Przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osobom uprawnionym do alimentacji w kolejności dalszej niż pierwszy stopień spokrewnienia wymaga, aby osoby zobowiązane do alimentacji w pierwszej kolejności legitymowały się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

W myśl artykułu 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych, organ administracyjny ma prawo odroczyć płatność niesłusznie pobranego świadczenia rodzinnego wraz z odsetkami, całkowicie lub częściowo, jeśli istnieją istotnie uzasadnione powody związane z sytuacją danej rodziny.

Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b, przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jest możliwe jedynie po rezygnacji z wcześniej przyznanego świadczenia konkurencyjnego, takiego jak zasiłek dla opiekuna, z uwagi na przepisy wykluczające możliwość jednoczesnego pobierania kilku świadczeń przysługujących z tego samego tytułu. Rezygnacja musi być wyraźna i skuteczna, co oznacza wyeliminowanie z obrotu prawnego

Jeżeli osoba spełniająca warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, powinna mieć możliwość wyboru tego wyższego świadczenia, poprzez rezygnację z pobierania świadczenia niższego, tj. emerytury. Wyboru tego można dokonać przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z 17 grudnia 1998

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie sprawującej opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, który pozostaje w związku małżeńskim, jeżeli małżonek osoby niepełnosprawnej nie jest legitymowany orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Jeżeli wnioskodawca złożył wniosek o świadczenie pielęgnacyjne wraz z oświadczeniem o rezygnacji z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, to świadczenie pielęgnacyjne powinno zostać przyznane od miesiąca, w którym wpłynął wniosek, bez względu na wcześniejsze przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Rozstrzygnięcie o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego nie może ignorować potrzeby zapewnienia ochrony socjalnej osobom opiekującym się niepełnosprawnymi, co wyraża się poprzez umożliwienie wyboru świadczeń na podstawie art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, w kontekście gwarantowania równego traktowania.

Posiadanie ustalonego prawa do emerytury nie wyklucza możliwości uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, jeżeli wnioskodawca zdecyduje się na zawieszenie prawa do emerytury, zgodnie z wykładnią systemową, funkcjonalną oraz prokonstytucyjną art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Warunek rezygnacji z zatrudnienia lub niepodejmowania pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności jest spełniony, gdy zakres tej opieki wypełnia ustawowe przesłanki wykluczające możliwość pogodzenia jej z pracą zarobkową, a związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy opieką a niemożnością podjęcia zatrudnienia jest bezpośredni i

Opiekun prawny dziecka, który nie spełnia warunków wymienionych w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, ponieważ nie ciąży na nim obowiązek alimentacyjny w rozumieniu Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, nie ma prawa do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tego tytułu, nawet jeżeli sprawuje on faktyczną opiekę nad dzieckiem, na które nie zostało jeszcze nałożone przez sąd orzeczenie

Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, osoba sprawująca opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny ma prawo wyboru między świadczeniem pielęgnacyjnym a innym świadczeniem emerytalno-rentowym, które posiada, pod warunkiem złożenia oświadczenia o rezygnacji z prawa do renty.

Podjęcie zatrudnienia przez osobę wymagającą opieki, na którą pobierane jest świadczenie pielęgnacyjne, stanowi zmianę sytuacji, która wymaga zgłoszenia organowi wypłacającemu świadczenie i może skutkować uznaniem pobranych świadczeń za nienależne, jeśli nie zostało to zgłoszone.

Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych wymaga nie tylko posiadania przez osobę wymagającą opieki orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, ale również istnienia bezpośredniego związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia (lub jego niepodejmowaniem) a koniecznością sprawowania stałej lub długotrwałej opieki

W sytuacji zbiegu praw do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna, prawo do wybranego świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje od momentu uchylenia decyzji przyznającej prawo do zasiłku dla opiekuna, a nie od daty złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne.

Otrzymanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z pracy wymaga udowodnienia, że opieka nad osobą niepełnosprawną uniemożliwia kontynuację zatrudnienia.

Warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, według art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, jest spełnienie ustalonych prawem przesłanek przez opiekuna oraz legitymowanie się przez rodzica osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; samo faktyczne sprawowanie opieki nad chorym członkiem rodziny nie jest wystarczające.

Zgodnie z art. 23 ust. 2 ustawy o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin, właściwość organu odwoławczego w sprawach świadczeń rodzinnych, ograniczona jest do spraw z wniosków o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych, złożonych przed 1 stycznia 2019 r.

Właściwość organu do rozpatrzenia odwołania w sprawie świadczeń rodzinnych jest determinowana przez moment złożenia wniosku oraz rodzaj postępowania, przy czym dla wniosków złożonych po 1 stycznia 2019 r. i w sprawach dotyczących nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych właściwym organem jest Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, a nie samorządowe kolegium odwoławcze.

Funkcję art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. należy rozumieć jako sposób uniknięcia kumulacji pobieranych świadczeń, nie zaś jako wykluczenie możliwości ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o to świadczenie spełnia przesłanki do uzyskania innego świadczenia określonego w tym przepisie.

Właściwość organu do rozpatrzenia odwołania w sprawie świadczeń rodzinnych jest determinowana przez moment złożenia wniosku oraz rodzaj postępowania, przy czym dla wniosków złożonych po 1 stycznia 2019 r. i w sprawach dotyczących nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych właściwym organem jest Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, a nie samorządowe kolegium odwoławcze.

Przepisy art. 99 ust. 3-4 ustawy prawo farmaceutyczne podlegają bezpośredniemu zastosowaniu jedynie w postępowaniu w sprawie o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 99 ust. 1 tej ustawy, a nie w postępowaniu w sprawie zmiany tego rodzaju zezwolenia.

Organem właściwym do rozpatrzenia odwołania w sprawach dotyczących uznania świadczeń rodzinnych za nienależnie pobrane powstałych po 1 stycznia 2019 r., jest właściwy minister, a nie samorządowe kolegium odwoławcze.

Prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje od miesiąca złożenia wniosku, gdy brak dokumentu wymagany przepisami wynika z opóźnienia organu, a nie z winy wnioskodawcy.

Na mocy art. 494 § 1 i 2 KSH, przy połączeniu spółek, prawa i obowiązki, w tym zezwolenia, przechodzą na spółkę przejmującą, chyba że przepisy specjalne stanowią inaczej. Przy zmianie zezwolenia na aptekę, połączenie spółek nie przeszkadza w sukcesji zezwoleń, a wnioski o zmianę powinny być rozpatrywane zgodnie z obecną sytuacją prawną i faktyczną.