Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że osoby faktycznie sprawujące opiekę nad niepełnosprawnymi bliskimi są uprawnione do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 u.ś.r., niezależnie od obowiązku alimentacyjnego ciążącego na innych członkach rodziny, o ile spełniają przesłanki z ustawy.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego musi powstać do 31 grudnia 2023 roku poprzez spełnienie wszystkich wymogów formalnych; ich niespełnienie do tej daty skutkuje brakiem możliwości rozpatrzenia wniosku na podstawie przepisów sprzed zmiany.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych, odmawiając umorzenia zaległości z tytułu składek, winien nie tylko ustalić istnienie należności, ale również prawidłowo ocenić przesłanki ich umorzenia, uwzględniając sytuację materialną dłużnika oraz przepisy dotyczące przedawnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przypadku wniosku o umorzenie należności z tytułu opłat dodatkowych, to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania istnienia przesłanek uzasadniających umorzenie, a brak wykazania prowadzi do odmowy przyznania ulgi w ramach uznania administracyjnego.

Renta rodzinna w drodze wyjątku zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach FUS przysługuje jedynie, gdy ubezpieczony, mimo woli podejmowania pracy, nie spełnia wymogów do uzyskania świadczenia w trybie zwykłym z powodu nadzwyczajnych okoliczności, a NSA może uchylić wyrok WSA, jeśli decyzja ZUS jest zgodna z prawem.

NSA potwierdza, że nie można odmówić przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz przy błędnym ustaleniu braku związku przyczynowego między faktem sprawowania opieki a niemożnością podjęcia zatrudnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że ponowne postępowanie musi uwzględnić właściwe adresy doręczeń oraz ocenić zasadność przedawnienia należności z tytułu składek, ponieważ uprzednie jego nieskuteczne rozpoczęcie zawieszało bieg przedawnienia.

Przyznanie świadczenia w drodze wyjątku uzależnione jest od wykazania szczególnych okoliczności niezależnych od ubezpieczonego, które uniemożliwiłyby spełnienie warunków prawnych do uzyskania świadczeń na zasadach ogólnych, co w niniejszej sprawie nie zostało udowodnione.

Od 10 października 2025 r. obowiązuje rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie składki wypadkowej. Konieczność zmiany wynika z wprowadzenia nowej klasyfikacji PKD 2025. Nowelizacja przepisów w okresie od 1 stycznia 2025 r. do 30 grudnia 2026 r. nie skutkuje zmianą w poziomie stopy procentowej składki na ubezpieczenie wypadkowe dla żadnej z grup przedsiębiorców, w stosunku do wcześniejszego

Zbliżające się Święta Bożego Narodzenia są okazją do przekazywania przez pracodawców pracownikom prezentów w postaci paczek, bonów czy kart przedpłaconych oraz do organizowania spotkań świątecznych. Sposób podatkowego oraz składkowego rozliczenia tego rodzaju świadczeń zależy w głównej mierze od źródła ich finansowania. W uprzywilejowanej sytuacji są świadczenia pochodzące ze środków ZFŚS, gdyż w większości

Płatnicy składek każdego roku mają obowiązek sprawdzić, czy będą również płatnikami zasiłków z ubezpieczenia społecznego. Decyduje o tym liczba zgłoszonych osób do ubezpieczenia chorobowego na 30 listopada danego roku. Jeśli 30 listopada 2025 r. zgłoszonych do tego ubezpieczenia było co najmniej 21 osób, to płatnikiem zasiłków w 2026 r. będzie płatnik składek, w przeciwnym razie zasiłki będzie wypłacał

Od 1 stycznia 2026 r. przedsiębiorcy, których roczne przychody nie przekraczają 120 tys. zł, będą mogli ponownie skorzystać z ulgi „mały ZUS plus”. Będzie to możliwe po 24 miesiącach od upływu ostatniego okresu, w którym korzystali z tej ulgi, a nie jak dotychczas – po 3 latach. Przepisy w tym zakresie doprecyzowała ustawa deregulacyjna.

Nie jest dopuszczalne odmówienie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z powodu istnienia innych zobowiązanych alimentacyjnie członków rodziny, gdy wnioskodawca faktycznie sprawuje opiekę i z tego tytułu rezygnuje z zatrudnienia. Przy zbiegu uprawnień do świadczeń wymagane jest jednoznaczne oświadczenie o wyborze świadczenia.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza, że stwierdzenie choroby zawodowej boreliozy może nastąpić przy wysokim prawdopodobieństwie jej zawodowej etiologii, a nie tylko bezpośredniego dowodu narażenia zawodowego, uznając za prawomocne decyzje organów sanitarno-epidemiologicznych.

NSA uznaje, że niezbędne jest dokonanie formalnego wyrejestrowania z systemu producentów rolnych oraz KRUS, aby uznać zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego, co jest warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.