Art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym nie wyłącza nałożenia odrębnych kar za nietożsame naruszenia ujawnione podczas jednej kontroli, jeżeli wypełniają one różne znamiona deliktów z załączników ustawy.

Uchylając zaskarżony wyrok częściowo, Sąd Najwyższy wskazuje, że ponowne przeprowadzenie całego przewodu sądowego nie było uzasadnione, a Sąd Odwoławczy powinien samodzielnie usunąć braki w ustaleniach dotyczących obowiązku naprawienia szkody.

Opieka naprzemienna musi być stwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądowym, aby stanowić podstawę do przyznania świadczenia wychowawczego; brak takiego uzasadnionego orzeczenia w momencie wnioskowania wyklucza możliwość jego przyznania.

Wniosek o ustalenie warunków zabudowy należy rozpatrywać poprzez pryzmat zasady dobrego sąsiedztwa i wymogu kontynuacji funkcji, obejmującej analiza urbanistyczna z uwzględnieniem wszystkich istniejących i planowanych funkcji terenu, co jest istotne dla jej prawidłowej oceny.

NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że przesłanki wznowienia postępowania nie zaistniały zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organy słusznie zastosowały procedury formalne, uznając brak związku przyczynowego uzasadniającego wznowienie.

Nawiezienie warstwy żwiru na grunt w celu utworzenia placu postojowego, stanowi realizację robot budowlanych oraz obiektu budowlanego zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagającą pozwolenia na budowę, co w przypadku jego braku uzasadnia nakaz rozbiórki.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia są prawomocne, a Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ma prawo do ich nakładania, gdyż drogi publiczne stanowią własność Skarbu Państwa.

Wydanie zaświadczenia potwierdzającego zwolnienie z podatku od spadków na podstawie art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. jest czynnością techniczną organu i nie może zmieniać sytuacji prawnej wnioskodawcy. Odmowa jego wydania była zasadna, a terminy związane z epidemią COVID-19 nie wpływają na prawomocność sądowych postanowień spadkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, podkreślił, iż ogólnikowe i nieprecyzyjne zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego nie uzasadniają ingerencji w ustalenia sądu pierwszej instancji dotyczące odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że doręczanie decyzji podatkowej osobie trzeciej musi nastąpić na jej aktualny adres zamieszkania, nie można tu stosować adresu do doręczeń jako podatnika; decyzja doręczona inaczej nie otwiera terminu do odwołania.

Osoby trzecie nie podlegają przepisom ustawy o ewidencji podatników. Organy podatkowe powinny doręczać pisma osobom trzecim zgodnie z art. 148 Ordynacji podatkowej, a nie według zasad obowiązujących dla podatników i płatników.

W przypadku pomocy finansowej dla młodych rolników, zmiana założeń biznesplanu może nastąpić tylko przed jego realizacją i wymaga wcześniejszej zgody organu, co czyni działania samowolne niedopuszczalnymi w myśl rozporządzenia wykonawczego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej z uwagi na brak naruszenia przepisów prawa procesowego oraz materialnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, co uzasadniało nieprzyznanie pomocy finansowej.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może przewidywać rozwiązania bardziej restrykcyjne niż te określone w studium, jeśli nie zmienia to ogólnego przeznaczenia terenu, zgodnie z zasadą władztwa planistycznego. Zakaz zabudowy zagrodowej nie narusza prawa studium, ani konstytucyjnych zasad proporcjonalności, jeśli plan zachowuje podstawowe przeznaczenie terenów.

Pobranie opłaty za kartę pojazdu w wysokości przekraczającej rzeczywiste koszty na mocy przepisu wykraczającego poza upoważnienie ustawowe jest nienależne, a żądanie zwrotu nadpłaty podlega uwzględnieniu bez względu na przedawnienie przepisów Ordynacji podatkowej.

NSA uchyla wyrok WSA oraz decyzję organu celno-skarbowego, uznając, że brak dowodów na 'kwalifikowane' naruszenie zasad staranności przez X sp. z o.o., co nie uzasadnia zakwestionowania prawa do odliczenia VAT.

Członek zarządu spółki z o.o. ponosi odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe spółki, jeżeli rezygnacja z funkcji członka zarządu była nieformalna lub nieskuteczna, a egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna.

Odmowa wydania zaświadczenia o zwolnieniu z podatku od spadków i darowizn jest zgodna z prawem, gdyż nie obejmuje ustaleń dotyczących zobowiązań podatkowych i nie może rozstrzygać kwestii spornych; upowszechnienie terminu zgłoszenia wynika z pierwotnej prawomocności postanowienia sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że kwalifikacja robót budowlanych wykonanych przez inwestora jako "przebudowy" była prawidłowa i oddalił wyrok WSA. Skarga kasacyjna WMWINB była zasadna, co skutkowało uwzględnieniem jej oraz uchyleniem wyroku sądu wojewódzkiego.

Plan miejscowy może wprowadzać szczegółowe regulacje, takie jak zakaz zabudowy, jeśli nie zmieniają one przeznaczenia terenu zgodnego ze studium. Studium ma ogólny charakter i nie jest bezwzględnie wiążące dla planów miejscowych. Zakaz zabudowy w planie miejscowym nie narusza prawa własności ani zasady proporcjonalności.

Grunty pozostające w zarządzie Lasów Państwowych i dzierżawione od Skarbu Państwa powinny być traktowane równorzędnie z gruntami z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa przy wyliczaniu wielkości ekonomicznej gospodarstwa dla celów przyznania pomocy unijnej.

NSA stwierdził, że w sprawach dotyczących niewielkich kwot spornych, a także zakończonych należności głównych, organy powinny dążyć do rozważenia celowości dalszego naliczania odsetek w kontekście ogólnych zasad ekonomii procesowej i interesu publicznego.

Dłużnik alimentacyjny nie legitymuje się interesem prawnym w postępowaniu administracyjnym dotyczącym przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a zatem nie posiada statusu strony w postępowaniu wznowieniowym tego rodzaju.

Naczelny Sąd Administracyjny, stosując art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, uznając, że umowy dzierżawy gospodarstwa nie spełniały wymogów formalnych, skutkując odmową pomocy finansowej w ramach PROW 2014-2020.