Na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, wznowienie postępowania podatkowego może nastąpić z powodu nowych dowodów nieznanych organowi, niezależnie od wiedzy strony. Uchylenie decyzji ostatecznej nie wymaga nieznajomości okoliczności przez podatnika, co wynika z racjonalnej wykładni prawodawczej, nadmieniając, że organ musi działać zgodnie z aktualną wykładnią prawa.

Sąd uznał, że P. sp. z o.o., choć uwikłana w oszustwo podatkowe, dochowała należytej staranności w transakcjach z L. sp. z o.o., co wyklucza przerzucenie na nią konsekwencji prawnych działań znikającego podatnika.

Naczelny Sąd Administracyjny, uznając za bezpodstawne zarzuty skargi kasacyjnej, potwierdził, iż dopóki prawidłowość wpisu do ewidencji gruntów nie zostanie skutecznie podważona, organy administracji związane są jej ustaleniami w procesie urządzenia lasów.

W przypadku naruszenia obowiązków transportu drogowego przez nierejestrowanie działalności kierowcy w tachografie, gdy pojazd nie spełnia wymogów wyjątku określonego w art. 3 lit. g) rozporządzenia nr 561/2006, organy administracyjne mogą nałożyć karę pieniężną.

Brak tabliczki instalacyjnej, jako potwierdzenia legalizacji tachografu, podważa domniemanie dokonania przeglądu, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Uchylenie decyzji WSA było zasadne.

W przypadku, gdy postępowanie upadłościowe spółki kapitałowej potwierdza jej niewypłacalność, można uznać egzekucję majątku spółki za bezskuteczną w rozumieniu art. 116 § 1 o.p., co uzasadnia odpowiedzialność członka zarządu za jej zobowiązania podatkowe.

Poprawa projektu taryfy, zgodnie z art. 24c ust. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, kończy poprzednie postępowanie administracyjne, wszczynając nowe. Organy administracyjne zobowiązane były do oceny kompletności i zgodności przedstawianego wniosku taryfowego z wymaganiami ustawy, co NSA uznał za prawidłowo zrealizowane.

W postępowaniu dotyczącym dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach ciężar dowodu spoczywa na podatniku, a jego twierdzenia wymagają stosownego uprawdopodobnienia, aby uznane zostały legalne źródła pokrycia wydatków.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że kontrola rolno-środowiskowa przeprowadzona przez organy państwowe była zgodna z przepisami prawa, a przedstawione zarzuty proceduralne i materialne nie znalazły potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.

Osoba zarządzająca transportem w dniu kontroli ponosi odpowiedzialność za naruszenia przepisów o transporcie drogowym, niezależnie od późniejszych zmian w KREPTD, o ile odpowiedzialność ta została potwierdzona protokołem i własnymi oświadczeniami.

Sąd uznał, że okoliczności przewidziane w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie wystąpiły, a brak było podstaw do zastosowania przepisów Działu IVa KPA. Skarga kasacyjna pozbawiona była usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że brak decyzji o zawieszeniu emerytury do 31.12.2023 r. uniemożliwia zastosowanie przepisów dotychczasowych o świadczeniu pielęgnacyjnym. Od 1.01.2024 r. świadczenie nie przysługuje opiekunom dorosłych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak wykazania przez organy braku należytej staranności podatnika wyklucza obciążenie go skutkami oszustwa podatkowego, odbierając mu prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że nie można przypisać odpowiedzialności za naruszenia związane z brakiem badań lekarskich osobom niezarządzającym bezpośrednio przewozami, utrzymując wyrok uchylający sankcję nałożoną na S.W. przez organy administracyjne.

Grunty, budynki i budowle użytkowane przez spółkę działającą w zakresie usług publicznych są związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu, gdy generują zysk, niezależnie od celu publicznego zadań, które realizują. Wykonywanie zadań samorządowych przez spółkę handlową jest działalnością zarobkową.

NSA przypomniał obowiązek przeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego przez organy regulacyjne i konieczność klarownego uzasadnienia decyzji administracyjnych zatwierdzających taryfy, z uwzględnieniem stanowiska wszystkich stron postępowania.

Brak usprawiedliwionych podstaw w skardze kasacyjnej do uchylenia decyzji organu i wyroku WSA utrzymujących karę pieniężną; odpowiedzialność w transporcie drogowym ma charakter obiektywny. Zgłoszone okoliczności nie wykazały wpływu Covid-19 na zasadne zastosowanie przesłanek egzoneracyjnych.

Faktury wystawione przez A. K. na rzecz T. sp. z o.o. sp. k. dotyczące usług budowlanych nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co wyklucza możliwość obniżania podatku należnego o kwotę podatku naliczonego na ich podstawie.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu jako niezasadna, gdyż w rozpoznawanej sprawie nie wykazano podstaw do odstąpienia od nałożenia kary za naruszenia przepisów o transporcie drogowym, a argumenty podnoszone w skardze nie podważają zgodności z prawem decyzji GITD ani wyroku sądu I instancji.

Roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości nie przysługuje, gdy ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego przed datą wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami i ujawniono je w księdze wieczystej, co stanowi prawnie przeszkodę do zwrotu.

Podział nieruchomości na podstawie art. 95 pkt 4 u.g.n. wymaga wykazania istniejącego roszczenia wynikającego z ustawy lub przepisów odrębnych. Skarżąca nie spełniła tego warunku, co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej.

NSA uznał za prawidłowe odmowę wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., wskazując, że wcześniejsza decyzja umarzająca postępowanie budowlane wykluczała ponowne rozpoznanie tożsamej sprawy, zgodnie z zasadą res iudicata.

Skarga kasacyjna nie zdołała wykazać naruszeń, które uniemożliwiłyby kontrolę legalności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Organy prawidłowo wyznaczyły obszar analizowany, stosując zgodną z prawem analizę urbanistyczną. Skarga podlega oddaleniu.

Przy rozstrzyganiu sprawy dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, sąd administracyjny musi dokładnie ocenić zgodność projektu z przepisami ochrony środowiska, uwzględniając pełny zakres oddziaływania elektromagnetycznego i szczegółowe parametry techniczne inwestycji.