Stwierdzenie nabycia przez PKP S.A. prawa użytkowania wieczystego na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy z 8 września 2000 r. wymaga kumulatywnego wykazania, że w dacie ustawowo relewantnej grunt był własnością Skarbu Państwa. Grunt skomunalizowany ex lege z dniem 27 maja 1990 r. nie spełnia tej przesłanki, choćby pozostawał w posiadaniu przedsiębiorstwa PKP.

W przypadku niewykonania nasadzeń zastępczych zgodnie z zezwoleniem, naliczona opłata za usunięcie drzew ustalana jest proporcjonalnie do liczby nieprawidłowo wykonanych nasadzeń. Działania organu w tym zakresie mają charakter związany.

Brak urządzeń do retencjonowania wody w systemie kanalizacji uniemożliwia obniżenie opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych. Skarżone przepisy sądowo przepisane przez WSA uznano za trafne i nie naruszające prawa materialnego ani procedury administracyjnej.

W ślad za wyrokiem NSA uznano, iż brak urządzeń retencyjnych skutkował naliczeniem maksymalnej stawki opłaty zmiennej za odprowadzanie wód bez możliwości uznania systemu kanalizacji deszczowej za urządzenie retencyjne.

W sprawie rozpoznania wniosków o zmianę decyzji remediacyjnej, z uwagi na niewykazanie przesłanek z art. 155 k.p.a., interes społeczny związany z ochroną środowiska przeważa nad interesem strony, uzasadniając odmowę zmiany decyzji.

Regulatory przepływu i zwiększone średnice rur w systemie kanalizacji deszczowej nie spełniają wymogów urządzeń retencyjnych, zatem zasadne jest naliczenie pełnej opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych zgodnie z art. 272 ust. 5 Prawa wodnego.

Pojęcie 'urządzenia do retencjonowania wody' obejmuje tylko systemy gromadzące wody opadowe, nie zaś kanalizacje spowalniające przepływ. Wobec braku takich urządzeń, organ słusznie naliczył maksymalną opłatę zmienną.

Wymogi ustawowe dotyczące retencjonowania wody w systemie kanalizacji deszczowej należy interpretować w odniesieniu do faktycznej zdolności systemu do magazynowania wód, a nie jedynie spowalniania ich przepływu; brak urządzeń retencyjnych skutkuje pełnym naliczeniem zmiennej opłaty za odprowadzanie wód.

Dokonując wykładni art. 272 ust. 5 Prawa wodnego, Naczelny Sąd Administracyjny stanowi, iż system kanalizacji deszczowej nie spełniający roli magazynowania wód opadowych, nie może być uznany za urządzenie retencyjne; prawidłowo naliczona opłata zmienna odprowadzania wód opadowych nie ulegnie obniżeniu.

Skarga kasacyjna R. sp. z o.o. dotycząca ustalenia opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych została oddalona z powodu braku urządzeń retencyjnych, co potwierdzał operat wodnoprawny. Wykładnia art. 272 ust. 5 prawa wodnego przez NSA była prawidłowa.

Obowiązek identyfikacji i weryfikacji beneficjenta rzeczywistego, wynikający z przepisów o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy, nie ma charakteru ciągłego, lecz aktualizuje się w momentach ustawowo wskazanych, w szczególności przy nawiązaniu stosunków gospodarczych. Dla wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej organ musi indywidualnie ustalić moment powstania obowiązku wobec każdego klienta, właściwe

Skarga kasacyjna na wyrok WSA oddalona; art. 92c ustawy o transporcie drogowym wymaga od przewoźnika wykazania braku wpływu na naruszenie; niewykazanie tych przesłanek uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Objęcie zasięgiem monitoringu wizyjnego cudzej nieruchomości, mimo zastosowania cyfrowego zaczernienia obrazu („maska prywatności”), stanowi przetwarzanie danych osobowych osób korzystających z tej nieruchomości w rozumieniu art. 4 pkt 2 RODO, bowiem polega na zestawie operacji na wizerunku osób fizycznych polegających na jego utrwalaniu (kamera rejestruje obraz), a następnie modyfikacji (urządzenie

Rzecznik Finansowy jako administrator naruszył zasady przetwarzania danych osobowych według RODO przez niewdrożenie adekwatnych środków bezpieczeństwa w modelu telepracy. Upomnienie Prezesa UODO było zasadne w świetle jednorazowego naruszenia i działań naprawczych.

Parafia jako zakład w rozumieniu P.o.ś. podlega normom hałasu; bicie dzwonów nie zwalnia jej z obowiązku przestrzegania tych norm, nawet w kontekście wolności religijnej.

Odmowa uznania rażącego naruszenia prawa w braku odpowiedzi na wniosek o informacje publiczne. Utrzymanie wyroku WSA w zakresie niespełnienia wymogu udzielenia precyzyjnej informacji personalnej przez organ.

Uchwała Rady Miejskiej w Czersku nr XXV/209/13, dotycząca diet i zwrotu kosztów podróży radnych, stanowi akt prawa miejscowego wymagający ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym; brak tego ogłoszenia skutkuje jej nieważnością.

Prowadzenie działalności polegającej na korzystaniu z usług wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego uzasadnia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej jako opłaty podwyższonej, bez względu na późniejsze działania mające na celu uzupełnienie braków formalnych. Skarga kasacyjna oddalona.