p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.

p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.

Jeżeli w toku postępowania przed sądem pierwszej lub drugiej instancji nie doszło do wydania orzeczenia w trybie art. 42 § 4 k.p.k., w kasacji nie można skutecznie sformułować zarzutu naruszenia art. 41 § 1 k.p.k.

Instytucjonalne usytuowanie urzędu asesora w polskim wymiarze sprawiedliwości

Prawo, o którym stanowi art. 65 ust. 4 Konstytucji, dotyczy tylko osób pozostających w stosunku pracy, a więc nie odnosi się np. do tzw. wolnych zawodów.

p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.

Zarzut naruszenia praw konstytucyjnych skarżącego przez wyroki sądów nie może stanowić podstawy skargi konstytucyjnej, gdyż w świetle art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem postępowania skargowego może być wyłącznie akt normatywny, a ściślej rzecz biorąc - badanie zgodności aktu normatywnego z Konstytucją. Indywidualne rozstrzygnięcia, wyroki czy postanowienia sądu nie są aktami normatywnymi w rozumieniu

p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie.

p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.

Obliczanie kapitału początkowego do emerytury

1) Wskazane w kasacji jako naruszone przepisy art. 434 § 1 k.p.k. i art. 454 § 2 k.p.k., wyrażające zakazy reformationis in peius oraz ne peius, zakazują wprawdzie orzekania „na niekorzyść”, ale przecież nie nakazują orzekania „na korzyść”. 2) Należy się w pełni zgodzić z tezą o konieczności „związania” środka karnego z konkretnym przestępstwem, co wynika zarówno z treści art. 413 § 2 k.p.k., a także

Sygnalizacja w sprawie K 26/05 z 4.12.2007, ZU 2007/11A/153; Zadania gminy w zakresie gospodarki lokalami mieszkalnymi