Sąd stwierdził, że brak podstaw do zastosowania art. 234 ust. 3 Prawa wodnego w sprawie, gdyż nie wykazano zmiany stosunków wodnych powodującej szkodę na gruntach sąsiednich, uzasadniającej nałożenie na właściciela działki obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego.

Przedsięwzięcie wydobywcze niezabezpieczone zgodnością z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego narusza określone przeznaczenie terenu, co stanowi podstawę odmowy decyzji środowiskowej. Ocena zgodności lokalizacji inwestycji uwzględnia wykładnię przepisów planistycznych, eliminując możliwość jakiegokolwiek przemijającego wyłączenia funkcji terenu.

Sąd administracyjny uznał za prawidłowe przyjęcie dwóch różnych stawek opłat zmiennych za pobór wód podziemnych w zależności od celu poboru wody, co odpowiada zasadom wynikającym z Prawa wodnego oraz rozporządzeń dotyczących rynku wodnego.

Przy naliczaniu opłat za pobór wód powierzchniowych przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest zobowiązane stosować odmienną stawkę opłaty zmiennej w zależności od przeznaczenia wody, rozróżniając wodę pobraną dla zbiorowego zaopatrzenia ludności od wody sprzedawanej hurtowo innym podmiotom.

Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie warunków środowiskowych jest zgodna z prawem; zarzuty proceduralne i materialnoprawne skargi kasacyjnej pozostają bezpodstawne.

Przewoźnik wykonujący transport drogowy podlega odpowiedzialności karnej za niewyposażenie kierowcy w przewożone dokumenty wymagane art. 87 ustawy o transporcie drogowym, nawet w przypadku gdy kierowca nie okaże dokumentów podczas kontroli.

1. Szczegółowe rozważania sądu administracyjnego w uzasadnieniu orzeczenia na tle informacji formalnie objętych klauzulą tajności w trybie przepisów ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych nie muszą z konieczności prowadzić do ich ujawnienia. Istotne jest bowiem precyzyjne rozgraniczenie tych danych, które są bezpośrednio objęte treścią dokumentu będącego nośnikiem informacji

Tablica umieszczona w pasie drogowym bez zgody zarządcy stanowi reklamę wymagającą pozwolenia na zajęcie pasa drogowego, a niedopełnienie tego obowiązku skutkuje nałożeniem kary administracyjnej zgodnej z ustawą o drogach publicznych.

W odniesieniu do zachowania polegającego na umieszczeniu nośnika reklamowego w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi, zgodnie z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza zgodność z prawem nałożenia kary pieniężnej, której wysokość została obliczona prawidłowo.

Zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych jest zgodne z prawem, jeżeli wszczęto przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne i zawieszenie można uzasadnić dobrem służby, przy czym nie wymaga się oceny prawdopodobieństwa popełnienia przewinień.

Opłaty zmienne za pobór wód powinny być różnicowane w zależności od celu poboru. Zbiorowe zaopatrzenie ludności w wodę przeznaczoną do spożycia podlega innym stawkom niż pobór wody do celów komercyjnych, zgodnie z prawem wodnym.

Przekazanie wód podziemnych przez przedsiębiorstwo wodociągowe w celu realizacji zadań innych niż zbiorowe zaopatrzenie ludności w wodę zużywaną do spożycia przez ludzi uzasadnia stosowanie odrębnej, wyższej stawki opłaty zmiennej.

Skarżący nie wykazał naruszenia interesu prawnego przez uchwałę planistyczną, a Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zgodną z prawem decyzję organów oddalającego skargę kasacyjną.

Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem NSA z dnia 25 października 2023 r., w kontekście wyroku TSUE C-277/24, podlega oddaleniu, gdyż skarżący nie wykazał wpływu orzeczenia TSUE na treść rozstrzygnięcia NSA ani nie przedstawił konkretnych, relewantnych zarzutów merytorycznych.

Odmowa aktualizacji ewidencji gruntów oparta na braku niezbędnych dokumentów przez wnioskodawcę, przy zachowaniu zgodności z formalnymi procedurami, pozostaje zgodna z prawem. Ocenia się w granicach podstaw kasacyjnych precyzyjnie określonych przez profesjonalnych pełnomocników.

Grzywna nałożona w postępowaniu egzekucyjnym, mimo lakonicznego uzasadnienia, jest uzasadniona, gdy inne środki okazały się nieskuteczne, a obowiązek pozostał niewykonany.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że grzywna jako środek egzekucyjny w sposób uzasadniony zapewnia efektywność egzekucji obowiązku niepieniężnego, zaś wskazane nałożenie kolejnej grzywny, mimo krótkiego uzasadnienia, było właściwe z uwagi na uporczywą niewykonalność obowiązku przez adresata decyzji.

Na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego nie przysługuje zażalenie, a w efekcie skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna. Brak możliwości zaskarżenia wynika z wykładni art. 101 § 3 k.p.a.

Dopuszczalne prawnie jest stosowanie różnych stawek opłaty zmiennej za pobór wody, uzależnionych od celu jej wykorzystania, w szczególności oddzielne stawki dla wody przeznaczonej do zbiorowego zaopatrzenia ludzi oraz dla hurtowej odsprzedaży innym podmiotom.

Zróżnicowanie stawek opłat zmiennych za pobór wód powierzchniowych według celu poboru jest prawnie uzasadnione, zgodne z przepisami Prawa wodnego oraz zasadą "użytkownik płaci". Przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne muszą stosować różne stawki opłat w zależności od przeznaczenia pobranej wody.

Zgodnie z przepisami ustawy Prawo wodne, możliwe jest stosowanie różnych stawek opłaty zmiennej za pobór wody w zależności od celu, tj. zbiorowego zaopatrzenia ludności versus hurtowej odsprzedaży, co znajduje oparcie w art. 274 Prawa wodnego oraz odpowiednich regulacjach rozporządzeń.

Anonimowe wnioski o udostępnienie informacji publicznej mogą być odrzucone, gdy stwarzają zagrożenie dla bezpieczeństwa. W takich sprawach organ ma prawo wymagać danych identyfikujących wnioskodawcę jako warunek merytorycznego rozpoznania wniosku.

Zajęcie pasa drogowego przez nośnik reklamowy bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi uzasadnia nałożenie kary pieniężnej zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p. Brak przesłanek do uchylenia decyzji administracyjnych, albowiem ustalenia faktyczne dotyczące lokalizacji nośnika były prawidłowe.

Przewóz towarów uznany za opodatkowaną wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi być zgłoszony w systemie SENT, nawet jeśli dokonuje go ten sam podmiot między własnymi magazynami.