Rektor uczelni pozostawał w bezczynności, przekraczając ustawowy termin na wydanie zaświadczenia, co pociągało za sobą odpowiedzialność administracyjną, niezależnie od zaistniałych okoliczności faktycznych opisujących stan organizacyjny uczelni.

Przy braku żywotności nasadzeń zastępczych z przyczyn zależnych od gminy, opłata za usunięcie drzew nie podlega umorzeniu, a skarga kasacyjna oddalona jako niezasadna.

Dalsze przetwarzanie danych osobowych związanych z niezrealizowanymi zapytaniami kredytowymi, gdy nie doszło do zawarcia umowy, jest niedopuszczalne, gdyż cel przetwarzania wynikający z oceny zdolności kredytowej został zrealizowany, nie znajdując oparcia w prawie, w szczególności art. 6 RODO.

Bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Świdwinie w rozpatrywaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej uzasadnia stwierdzenie jej stanu, jeśli odpowiedź organu nie jest adekwatna do żądań wnioskodawcy i nie spełnia standardów informacji publicznej.

Skarga kasacyjna, oparta na zarzucie niezastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest niezasadna, gdyż podnoszone naruszenie prawa materialnego nie było prawidłowo skonstruowane i nie wykazuje właściwej interpretacji przepisów.

Zobowiązanie organu do wydania dyplomu i suplementu było zasadne, pomimo uznania bezczynności za nie rażącą. Zmiana stanu faktycznego uzasadniała uchylenie obowiązku organu.

Organy administracyjne uczelni mogą podlegać stwierdzeniu bezczynności, nawet w sytuacji zaistnienia szczególnych okoliczności organizacyjnych, jeśli nie spełniają ustawowego obowiązku w określonym terminie.

Nie jest rolą organu administracyjnego determinowanie administracyjnoprawnego trybu rozpoznania, gdy skarżący wyraża intencję dochodzenia roszczeń przed sądem cywilnym. Wszczęcie postępowania administracyjnego bez odpowiedniego wniosku narusza przepisy k.p.a., prowadząc do nieważności decyzji.

Dla prawa do podwyższenia emerytury z tytułu służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, konieczne jest wykazanie istnienia rzeczywistych sytuacji zagrożenia ponad normę wynikającą z przypisanych do stanowiska obowiązków służbowych, co nie może być uzasadnione samym charakterem wykonywanych czynności.

Funkcjonariusz, któremu nie złożono w terminie propozycji służby zgodnie z art. 165 ust. 7 p.w. KAS, nie ma roszczenia o przywrócenie, gdy stwierdzono jego niezdolność do służby. Decyzja stwierdzająca wygaśnięcie stosunku służbowego była zgodna z prawem, a uprawomocnione wyroki nie obligują do przedłożenia propozycji służby.

Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, niezależnie od obywatelstwa, a organ publiczny zobowiązany jest do udostępnienia żądanej informacji w ustawowym terminie bezspornie rozstrzygając kwestie obywatelstwa wnioskodawcy.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak spełnienia przesłanki braku niezbędnych środków utrzymania wyłącza możliwość przyznania renty rodzinnej w trybie wyjątku zgodnie z art. 83 ustawy emerytalnej. Dochód na osobę przewyższający minimalną emeryturę uzasadnia oddalenie wniosku.

Nieudostępnienie informacji, będących częścią postępowania administracyjnego, w którym skarżąca była stroną, nie stanowi naruszenia ustawy o dostępie do informacji publicznej; dostęp jest regulowany przez przepisy KPA. Skarga na bezczynność organu podlega oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż artykuł 115a ustawy o Policji, niezależnie od zmiany brzmienia w 2020 r., znajduje zastosowanie zgodnie z wyrokiem TK z 2018 r., wykluczając niekonstytucyjny przelicznik 1/30 dla ustalenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop.

Przedłużenie zawieszenia funkcjonariusza policji w czynnościach służbowych do zakończenia postępowania karnego jest zasadne, gdy spełnione są przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", określone w art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego stanowi podstawę dla takiego środka prawnego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną, potwierdza wykładnię Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który orzekł, że ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop należy ustalać na zasadach wynikających z przepisów ustawy o Policji w brzmieniu uwzględniającym wyrok TK z 30 października 2018 r. (K 7/15).

Bezczynność organu w zakresie dostępu do informacji publicznej, polegająca na niepełnym udostępnieniu dokumentów, stanowi rażące naruszenie prawa, co uzasadnia wymierzenie sankcji w formie grzywny oraz zobowiązanie organu do pełnego rozpatrzenia wniosku.

Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej musi w sposób wyczerpujący wykazać, iż żądana informacja stanowi informację przetworzoną oraz że jej uzyskanie nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W przypadku braku należytego uzasadnienia odmowy, organ narusza zasady praworządności, co skutkuje uchyleniem jego decyzji.

Artykuł 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie stanowi przeszkody w stosowaniu art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu od 1 października 2020 r. do stanów faktycznych sprzed tej daty, zachowując zasadę pełnej ekwiwalentności urlopu. Skarga kasacyjna oddalona.

Norma art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie stanowi przeszkody w stosowaniu art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu od 1 października 2020 r. do stanów faktycznych sprzed listopada 2018 r., a zarzuty kasacji są niezasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że ocena sądu lustracyjnego, uznającego brak współpracy wnioskodawcy z organami bezpieczeństwa, musi zostać uwzględniona przez Prezesa IPN przy wydawaniu decyzji w trybie ustawy o działaczach opozycji.

Wysokość ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop policjanta zwolnionego przed 6 listopada 2018 r. należy ustalać według zasad wynikających z przepisów obowiązujących przed ww. datą, jednak z zastosowaniem nowego przelicznika określonego w art. 115a wprowadzonym ustawą nowelizującą, celem realizacji zasady sprawiedliwości społecznej.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej miał prawo do dysponowania lokalem, zgodnie z ustawą o PSP, mimo że lokal był własnością m.st. Warszawy, a brak aktywnego uczestnictwa Miasta w postępowaniu administracyjnym nie wpływał na ważność decyzji administracyjnej o przydziale kwatery tymczasowej.