Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej uznawane są za związane z działalnością gospodarczą ze względu na ich potencjalne wykorzystanie, a nie tylko faktyczne użycie, co skutkuje opodatkowaniem według wyższej stawki podatkowej.

Sam brak rejestracji statku w norweskim rejestrze nie wyklucza zastosowania Konwencji UPO. Kluczowa jest możliwość opodatkowania w obu państwach, niezależnie od faktycznego poboru podatku. NSA uchylił orzeczenie, wskazując na potrzebę uwzględnienia ulgi abolicyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że grunty po zlikwidowanej linii kolejowej są związane z działalnością gospodarczą spółki, co uzasadnia opodatkowanie ich według stawek dla nieruchomości związanych z działalnością, w oparciu o potencjalne wykorzystanie w działalności, a nie faktyczne użycie.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej używane przez przedsiębiorcę, mimo niewykorzystywania ich bezpośrednio w działalności transportowej, zachowują związek z działalnością gospodarczą, gdyż mogą być faktycznie lub potencjalnie wykorzystywane w tej działalności, co uzasadnia zastosowanie odpowiedniej stawki podatkowej.

Odmowa ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy oparta na założeniu, że brak opodatkowania w Norwegii wyklucza zastosowanie konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania, jest niezgodna z prawem. Spełnienie przesłanek konwencji umożliwia zastosowanie tzw. ulgi abolicyjnej.

Pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego przyznawana na podstawie ustawy o SOP nie jest zwolniona z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 49a u.p.d.o.f., ponieważ nie jest tożsama z ekwiwalentem za rezygnację z lokalu.

Wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie jest równoznaczne z instrumentalnym zawieszeniem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, jeśli organ podatkowy uzasadni jego zasadność przedstawionymi dowodami.

Członek zarządu spółki, która działała w warunkach oszustwa podatkowego, nie może uniknąć odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe poprzez powołanie się na przesłanki egzoneracyjne, jeśli nie zgłoszono wniosku o upadłość we właściwym czasie lub nie wykazano braku winy w tym zakresie.

Odmowa umorzenia zaległości podatkowych w braku "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" jest zgodna z prawem, a decyzja stosująca uznanie administracyjne musi respektować granice racjonalności i sprawiedliwości, lecz nie prowadzi do automatycznego przyznania ulgi.

Ocena instrumentalnego charakteru wszczęcia postępowania karnoskarbowego mieści się w granicach sądowej kontroli legalności decyzji podatkowej. WSA powinien ocenić wszystkie dowody i argumenty przedstawione przez organ podatkowy w tej sprawie bez domagania się dodatkowych materiałów."

Umorzenie zaległości podatkowych na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wymaga wykazania istotnego i wyjątkowego interesu podatnika. Umorzenie nie może powszechnie zwalniać z obowiązków podatkowych, zasada ta znajduje szczególne zastosowanie w postępowaniach upadłościowych.

Członek zarządu spółki ponosi solidarną odpowiedzialność za jej zaległości podatkowe, gdy spełnione są przesłanki z art. 116 Ordynacji podatkowej; skarga kasacyjna oddalona, uznanie bezpodstawności zarzutów proceduralnych i merytorycznych.

Automatyczne odstępstwo od stosowania sankcji VAT z art. 112b u.p.t.u. na rzecz podmiotów w upadłości, mimo wystąpienia nieprawidłowości podatkowych, jest niezgodne z zasadą równości i proporcjonalności, gdyż sankcje mogą być uzasadnione skalą i charakterem uchybień.

Zwolnienie podatkowe z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. nie przysługuje, jeśli nie spełniono wymogów konserwatorskich. Organy podatkowe uzasadnienie swoje decyzje na podstawie obiektywnych dowodów i nie były związane ewidencją, jeśli ta nie zawierała kluczowych danych.

Naczelny Sąd Administracyjny dokonując analizy, uznaje, że błędne zakwalifikowanie obiektu budowlanego jako budowli wynika z niewłaściwej oceny trwałego związania z gruntem, co prowadzi do uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy.

Samo wątpliwe powołanie sędziego przez Krajową Radę Sądownictwa w nowym trybie nie stanowi przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, chyba że istnieją konkretne okoliczności podważające niezawisłość i bezstronność sądu.

Sąd powołany przez Prezydenta RP na wniosek KRS ukształtowanej po 2017 r. nie traci statusu sądu niezależnego w rozumieniu przepisów krajowych i unijnych, jeśli nie występują dodatkowe okoliczności podważające ten status.

W sprawie dotyczącej zastosowania klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że czynność podjęta przez stronę miała uzasadnione cele gospodarcze, a nie wyłącznie podatkowe, co wyklucza zastosowanie klauzuli. Skarga kasacyjna została oddalona.

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej została oddalona, gdyż organy podatkowe nie przeprowadziły wystarczającego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia stałego miejsca zamieszkania skarżącego, co było niezbędne do prawidłowego określenia jego obowiązku podatkowego w Polsce.

Obowiązki aktualizacyjne dotyczące adresu miejsca zamieszkania osoby fizycznej w Polsce, wynikające z art. 9 ust. 1 i ust 1d ustawy z 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (tekst jedn.: Dz. U z 2016 r., poz. 476 ze zm.), nie zwalniają organu podatkowego od konieczności ustalenia miejsca zamieszkania podatnika dla celów przyjęcia jego rezydencji podatkowej

Zasada prawdy materialnej nakłada na organy podatkowe obowiązek dokonania pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności ustalenia miejsca zamieszkania, przed wydaniem decyzji podatkowej; niedopełnienie tego obowiązku skutkuje uchyleniem decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i utrzymał wyrok WSA, podkreślając obowiązek organu wyczerpującego ustalenia miejsca zamieszkania skarżącego w kontekście polskiej rezydencji podatkowej na podstawie art. 122 O.p. i Konwencji UPO.

Zobowiązanie podatkowe nie ulega przedawnieniu, gdy decyzja została doręczona przed upływem zawieszonego terminu przedawnienia wskutek regulacji COVID-19, a stowarzyszenie może być uznane za przedsiębiorcę, co wpływa na stawki podatku od nieruchomości.

Odmowa umorzenia zaległości podatkowych wobec U.B.D. S.A. była zasada, brak przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego; ryzyko gospodarcze przedsiębiorcy nie uzasadnia ulgi.