Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził bezczynność Wojewody Pomorskiego i uchylił wyrok w zakresie zobowiązania do wydania decyzji z powodu wydania decyzji administracyjnej. Od 1 lipca 2024 r. art. 100d ustawy o pomocy nie ma zastosowania z uwagi na jego sprzeczność z Konstytucją RP.

Odprowadzanie wód opadowych do rowów melioracyjnych nie oznacza włączenia działki w system otwartej lub zamkniętej kanalizacji. Tym samym, nie stanowi podstawy do uchylenia obowiązku uiszczania opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej.

Zarządca sukcesyjny nie może być traktowany jako podatnik lokalny podatku od środków transportowych. Wpłaty takie powinny być dokonywane przez spadkobierców, a organ podatkowy nie jest zobowiązany do uznania ich za prawidłowo dokonane, jeśli brak dowodów na związek z odpowiednimi podmiotami.

Działka nie jest ujęta w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, a opłata za zmniejszenie retencji wodnej została zasadnie nałożona. Rowy melioracyjne nie stanowią części systemów kanalizacyjnych w rozumieniu przepisów Prawa wodnego.

Odprowadzanie wód opadowych do rowu melioracyjnego nie zwalnia nieruchomości z obowiązku opłaty za zmniejszenie retencji, jeśli obszar nie jest ujęty w systemie zarządzanej kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje stanowisko, że administracyjne i zorganizowane zarządzanie retencją jest obowiązkowe.

Rów melioracyjny nie stanowi elementu systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej przewidzianego w prawie wodnym, wobec czego nieruchomość podlega opłacie za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej.

Zasada kontynuacji amortyzacji z art. 16h ust. 3d w zw. z art. 16g ust. 1 pkt 4a lit. a) u.p.d.o.p. dotyczy również korzystającego; leasing finansowy środków przekazanych aportem nie zwalnia z obowiązku uwzględniania uprzednio dokonanych odpisów amortyzacyjnych.

NSA oddalił skargę kasacyjną uznając, że obowiązek szczepienia dziecka jest wymagalny i określony zgodnie z prawem, co nie uzasadniało przerw w postępowaniu egzekucyjnym wynikających z zarzutów skarżących.

Decyzja organu administracyjnego o zatrzymaniu prawa jazdy jest związana i opiera się na liczbie punktów karnych zgromadzonych w ewidencji, której weryfikacja nie należy do kompetencji tych organów.

Sąd uchyla zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, uznając, że organy I instancji prawidłowo stwierdziły legalność budowy budynku w ramach zgłoszonego uzupełnienia zabudowy zagrodowej.

Formalne zakończenie budowy jednorodzinnego budynku mieszkalnego nie stanowi przesłanki zastosowania ulgi termomodernizaacyjnej, o której stanowi art. 26h ust. 1 u.p.d.o.f.

Przy likwidacji spółki komandytowej powstałej z przekształcenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, kosztem uzyskania przychodów jest wyłącznie wartość bilansowa udziałów w momencie przekształcenia. Wydatki historyczne nie mają znaczenia.

Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje skutecznie zawieszony w przypadku wszczęcia postępowania karnoskarbowego, a zawiadomienie doręczone zgodnie z art. 150 Ordynacji podatkowej spełnia swoją funkcję, mimo zastrzeżeń o proceduralne uchybienia nieudokumentowane przez adresata zawiadomienia.

Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o odmowie stwierdzenia nieważności nakazu rozbiórki rozbudowanej części budynku jest prawidłowa. Brak precyzyjnego określenia sposobu rozbiórki nie oznacza niewykonalności decyzji, a żadne kwalifikowane wady prawne nie wystąpiły.

NSA oddalił skargę kasacyjną Powiatu R. wskazując, że użytkowane przez skarżącego rowy melioracyjne rodzą obowiązek świadczenia na rzecz Gminnej Spółki Wodnej z tytułu stosownych korzyści, zgodnie z art. 454 Prawa wodnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA z powodu nieważności postępowania wynikającej z orzekania wobec zmarłej strony. Zarządzenie Burmistrza, jako akt prawa miejscowego, wymagało prawidłowego upoważnienia, co nie zostało spełnione, zarządzenie było więc nieważne.

Zaskarżony wyrok oddalający skargę kasacyjną jest zgodny z prawem, albowiem ograniczenia czasowe art. 100c i 100d ustawy o pomocy nie niweczyły obowiązków organu po 30 czerwca 2024 roku. WSA słusznie zobowiązał Wojewodę do niezwłocznego rozpatrzenia wniosku o pobyt czasowy.

Art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, w zakresie przewidującym wykluczenie środków prawnych zwalczających bezczynność administracji, jest od dnia 1 lipca 2024 r. niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, co uzasadnia ponowne rozpoznanie kwestii bezczynności organu administracyjnego względem cudzoziemców.

Ograniczenie poboru zaliczek na podatek, zgodnie z art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej, wymaga uprawdopodobnienia niewspółmierności ich wysokości do przewidywanego podatku. Brak wskazania naruszenia tego przepisu w skardze kasacyjnej skutkuje jej oddaleniem.

Posłużenie się przez pełnomocnika cudzoziemca nieautentycznym dokumentem w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, skutkuje odmową jego udzielenia, a odpowiedzialność procesowa obejmuje skutki bezpośrednie dla mocodawcy (art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. b u.o.c.).

Fakt umieszczenia cudzoziemca w wykazie osób, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany, uzasadnia obligatoryjne cofnięcie zezwolenia na pobyt czasowy, niezależnie od sytuacji osobistej cudzoziemca.

Rada gminy może rozpatrzyć uwagi do projektu planu zagospodarowania przestrzennego poprzez jedno głosowanie nad całością uchwały, co nie stanowi istotnego naruszenia procedury planistycznej. Procedura nie wymaga indywidualnego głosowania nad każdą uwagą.

Ustalanie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej jest dopuszczalne, jeśli teren inwestycji można wyodrębnić, a naruszenia proceduralne, które nie wpływają na możliwość zaskarżenia decyzji, nie uzasadniają uchylenia wyroku.

NSA: Przewlekłość Wojewody w udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy narusza dyrektywę 2011/98/UE. Skarga kasacyjna nieusprawiedliwiona: organy muszą stosować unijne terminy mimo krajowych przepisów zawieszających.