Dieta radnego jest świadczeniem wyrównawczym za utracone korzyści finansowe związane z wykonywaniem mandatu, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w aktach prawa miejscowego dotyczących zasad jej ustalania.

Osoby zajmujące lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, nieposiadające prawomocnego orzeczenia o przyznaniu lokalu zamiennego, nie mają przesłanek do przyznania dodatku mieszkaniowego (art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych).

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organy administracyjne prawidłowo ustaliły charakter potoku M. jako cieku naturalnego, co uzasadnia korzystanie z udzielonych pozwoleń wodnoprawnych. Odstąpienie od ustaleń organów nie jest zasadne, ponieważ spełniają one wymagania art. 16 i 22 ustawy Prawo wodne.

Nielegalne przemieszczenie i przywóz pojazdu stanowiącego odpad do Polski, bez wymaganych zgłoszeń, skutkuje nałożeniem kary pieniężnej, przy czym status odpadów determinowany jest przepisami o ochronie środowiska w związku z ograniczeniami prawnymi użytkowania pojazdu.

NSA stwierdza, że odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego była zasadna, gdyż nie wykazano związku między rezygnacją z pracy a opieką nad niepełnosprawnym, a liczne zobowiązania alimentacyjne rodzeństwa nie uzasadniają odmowy.

Postanowieniem NSA, w sytuacji gdy decyzja wywłaszczeniowa nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, występuje stan powagi rzeczy osądzonej, uniemożliwiający ponowne ustalenie odszkodowania za daną nieruchomość, co uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Odpowiedzialność zarządzającego transportem za naruszenia przewozu drogowego na zasadzie ryzyka wymaga wykazania przez stronę wszelkich starań w celu ich zapobieżenia, a brak takiej wykazanej staranności skutkuje utrzymaniem kary.

Art. 402 ust. 1 i 2 ustawy Prawo wodne nie narusza Konwencji z Aarhus, ograniczając uprawnienia organizacji ekologicznych do udziału w postępowaniach wodnoprawnych tylko do tych, gdzie decyzja jest poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. W niniejszym przypadku niezasadne było wszczęcie postępowania.

Postępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności decyzji, wszczęte po upływie trzydziestu lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji, podlega obligatoryjnemu umorzeniu na mocy art. 2 ust. 2 ustawy zmianowej z 2021 roku, co jest zgodne z konstytucyjną zasadą trwałości decyzji administracyjnych.

Orzeczenie utrzymuje w mocy decyzję organów, uznając, że faktury od W. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a zobowiązanie podatkowe M.M. określone za grudzień 2014 r. było prawidłowe, bez naruszenia praw proceduralnych.

Warunkiem przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu jest rzeczywiste prowadzenie przez kupującego działalności produkcji zwierzęcej powiązanej z zakupionym zbożem. Formalnoprawny status zarejestrowanego stada jest niewystarczający do spełnienia wymogów § 13zw rozporządzenia. NSA oddala skargę kasacyjną jako pozbawioną podstaw.

Organizacje ekologiczne nie mogą inicjować postępowań w sprawie cofnięcia lub ograniczenia pozwoleń wodnoprawnych; ich udział ogranicza się do postępowania odwoławczego (art. 402 p.w.). NSA oddalił skargę kasacyjną Fundacji, podtrzymując stanowisko WSA.

Organizacja ekologiczna nie może inicjować postępowania będącego cofnięciem lub ograniczeniem pozwolenia wodnoprawnego, jeżeli nie było ono poprzedzone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, nie mając przymiotu strony zgodnie z art. 402 ust. 1 ustawy Prawo wodne.

Rada gminy może odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym jedynie, gdy przyczyny tej decyzji związane są z wykonywaniem mandatu. Brak takiego związku obliguje do wyrażenia zgody (art. 25 ust. 2 u.s.g.).

Organizacja ekologiczna, której cele statutowe dotyczą ochrony środowiska, nie jest uprawniona do inicjowania postępowania administracyjnego w pierwszej instancji w przedmiocie ograniczenia pozwoleń wodnoprawnych; przysługuje jej możliwość zaskarżenia decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym dopiero na etapie postępowania odwoławczego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dla planowanej inwestycji w postaci punktu zbierania i sortowania odpadów nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, albowiem spełniono wszystkie formalne i merytoryczne przesłanki przewidziane przepisami prawa, a przedstawiona karta informacyjna przedsięwzięcia jest kompletna i rzetelna.

W postępowaniach dotyczących zgód wodnoprawnych nie stosuje się art. 31 k.p.a., co wyklucza inicjatywę organizacji społecznych w takich postępowaniach, ograniczając ich udział jedynie do etapów odwoławczych, zgodnie z art. 402 ust. 2 Prawa wodnego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną wobec braku umocowanych podstaw prawnych, utrzymując obowiązek wykonania szczepień ochronnych jako należycie uzasadniony prawnie i proceduralnie.

Postępowanie legalizacyjne i naprawcze, zgodnie z art. 53a i 72a Prawa budowlanego, wszczyna się wyłącznie z urzędu, co wyklucza inicjatywę wniosku strony. Wnioskodawca nie posiada legitymacji do żądania rozpoczęcia takiego postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając za prawidłowe ustalenia o braku wpływu zmiany stanu wodnego na działkach skarżących. Organy poprawnie oceniły dowody, a zgłoszone zarzuty proceduralne okazały się bezskuteczną polemiką.

Brak podstaw do ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na terenie o dominującym charakterze przemysłowo-usługowym, gdzie planowana funkcja mieszkaniowa narusza zasadę dobrego sąsiedztwa i istniejący ład przestrzenny. Skarga kasacyjna oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA z uwagi na braki w uzasadnieniu, uniemożliwiające instancyjną kontrolę, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania i wzywając do pełnej analizy zgodności regulacji lokalnych z przepisami prawa powszechnie obowiązującego.

NSA stwierdził prawidłowość zastosowania przepisów techniczno-budowlanych z 1999 roku dla omawianej inwestycji, podtrzymując decyzje organów administracyjnych wobec braku uchybień proceduralnych i merytorycznych, oddalając skargę kasacyjną.

Skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi podlega oddaleniu. Decyzja o obciążeniu właściciela pojazdu kosztami z art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym musi być wydana przed upływem 5 lat od uprawomocnienia wyroku ustalającego przejęcie pojazdu przez Skarb Państwa. Postępowanie administracyjne po upływie tego terminu jest bezprzedmiotowe.