Nielegalny przewóz odpadów, realizowany z niepoprawnie wypełnionymi dokumentami wg załącznika VII rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, uzasadnia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej, nawet gdy informacje w dokumentach są wewnętrznie sprzeczne.

Przewożenie odpadów pomiędzy oddzielnymi oczyszczalniami ścieków w obrębie jednej gminy na cele dalszego przetwarzania wymaga uzyskania indywidualnych zezwoleń zgodnie z ustawą o odpadach, a brak takich zezwoleń uzasadnia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną dotyczącą przewlekłości postępowania administracyjnego, uznając, że brak aktywnej inicjatywy strony uniemożliwiał uznanie zaistnienia przewlekłości ze strony organu. Realizacja prawa do rekompensaty wymagała uprzednich działań ze strony wnioskodawców.

Działania Wojewody Zachodniopomorskiego nie były przewlekłe, a zasady zaufania i szybkości postępowania nie zostały naruszone z uwagi na brak formalnej inicjatywy strony w realizacji prawa do rekompensaty.

Podmiot wykonujący przewóz może zostać ukarany za jazdę pojazdem z niebezpieczną usterką układu hamulcowego; brak dowodu na nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiające przewidzenie usterki wyklucza umorzenie postępowania karnego.

Na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dopuszczającym lokalizację spalarni odpadów, nie można wykluczać lokalizacji współspalarni odpadów, o ile funkcja i cel przedsięwzięcia są zgodne z innymi przepisami planu oraz przepisami prawa o odpadach.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Radzyniu Podlaskim nie pozostawał w bezczynności wobec wniosku o udostępnienie informacji, działając zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Zaskarżony wyrok WSA oddalający skargę na bezczynność organu odpowiada prawu.

Organ, wydając pozwolenie wodnoprawne, jest zobowiązany do rozważenia, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 (art. 96 ust. 1 u.i.o.ś.), nawet jeśli dotyczy to działań historycznie prowadzonych.

W przypadku robót budowlanych rozpoczętych na podstawie nieostatecznej decyzji, a następnie uchylonych, zastosowanie znajduje tryb naprawczy z art. 50-51 Prawa budowlanego, zamiast reżimu samowoli budowlanej z art. 48 Prawa budowlanego, o ile inwestor uzyskał formalne pozwolenie.

Stosowanie wykonania zastępczego w egzekucji administracyjnej nie wymaga nowego pozwolenia na budowę, jeśli rozstrzygnięcie nakładające obowiązek pozostaje w obrocie prawnym i egzekucja jest prawnie dopuszczalna.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż przepisy ustawy o odpadach, jako regulacje szczególne, wyłączają zastosowanie ogólnych przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, określonych w kodeksie postępowania administracyjnego, dokonując uchylenia wyroku WSA w Warszawie i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną Ministra, potwierdził, że odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego bez należytej analizy interesu społecznego oraz bez wyczerpującego uzasadnienia narusza przepisy postępowania administracyjnego, tym samym podtrzymując uchylenie zaskarżonych decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Art. 92a ust. 10 u.t.d. nie znajduje zastosowania przy zbiegu deliktów o różnych znamionach prawnych określonych w odrębnych załącznikach ustawy o transporcie drogowym. Podmiot dokonujący przewozu bez wymaganych zezwoleń oraz przewozu pojazdem niespełniającym norm konstrukcyjnych podlega oddzielnym karom.

Skarga kasacyjna oddalona jako niezasadna; wniosek o wznowienie postępowania wodnoprawnego złożony po upływie terminu ustawowego. Operat wodnoprawny traktowany jako dokument prywatny, nieuzasadniający wznowienia postępowania.

Oczywista omyłka pisarska w adresie decyzji administracyjnej dotyczącej opłat za odpady, będąca skutkiem autokorekty, podlega sprostowaniu na podstawie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, mimo powołania błędnej podstawy prawnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że skarga kasacyjna nie wykazała rażącego naruszenia prawa przez decyzje SKO, nie dostrzegając przesłanek nieważnościowych decyzji z 2020 r. W związku z tym oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną, potwierdzając niezależność kontroli legalności decyzji środowiskowej z 2007 r. od uprzednich rozstrzygnięć w postępowaniu nadzwyczajnym.

Obowiązek wykonania urządzeń zapobiegających zalewaniu terenów sąsiednich może być nałożony na właściciela gruntu, jeżeli jego działania zmieniają odpływ wód opadowych ze szkodą dla gruntów sąsiednich.

Podmiot odbierający odpady komunalne, nieosiągający wymaganego poziomu recyklingu, podlega karze pieniężnej. Sprawozdanie roczne, zawierające rzeczywiste dane o odebranych i zrecyklingowanych odpadach, stanowi podstawę do jej nałożenia. Skarżąca nie dostarczyła dowodów obalających tę tezę.

Sąd I instancji błędnie uznał, że szczegółowa kontrola drogowa w stacji pojazdów narusza art. 129fb p.r.d.; aplikacja tej normy nie wyklucza stacji diagnostycznych jako miejsc kontroli, co uzasadnia uchylenie wyroku WSA i ponowne rozpoznanie sprawy.

Decyzje z 1993 roku funkcjonują w obrocie, zaś skarga kasacyjna na przewlekłość postępowania Wojewody Zachodniopomorskiego jest bezzasadna z uwagi na brak inicjatywy ze strony skarżących w realizacji prawa do rekompensaty za mienie zabużańskie, co nie pozwala przypisać organowi bezczynności.

Przewlekłość postępowania nie została wykazana, a działania organu były zgodne z przepisami prawa administracyjnego, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej.

Obowiązek szczepień ochronnych ustanowiony na podstawie niekonstytucyjnych komunikatów pozostaje wymagalny do czasu implementacji przepisów zgodnych z wytycznymi wyroku Trybunału Konstytucyjnego, przy zachowaniu ciągłości realizacji celu ochrony zdrowia publicznego.

Grzywna w celu przymuszenia do wykonania obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu jest zgodna z ustawą, o ile egzekucja obejmuje obowiązek wynikający bezpośrednio z przepisów prawa. Kontrola sądowa ogranicza się do zgodności z prawem formalnym stosowania środków egzekucyjnych.

Obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika z przepisów ustawy i jest egzekwowalny, nawet jeśli uregulowania szczególne dotyczące terminów szczepień zostały zakwestionowane jako niekonstytucyjne. Zarządzanie przymusowe przez grzywny nie jest zbyt uciążliwe.