Jednym z podstawowych wymogów nałożonych przez ustawodawcę na podmiot występujący ze skargą konstytucyjną jest obowiązek wskazania, jakie konstytucyjne wolności lub prawa skarżącego, i w jaki sposób - jego zdaniem - zostały naruszone przez przepisy uczynione przedmiotem wnoszonej skargi konstytucyjnej.

Powołanie się na naruszenie zasad wynikających z art. 19 Konstytucji nie spełnia warunku określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, co uzasadnia odmowę nadania dalszego biegu wniesionej skardze konstytucyjnej.

Asesor komorniczy nie ma konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do bycia komornikiem, a art. 60 Konstytucji nie gwarantuje przyjęcia do służby publicznej, gwarantuje zaś każdemu obywatelowi, korzystającemu z pełni praw publicznych, prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach.

Trybunał Konstytucyjny konsekwentnie odmawia zdolności skargowej podmiotom, które wykonują władztwo publiczne, na przykład komornikom, gminom jako publicznym osobom prawnym sprawującym władzę publiczną w zakresie powierzonych im zadań, jednoosobowym spółkom Skarbu Państwa, Samodzielnym Publicznym Zakładom Opieki Zdrowotnej.