Wykonywanie przewozu okazjonalnego bez wymaganej licencji oraz niespełniające wymogów konstrukcyjnych stanowi naruszenie ustawy o transporcie drogowym, uzasadniające nałożenie kary pieniężnej. Skarga kasacyjna nie wykazała uchybień procesowych ani materialnoprawnych.

Bezczynność organu administracyjnego w procedurze administracyjnej powinna być oceniana w kontekście całokształtu prowadzonego postępowania, a nie każde opóźnienie kwalifikuje się jako rażące naruszenie prawa, jeżeli organ podejmował działania mające na celu merytoryczne załatwienie sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że wobec zaniedbania przez organy administracji wyważenia wpływu pandemii COVID-19 na zwłokę w wydaniu decyzji, postanowienia dotyczące wymierzenia kary były przedwczesne. Nakazał ponowne rozpoznanie zażalenia Starosty z uwzględnieniem nadzwyczajnych okoliczności pandemii jako potencjalnych przyczyn usprawiedliwiających opóźnienie.

Oddalenie skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach jako nieuzasadnionej, potwierdzające potrzebę rzetelnego rozważenia kontynuacji funkcji i parametrów zabudowy w świetle przesłanki "dobrego sąsiedztwa" zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Statek typu Offshore Tug/Supply Ship nie jest statkiem eksploatowanym w transporcie międzynarodowym zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. h Konwencji, co wyklucza możliwość stosowania preferencyjnych zasad rozliczenia podatku dochodowego za pracę najemną zgodnie z art. 14 ust. 3 Konwencji.

Wydanie wyroku przez sąd odwoławczy w składzie jednoosobowym, przy kwalifikacji czynu wymagającej orzekania w składzie trzech sędziów, stanowi naruszenie prawa procesowego, będące bezwzględną przesłanką kasacyjną, uzasadniającą uchylenie wyroku i ponowne rozpoznanie sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził zasadność ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżących zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n., podtrzymując decyzje organów niższej instancji. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, mimo braku zgody właścicieli na proponowane warunki, była zgodna z przedmiotem zezwoleń ustawowych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że decyzja o odmowie zwolnienia skarżącej z obowiązku ponoszenia opłat za pobyt córki w domu pomocy społecznej była zgodna z prawem, gdyż skarżąca nie wykazała wystąpienia przesłanek do zwolnienia z opłat określonych w art. 64 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej.

Zaświadczenie wskazujące wyłącznie na klasyfikację budynku wg KŚT jako mieszkalnego nie wystarcza do uznania, iż przynajmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, co jest niezbędne do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego na prawo własności według ustawy o przekształceniu gruntu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że odpowiedzialność cudzoziemca za przedłożenie nieprawdziwych informacji przy wniosku o pobyt stały, zgodnie z art. 199 ust. 1 pkt 3 u.o.c., nie wymaga świadomości działania. Potwierdzenie przez wyroki sądów karnych użycia podrobionych dokumentów stanowi podstawę do cofnięcia zezwolenia.

Przy braku dowodów na bezczynność lub przewlekłość, zgodność działań organu z terminami ustawowymi wyklucza stwierdzenie przewlekłości postępowania o udzielenie ochrony międzynarodowej.

Dostarczanie wielu decyzji w jednej przesyłce, przy braku wykazania konkretnych naruszeń proceduralnych mogących mieć wpływ na wynik sprawy, nie uzasadnia uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że odmowa umorzenia należności przez ZUS w ramach uznania administracyjnego jest prawidłowa, gdy sytuacja skarżącego nie spełnia przesłanek ustawowych dotyczących nieściągalności zobowiązań na ubezpieczenie społeczne.

Małżeństwo z zobowiązanym nie uprawnia do wniesienia zażalenia na postanowienie egzekucyjne; zażalenie przysługuje wyłącznie zobowiązanemu, a skarga kasacyjna oddalona z braku legitymacji procesowej skarżącej.

Małżonek zobowiązanego, wobec którego skierowano egzekucję do majątku wspólnego, nie posiada legitymacji do wniesienia zarzutów w ramach postępowania egzekucyjnego, które przysługuje wyłącznie zobowiązanemu w rozumieniu art. 1a pkt 20 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Uchybienie terminu do wniesienia zażalenia jest okolicznością obiektywną, która obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego to uchybienie, co uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy przez organ (art. 134 k.p.a.).

Małżonek zobowiązanego nie posiada legitymacji do wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, ze względu na brak statusu "zobowiązanego" w rozumieniu przepisów u.p.e.a.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach zakreślonych przez art. 174 p.p.s.a., uznał, że skuteczne wszczęcie postępowania karnego skarbowego prawidłowo zawiesiło bieg przedawnienia zobowiązań podatkowych, a tym samym oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną.

Działania administracyjne, skutkujące przyznaniem pomocy finansowej po wystąpieniu sztucznie stworzonych warunków, wymagają analizy elementów subiektywnych dla skuteczności zgłaszanych roszczeń zwrotu nienależnych środków, uwzględniając kontekst programów wieloletnich oraz wymogi procedury przedawnienia.

Zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze, z zamysłem wykorzystania renomy i strategii rynkowej innego podmiotu, może być podstawą unieważnienia prawa ochronnego na ten znak, zgodnie z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, stwierdzając prawidłową klasyfikację taryfową towaru oraz brak naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w decyzjach organów celnych i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak prawnej możliwości wznowienia postępowania w przypadku, gdy decyzja ostateczna, która miałaby podlegać wznowieniu, została już uchylona odrębnym aktem administracyjnym. Brak przedmiotu wznowienia wyklucza orzekanie o wznowieniu.

Skarga kasacyjna od wyroku WSA została oddalona jako niezasadna. Postępowanie przed sądami oraz organami administracyjnymi spełniało wymogi proceduralne i materialne, co wykluczało istotny wpływ zgłoszonych naruszeń proceduralnych na wynik sprawy.

Organ administracji publicznej słusznie odmówił przedłużenia terminu na wykonanie obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, gdyż podnoszone przez stronę przeszkody finansowe i proceduralne nie przeważają nad koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa publicznego.