Podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a brak dołożenia należytej staranności przy weryfikacji kontrahentów eliminuje możliwość powołania się na dobrą wiarę.

Postanowienie organu podatkowego dotyczące zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych ma charakter deklaratoryjny; prawidłowość zaliczenia nie wymaga opinii biegłego w sytuacji jasno określonego stanu faktycznego i zastosowania przepisów prawa.

Oddalenie skargi kasacyjnej; postanowienie o zaliczeniu wpłaty ma charakter deklaratoryjny, nie służy ustaleniu istnienia zaległości, a zarzut braku opinii biegłego nie uzasadnia naruszenia prawa.

Zaliczenie wpłaty na poczet zaległych zobowiązań podatkowych, zgodnie z art. 62 Ordynacji podatkowej, ma charakter deklaratoryjny, a postanowienie organu jedynie potwierdza czynność materialno-techniczną, która nie może być kwestionowana co do istnienia zaległości w takim postępowaniu.

Postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowych ma charakter deklaratoryjny, nie podlega kwestionowaniu w zakresie istnienia zaległości w postępowaniu konstrukcyjno-technicznym zaliczania wpłat.

Działania polegające na odliczeniu podatku naliczonego przez spółkę W. sp. z o.o. związane z transakcjami nabycia nieruchomości, maszyn oraz pojazdów stanowiły nadużycie prawa podatkowego. Skarga kasacyjna została oddalona ze względu na wykazanie przez organy podatkowe oraz sądy, że były to działania zmierzające do wyłudzenia nienależnej korzyści podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej za niezasadną, akceptując uchylenie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT z powodu braku uzasadnionych dowodów i naruszenia zasad postępowania.

W sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej, niezasadne jest powołanie biegłego, jeśli stan faktyczny opiera się na powszechnej wiedzy i przepisach prawa podatkowego. Skarga kasacyjna okazała się bezzasadna z powodu braku merytorycznego zakwestionowania rozliczeń dokonanych przez organ.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odmowa przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w sprawie zaliczenia wpłat na poczet zaległości podatkowych była prawidłowa, gdyż rozstrzygnięcie oparte było na przepisach prawa podatkowego, a kwestie będące przedmiotem skargi nie miały charakteru wymagającego wiadomości specjalnych.

Skarga kasacyjna A. sp. z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została oddalona z uwagi na brak podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących konieczności powołania biegłego oraz prawidłowości zaliczenia wpłat na zaległości podatkowe.

Postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowych, o charakterze deklaratoryjnym, nie może być przedmiotem skargi w zakresie kwestionowania istnienia zaległości podatkowej, a powołanie biegłego nieuzasadnione, gdyż sposób zaliczania normuje Ordynacja podatkowa.

Przedłużenie terminu zwrotu VAT powinno opierać się na uzasadnionych i istniejących w momencie wydania decyzji przesłankach. Organ podatkowy zobowiązany jest do przestrzegania zasad postępowania budzącego zaufanie i przekonywania, nie opierając się na dowodach pozyskanych post factum.

W przypadku zaliczenia wpłat na poczet zaległości podatkowych, organ nie jest zobowiązany do przeprowadzenia opinii biegłego, gdyż sposób zaliczenia wynika bezpośrednio z przepisów prawa podatkowego i nie wymaga wiedzy specjalistycznej.

Postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowych, mające charakter deklaratoryjny, nie podlega ustaleniom co do istnienia zaległości; odmowa dowodu z biegłego w przypadku wiedzy powszechnej uznana za uzasadnioną.

Postanowienie organu o zaliczeniu wpłaty podatkowej ma charakter deklaratoryjny i odpowiada za rozliczenie zaległości z dniem dokonania wpłaty; podatnik nie może w jego ramach kwestionować istnienia zaległości podatkowej. Podnoszone zarzuty nie wykazały naruszenia prawa procesowego ani materialnego przez organ.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, bez dostatecznych przesłanek znanych w dacie decyzji, stanowiło rażące naruszenie zasady proporcjonalności i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odrzucenie wniosku o dowód z opinii biegłego było zasadne, gdyż sposób zaliczania wpłat na poczet zaległości podatkowych nie wymaga uzyskania opinii biegłego, a ocenie podlega sposób stosowania przepisów prawa podatkowego. Skarga kasacyjna została oddalona.

Postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej ma charakter deklaratoryjny i wskazuje na dokonanie czynności rozliczeniowej. Podatnik może kwestionować sposób, ale nie istnienie zaległości podatkowych w tym trybie.

Zaliczenie wpłaty na poczet zaległości podatkowej według prawa podatkowego jest czynnością deklaratoryjną, a nie konstytutywną. W postępowaniach o zaliczenie wpłaty kwestionowanie istnienia zaległości nie jest możliwe; można jedynie kwestionować sposób zaliczenia.

W przypadku wniosku o ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy od podatnika eksploatującego statek w transporcie międzynarodowym, organy podatkowe muszą wnikliwie ocenić zgromadzony materiał dowodowy, aby prawidłowo ustalić miejsce faktycznego zarządu statkiem, co jest kluczowe dla zastosowania przepisów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Wszczęcie postępowania karnego za przestępstwa skarbowe przerywa bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o ile jego cel nie jest instrumentalny. Oszukane roszczenia VAT, świadczące o uczestnictwie w karuzeli podatkowej, wykluczają prawo do odliczenia VAT.

W razie uchybienia terminowi na wniesienie odwołania, sąd oraz organ podatkowy winny zbadać całokształt okoliczności w celu ustalenia, czy uchybienie nastąpiło bez winy podatnika, oraz mogą przywrócić termin, jeżeli brak winy został uprawdopodobniony.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że upływ kadencji członka zarządu oraz formalne złożenie rezygnacji z funkcji, poparte brakiem faktycznego wykonywania obowiązków zarządczych, skutkuje wygaśnięciem odpowiedzialności podatkowej za zobowiązania spółki, mimo braku wykreślenia z rejestru KRS.

Członkowi zarządu nie można przypisać winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, jeżeli w chwili objęcia przez niego funkcji wniosek taki został już skutecznie złożony i nie został jeszcze rozpoznany przez sąd, gdyż w takiej sytuacji nie ciąży na nim obowiązek ponownego jego składania.