W sytuacji, gdy sąd drugiej instancji jest przekonany o prawidłowości tylko jednego kierunku wykładni przepisów stosowanych przy rozpoznawaniu apelacji brak jest podstaw do przedstawienia zagadnienia prawnego w trybie art. 390 § 1 k.p.c.

Przeprowadzenie rozprawy apelacyjnej podczas niestawiennictwa odpowiadającego z wolnej stopy oskarżonego, który należycie je usprawiedliwił i domagał się odroczenia rozprawy (art. 117 § 2 k.p.k.), ale którego obecność nie była obowiązkowa, bowiem ani sąd odwoławczy, ani prezes tego sądu nie uznali tego za niezbędne (art. 450 § 2 k.p.k.), nie jest uchybieniem, o którym mowa w art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k