Odmowa wyznaczenia obrońcy z urzędu stronie, która złożyła wniosek na zasadach określonych w art. 78 KPK
Od członka zarządu spółki można wymagać odpowiedzialności za zobowiązania spółki powstałe w związku z niewłaściwym wykorzystaniem środków unijnych, jeśli przesłanki do zwrotu tych środków zaistniały w czasie jego kadencji. Decyzja administracyjna konkretyzuje obowiązek, lecz nie kreuje go.
Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy stanowi naruszenie prawa, niezależnie od twierdzeń o współpracy z innym przewoźnikiem."
Art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. jest zgodny z Konstytucją i prawodawstwem międzynarodowym. Postępowania wszczęte po upływie trzydziestu lat od wydania decyzji administracyjnej ulegają umorzeniu z mocy prawa, co realizuje konstytucyjną zasadę pewności prawa.
Kierowca wykonujący międzynarodowy transport drogowy bez ważnego świadectwa kierowcy jest wbrew przepisom. Porozumienie pracodawców o wypożyczeniu kierowcy nie wyłącza obowiązku posiadania świadectwa wystawionego przez przewoźnika, pod którego licencją wykonywany jest przewóz.
Dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych nie przysługuje, jeżeli koszty płacy zostały poniesione z uchybieniem ustawowego terminu opłaty składek. Brak spełnienia warunków akceptowanych oraz weryfikowanych prawem uzasadnia wydanie decyzji nakazującej zwrot środków.
Plantacje drzewek nie mogą zostać zakwalifikowane jako 'uprawy trwałe' na potrzeby płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, jeżeli nie spełniają kryterium uzyskiwania powtarzających się plonów.
Na przewoźnika nałożono karę za wykonywanie międzynarodowego transportu bez ważnego świadectwa kierowcy, co jest zgodne z wymaganiami Rozporządzenia nr 1072/2009. Skarga kasacyjna oddalona z powodu braku wykazania naruszeń przepisów prawa mających wpływ na wynik sprawy.
Postępowanie administracyjne wymagające organów dokładnego ustalenia momentu, w którym skarżący dowiedział się o działaniu organizacyjnym skutkującym rzeczone świadczenie. Niedostateczne określenie tego terminu skutkuje przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że decyzja o nałożeniu kary za międzynarodowy transport drogowy bez ważnego świadectwa kierowcy jest zgodna z prawem. Przewoźnik obowiązany jest posiadać stosowne świadectwo kierowcy z państwa trzeciego, co potwierdzają przepisy Rozporządzenia nr 1072/2009 oraz ustawy o transporcie drogowym.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując brak przesłanek do rozłożenia na raty opłaty podwyższonej z tytułu wydobycia kopaliny bez koncesji, przy uznaniu prawidłowej oceny dowodowej oraz zgodności z zasadą odpowiedzialności przedsiębiorcy za decyzje gospodarcze.
Wpis do rejestru podmiotów wykluczonych z otrzymania środków unijnych, kiedy spełnione są przesłanki ustawowe, prowadzi do odmowy przyznania pomocy finansowej; wpis ten ma charakter deklaratoryjny i jest niezależny od czynności organów administracji.
Uchyla się wyrok WSA z przyczyn proceduralnych w zakresie nieprawidłowości oceny faktów i zastosowania prawa metrologicznego dotyczącego pomiarów masy pojazdu, w konsekwencji przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że zarzuty dotyczące naruszeń proceduralnych i materialnoprawnych przez WSA nie były uzasadnione, a ich wpływ nie mógł doprowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. WSA prawidłowo zinterpretował przepisy i wyjaśnił ich zastosowanie.
Użyte w art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych pojęcie „wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością" należy interpretować zgodnie z legalną definicją spółki jednoosobowej zawartą w art. 4 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 września 2000 r. — Kodeks spółek handlowych, to jest jako spółkę kapitałową, której wszystkie udziały należą do
W sytuacji braku zaległości podatkowej, czyli wystąpienia uprzedniej przesłanki bezprzedmiotowości postępowania podatkowego, organ podatkowy ma obowiązek na podstawie art. 165a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383, ze zm.) wydać postanowienie o odmowie wszczęcia tego postępowania
Skarga kasacyjna P.B. została oddalona z uwagi na braki formalne, niewłaściwe określenie naruszonych przepisów oraz brak precyzyjnego wskazania zakresu zaskarżenia, co uniemożliwiło NSA merytoryczne rozpatrzenie sprawy.
Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych oraz rozstrzygnięciem NSA, niepublicznej szkole podstawowej przysługuje prawo do dotacji po spełnieniu formalnych przesłanek, tj. wpisu do ewidencji i faktycznego przyjęcia uczniów, niezależnie od dodatkowych, nieustawowych kryteriów.
Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną Zarządu Powiatu K., podtrzymał stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uznając odmowę przyznania dotacji oświatowej za bezskuteczną oraz zasądził na rzecz spółki zwrot kosztów postępowania.
Wykorzystanie wywłaszczonej nieruchomości w sposób zgodny z celem określonym w decyzji wywłaszczeniowej wyklucza prawo do zwrotu nieruchomości, nawet przy zmianach szczegółowego zagospodarowania spełniającego różne funkcje osiedla mieszkaniowego.
Osoba pobierająca specjalny zasiłek opiekuńczy nie ma prawa do jednoczesnego przyznania świadczenia pielęgnacyjnego bez wcześniejszej rezygnacji ze świadczenia konkurencyjnego, złożonej w sposób niehipotetyczny i zgodny z wymogami prawa.
Brak uzasadnienia faktów i prawa w decyzji administracyjnej nie jest sam w sobie rażącym naruszeniem prawa uzasadniającym jej nieważność, o ile rozstrzygnięcie materialne znajduje podstawy prawne. Zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych nie pozwala na stwierdzenie nieważności wyłącznie z powodu braków formalnych.
Zobowiązanie podatkowe nie ulega przedawnieniu, gdy decyzja została doręczona przed upływem zawieszonego terminu przedawnienia wskutek regulacji COVID-19, a stowarzyszenie może być uznane za przedsiębiorcę, co wpływa na stawki podatku od nieruchomości.
Sąd I instancji nie wywiązał się w pełni z obowiązków art. 141 § 4 p.p.s.a., wydając wyrok wskazujący na stosowanie nieobowiązujących przepisów. Niezbędne jest precyzyjne wskazanie odpowiedniej podstawy prawnej dla decyzji administracyjnych, z uwzględnieniem zasady legalizmu.