Sąd właściwy w sprawie egzekucyjnej nie jest uprawniony do badania zasadności i ważności decyzji będącej podstawą egzekucji, o ile decyzja ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. W takiej sytuacji egzekucji podlegają decyzje prawomocne i wykonalne.

W przypadku istnienia prawomocnej decyzji o rozbiórce obiektu, odmowa wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego jest uzasadniona, gdyż nie można dopuścić do równoczesnej obecności kontradyktoryjnych decyzji administracyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że protokoły i umowy związane z postępowaniami ofertowymi podlegają ustawie o dostępie do informacji publicznej, a przedsiębiorstwo jako dysponent majątku publicznego zobowiązane jest do ich udostępnienia.

Skarga kasacyjna jest bezzasadna, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę, potwierdzając zgodność z prawem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportowych.

Ostateczna i prawomocna decyzja o nakazie rozbiórki wyklucza możliwość wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego, z uwagi na sprzeczność potencjalnych rozstrzygnięć administracyjnych.

Odmowa wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego była zasadna, gdyż nie można prowadzić uproszczonej legalizacji wobec obiektu objętego prawomocnym nakazem rozbiórki, realizując zasadę jednolitości orzecznictwa administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz brak rozpoznania istoty sprawy związanej z nienależnym pobraniem świadczenia wychowawczego.

Skarga kasacyjna P. S.A. na decyzję w sprawie odmowy nabycia użytkowania wieczystego nieruchomości była niezasadna z uwagi na brak szczegółowej argumentacji naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Oddalona na podstawie art. 184 ppsa.

Wniosek o świadczenie pielęgnacyjne złożony przed 31 grudnia 2023 r. winien być rozpatrywany według przepisów obowiązujących przed tą datą, jeżeli prawo do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności powstało w okresie przewidzianym prawem, co pozwala na retroaktywne przyznanie świadczeń.

Podmiot wnoszący o wznowienie postępowania może wykazywać interes prawny za pomocą wszelkich dowodów, nawet wbrew wpisowi w księdze wieczystej, jeśli domniemanie niezgodności z rzeczywistym stanem ma wpływ na rozpoczęcie postępowania.

Decyzja przyznająca świadczenie rodzinne nie może być uchylona z mocą wsteczną, gdy okres świadczeniowy minął przed złożeniem wniosku o uchylenie; taka decyzja nie kształtuje już uprawnień strony i nie może skutecznie zmienić sytuacji prawnej.

Skarga kasacyjna P. S.A. w przedmiocie nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości została oddalona wobec braku usprawiedliwionych podstaw, zgodnie z art. 184 ppsa, przy uwzględnieniu zasad dyspozycyjności i granic skargi kasacyjnej.

Odmowa umorzenia nienależnie pobranych świadczeń pielęgnacyjnych była zasadna, gdyż na gruncie art. 30 ust. 9 u.ś.r. żadne szczególnie uzasadnione okoliczności nie uzasadniały wyjątkowego zastosowania tej ulgi, a decyzja organów była prawidłowa i pozbawiona wad.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstaje od daty złożenia wniosku o ustalenie niepełnosprawności, a nie od daty złożenia wniosku o samo świadczenie, co obliguje do stosowania przepisów sprzed nowelizacji, jeśli wniosek o orzeczenie niepełnosprawności złożono przed zmianą przepisów.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że skarga kasacyjna, pozbawiona dostatecznych podstaw i argumentacji, nie spełnia kryteriów materialnoprawnych do jej uwzględnienia, co skutkuje oddaleniem skargi zgodnie z art. 184 ppsa.

Nieruchomość uznaje się za niezrealizowaną na cel wywłaszczenia, jeśli mimo upływu terminów określonych w art. 137 ugn prace nie zostały rozpoczęte, chyba że brak jest sprzeczności w działaniach organów do wywłaszczenia.