Decyzja uchylająca lub zmieniająca prawo do świadczenia wychowawczego, wydana na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, działa konstytutywnie i wyłącznie ex nunc, nie wpływając na przyznane wcześniej świadczenia.

Organ administracji nie może odmówić przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wyłącznie ze względu na moment rezygnacji z pracy, a rozpatrywanie przesłanek musi uwzględniać pełny kontekst życia i zdrowia osoby niepełnosprawnej, potwierdzony w wywiadzie środowiskowym.

Oświadczenie o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego musi być poparte rzeczywistymi i zgodnymi z prawdą krokami prawnymi oraz dowodami, aby stanowiło podstawę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Za chorobę zawodową uważa się chorobę z wykazu chorób zawodowych związaną z czynnikami szkodliwymi w środowisku pracy, a obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, że schorzenie spowodowane jest wyłącznie czynnikami pozazawodowymi. Skarga kasacyjna w takim zakresie podlega oddaleniu.

Prokurenci spółek z ograniczoną odpowiedzialnością nie podlegali obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 35a ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej przed nowelizacją z 1 lipca 2022 r.; obowiązek ten został nałożony dopiero z dniem wejścia zmienionego przepisu.

Nowe okoliczności zdrowotne, takie jak nowotwór płuc, nie zmieniają stanu faktycznego w stopniu wpływającym na warunki uznania przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli za chorobę zawodową. Postępowanie pozostaje bezprzedmiotowe.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że oddalenie decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w kwestii stwierdzenia choroby zawodowej jest zgodne z prawem, biorąc pod uwagę orzeczenia lekarskie oraz brak naruszenia proceduralnego w wydanej decyzji. Skarga kasacyjna została oddalona.

W braku wykazania związku przyczynowo-skutkowego między rezygnacją z pracy a opieką nad osobą niepełnosprawną, NSA uznaje, że nie zachodzą przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Przewlekłe zapalenie okołostawowe barku u W.O. zostało uznane za chorobę zawodową, której powstanie związane jest z wykonywaniem przez niego obowiązków pracowniczych w V.Sp. z o.o., mimo trudności w jednoznacznym określeniu intensywności obciążenia stawów.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie istnieją wystarczające podstawy do uznania choroby zawodowej w kontekście przesłanek temporalnych oraz dowodowych, skutkujące oddaleniem skargi kasacyjnej z uwagi na upływ okresu umożliwiającego rozpoznanie schorzenia jako zawodowego.

Skarga kasacyjna, która nie spełnia wymogu dostatecznej konkretyzacji podstaw kasacyjnych poprzez precyzyjne powiązanie z elementami stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest oczywiście bezzasadna i podlega oddaleniu.

Akcje przyznawane pracownikom przez zagraniczną spółkę dominującą w ramach programu motywacyjnego nie stanowią przychodu ze stosunku pracy, a więc nie są podstawą wymiaru składek.

NSA stwierdza, że odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego była zasadna, gdyż nie wykazano związku między rezygnacją z pracy a opieką nad niepełnosprawnym, a liczne zobowiązania alimentacyjne rodzeństwa nie uzasadniają odmowy.

Brak dokonania przez organ administracji publicznej pełnej weryfikacji przesłanek wznowienia postępowania, w tym rzeczywistego zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej przez wnioskodawcę, uzasadnia uchylenie decyzji i postanowień kończących wznowione postępowanie administracyjne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną z powodu niespełnienia wymogów skargi oraz braku uzasadnionych podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa przez organy pierwszej instancji; postępowanie przed tymi organami odbyło się zgodnie z obowiązującymi przepisami.