwość stosowania preferencyjnej stawki VAT w wysokości 8%.

Oddalając skargi kasacyjne NSA potwierdził, iż organ przed stwierdzeniem nieważności decyzji musi przeprowadzić wszechstronną ocenę materiału dowodowego, w tym dowodów sprzecznych z decyzją. Rażące naruszenie prawa wymaga oczywistego, nieakceptowalnego w demokratycznym porządku skutku.

Prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT może być zakwestionowane przez organy podatkowe jedynie przy wykazaniu czynnego udziału podatnika w oszustwie karuzelowym lub wiedzy o nim; decyzje wydane wobec kontrahentów nie wiążą organu podatkowego bezwzględnie w ocenie stanowiska podatnika.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA i decyzje w sprawie opłat za odpady komunalne z nieruchomości niezamieszkałej, stwierdzając rażące uchybienia proceduralne i błędną interpretację przepisów dotyczących gospodarowania odpadami.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Polskich Kolei Państwowych, uznając, że postępowanie sądowe nie wykazało naruszeń przepisów prawa materialnego ani procesowego przez sąd pierwszej instancji.