Orzeczenia
W sprawie z zakresu prawa pracy, w której wartość przedmiotu sporu nie przewyższa kwoty 50.000 złotych, od apelacji wniesionej przez pracodawcę, pobiera się opłatę podstawową w kwocie 30 zł (art. 35 § 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.).
Przesłanki jakie musi spełnić organizacja, aby nastąpiło przyznanie jej prawa pomocy, czy w zakresie całkowitym, czy też częściowym określono tylko w przepisie art. 246 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Nie znajduje wobec tego żadnego uzasadnienia wskazanie, aby strona ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy
Skasowanie przez osobę uiszczającą opłatę znaków opłaty sądowej w sposób sprzeczny z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 1981 r. w sprawie sposobu uiszczenia opłat sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 21, poz. 107; obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 stycznia 2006 r. w sprawie sposobów uiszczania opłat sądowych w sprawach cywilnych, Dz.U. Nr
1. Pełnomocnikowi ustanowionemu przez sąd w postępowaniu międzyinstancyjnym służy trzydziestodniowy termin do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. 2. Przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika ustanowionego przez sąd w postępowaniu międzyinstancyjnym ustaje w dniu, w którym miał on rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej. 3. Od tego dnia należy
Nie zachodzi wyjątkowy wypadek, o którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c., jeżeli strona przed wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, której nie wniosła ze względu na błędne pouczenie sądu drugiej instancji.
Uiszczenie opłaty w niższej wysokości niż wymagana od zażalenia wniesionego przez adwokata jest nienależnym opłaceniem pisma, które z tego względu podlega odrzuceniu bez wzywania o uiszczenie pozostałej części opłaty (art. 1302 § 3 k.p.c.).
W wypadku wniesienia zażalenia, w trybie określonym w zdaniu drugim art. 460 k.p.k. w części do średnika, uzasadnienia nie sporządza się, chyba że wraz z zażaleniem złożony zostanie wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalna.
Zakończenie postępowania w danej instancji w rozumieniu art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398) następuje z chwilą wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie w danej instancji.
Nieodprowadzenie na rachunek bankowy partii politycznej kwot przekazanych do kasy z tytułu darowizn od osób fizycznych, a tym samym naruszenie art. 24 ust. 8 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 857 ze zm.), nie może być usprawiedliwione nieprawidłowościami w zakresie dokumentacji księgowej.
Tylko w przypadku ustalenia przez sąd sytuacji określonej w art. 60 zdanie trzecie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może odstąpić od obowiązku umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 tej ustawy.
Stosownie do art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ sąd administracyjny zawiadamiając o tym, że obecność strony na rozprawie nie jest obowiązkowa powinien jednocześnie pouczyć, że na rozprawie może zapaść wyrok, który nie podlega doręczeniu stronom, a którego zaskarżenie będzie możliwe po uprzednim złożeniu wniosku
Wyjaśnienie czy strona skarżąca jest prawidłowo reprezentowana przez pełnomocnika wyprzedza ocenę, czy skarga została należycie opłacona.
Co do oszczędności, które wnioskodawca posiada, to biorąc pod uwagę wysokość należności sądowych w rozpoznawanej sprawie, rzeczywiście powinny w zupełności wystarczyć na ich pokrycie, bez zagrożenia wystąpienia przesłanek z art. art. 246 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1270 ze zm./. Uwadze Sądu pierwszej instancji
W rozpoznawanej sprawie strona poddała pod rozwagę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu fakt, iż wymienieni sędziowie oraz asesor sądowy wydając wyrok w innej sprawie podatkowej skarżącego, dotyczącej podatku dochodowego, odnieśli się do zagadnień kluczowych z punktu widzenia sprawy rozpoznawanej. Na tej podstawie zgłoszona została wątpliwość co do ich bezstronności, która może wynikać
Sposób sformułowania przepisu art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ wskazuje, że w razie spełnienia warunków, o których mowa w par. 1 pkt 1 lub 2 osobie fizycznej należy przyznać prawo pomocy w zakresie - odpowiednio - całkowitym /art. 245 par. 2 ustawy/ lub częściowym /art. 245 par. 3 ustawy/. Dopełnienia innych
Obowiązek wniesienia opłaty podstawowej od apelacji, zażalenia, skargi kasacyjnej oraz skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie oznacza naruszenia prawa ubezpieczonego do sądu.
Zmniejszenie kwoty wpisu nie może odbyć się drogą zaskarżenia zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, bowiem dotyczy ono jedynie ustalenia wysokości wpisu od skargi.
Przepis art. 227 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ daje możliwość zaskarżenia wszelkich zarządzeń przewodniczącego lub postanowień sądu pierwszej instancji w przedmiocie kosztów sądowych, w tym postanowień sądu odrzucających sprzeciw.
p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Brak zaufania oskarżonego do wyznaczonego mu obrońcy z urzędu, jako przesłanka wniosku złożonego na podstawie art. 378 § 2 k.p.k., może stanowić podstawę podjęcia przez sąd decyzji o zwolnieniu tego obrońcy z obowiązków.
Klientem, w rozumieniu art. 24 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. Nr 47, poz. 211 ze zm.), jest zarówno kontrahent sprawcy kopiowania produktu, będący też przedsiębiorcą, jak i konsument. Bez znaczenia dla bytu przestępstwa określonego w tym przepisie pozostaje, czy narażenie na niebezpieczeństwo wprowadzenia klientów w błąd wiąże się ze skopiowanym produktem