Złożenie wniosku o przywrócenie terminu na uzupełnienie braków formalnych wniosku o pobyt czasowy uznaje się za zasadne, gdyż brak prawidłowego pouczenia wpłynął na możliwość złożenia wniosku. Umieszczenie stempla w paszporcie skutkuje domniemaniem legalności pobytu cudzoziemca.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż błędne oznakowanie produktów rolno-spożywczych, w tym brak wskazania konkretnej części mięsa oraz niepełne określenie pochodzenia, stanowi naruszenie przepisów prawa żywnościowego, uzasadniające nałożenie kary pieniężnej.

W przypadku umieszczenia urządzenia reklamowego w granicy pasa drogowego bez wymaganej zgody organu zarządzającego drogą, organy administracyjne prawidłowo wymierzają karę pieniężną zgodnie z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, a sąd administracyjny potwierdza prawidłowość tego rozstrzygnięcia.

Wydzielanie opłat zmiennych za pobór wody winno uwzględniać rozróżnienie celowe pomiędzy zaopatrzeniem ludności w wodę a jej sprzedażą innym podmiotom, stosując odrębne jednostkowe stawki opłat, co jest uzasadnione prawem krajowym i unijnym.

Oddalenie skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. z powodu bezzasadności argumentów dotyczących naruszenia proceduralnego i materialnego prawa przy nałożeniu kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

Skarga kasacyjna nie została uwzględniona z uwagi na formalne braki w jej konstrukcji, uniemożliwiające skuteczną ocenę zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego. NSA potwierdzał prawidłowość wykładni art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia jest uzasadniona, gdy raport o oddziaływaniu na środowisko nie przedstawia racjonalnych wariantów alternatywnych, zgodnie z ustawą o ocenach oddziaływania na środowisko.

Prawo do rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego powstaje od pierwszego dnia miesiąca, w którym wydana została decyzja przyznająca to świadczenie, co wyklucza możliwość jego przyznania od dnia złożenia wniosku.

NSA podzielił stanowisko WSA w Gliwicach, uznając, że nagła choroba pełnomocnika uzasadniała przywrócenie terminu na wniesienie odwołania, co czyni zaskarżone postanowienie SKO bezprawnym i uprawniało oddalenie skargi kasacyjnej.

1. Wyłączenie stosowania w sprawach, o których mowa w art. 3 ust. 6 i 8 ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego, istotnych reguł postępowania jurysdykcyjnego, w tym art. 78, art. 79, art. 80 art. 81, art. 81a i art. 107 § 3 k.p.a., nie uchyla ani nie ogranicza zakresu stosowania

Przesłanka interesu publicznego może uzasadniać odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy SENT, o ile organy administracyjne rozważą proporcjonalność sankcji oraz sytuację prawną i ekonomiczną podmiotu. NSA podtrzymuje decyzję WSA uchylającą sankcję z powodu niepełnej analizy tych przesłanek przez organy.

Opłata zmienna za pobór wód podziemnych musi być określona zgodnie z celem ich wykorzystania, różnicując pomiędzy wodą dla zbiorowego zaopatrzenia ludności a tą sprzedawaną innym podmiotom. Preferencyjna stawka ma zastosowanie wyłącznie do wód przeznaczonych na cele związane z zaopatrzeniem ludności.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że prawidłowe wykonanie obowiązków nałożonych przez ustawę SENT jest istotne dla skutecznego monitorowania przewozu towarów, a naruszenia nie mogą być jedynie formalnymi uchybieniami. Odstąpienie od kary pieniężnej musi być uzasadnione istotnymi przesłankami interesu publicznego lub podmiotu, których brak w niniejszej sprawie.

Dopuszczalność lokalizowania w pasie drogowym obiektu niezwiązanego z gospodarką drogową zależy od spełnienia przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku, która nie występuje w przypadku korzyści ekonomicznych skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżona decyzja SKO w Łodzi została wydana zgodnie z prawem zarówno w aspekcie wyznaczenia obszaru analizowanego, jak i w zakresie ustalenia warunków zabudowy, co skutkowało uchyleniem wyroku WSA i oddaleniem skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że organy administracji miały słuszne podstawy do odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z przyczyn ochrony przyrody. Obiekt planowanej inwestycji nie spełniał wyjątków umożliwiających zabudowę w obrębie 100-metrowego pasa ochronnego.

Świadczenie pielęgnacyjne dla osoby niespokrewnionej w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki jest uzależnione od legitymowania się przez jej rodziców orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 1a u.ś.r.). Uchwała NSA z 14 listopada 2022 r. wiąże sądy administracyjne, wykluczając odmienną wykładnię.

1. Szczegółowe rozważania sądu administracyjnego w uzasadnieniu orzeczenia na tle informacji formalnie objętych klauzulą tajności w trybie przepisów ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych nie muszą z konieczności prowadzić do ich ujawnienia. Istotne jest bowiem precyzyjne rozgraniczenie tych danych, które są bezpośrednio objęte treścią dokumentu będącego nośnikiem informacji

Świadczenie pielęgnacyjne, zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r., nie przysługuje osobie zobowiązanej do opieki nad niepełnosprawnym pozostającym w związku małżeńskim, jeśli współmałżonek nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, niezależnie od separacji faktycznej.

Sąd stwierdził, że brak podstaw do zastosowania art. 234 ust. 3 Prawa wodnego w sprawie, gdyż nie wykazano zmiany stosunków wodnych powodującej szkodę na gruntach sąsiednich, uzasadniającej nałożenie na właściciela działki obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego.

Przedsięwzięcie wydobywcze niezabezpieczone zgodnością z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego narusza określone przeznaczenie terenu, co stanowi podstawę odmowy decyzji środowiskowej. Ocena zgodności lokalizacji inwestycji uwzględnia wykładnię przepisów planistycznych, eliminując możliwość jakiegokolwiek przemijającego wyłączenia funkcji terenu.

Sąd administracyjny uznał za prawidłowe przyjęcie dwóch różnych stawek opłat zmiennych za pobór wód podziemnych w zależności od celu poboru wody, co odpowiada zasadom wynikającym z Prawa wodnego oraz rozporządzeń dotyczących rynku wodnego.

Przy naliczaniu opłat za pobór wód powierzchniowych przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest zobowiązane stosować odmienną stawkę opłaty zmiennej w zależności od przeznaczenia wody, rozróżniając wodę pobraną dla zbiorowego zaopatrzenia ludności od wody sprzedawanej hurtowo innym podmiotom.

Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie warunków środowiskowych jest zgodna z prawem; zarzuty proceduralne i materialnoprawne skargi kasacyjnej pozostają bezpodstawne.