Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie powstaje, jeśli negatywna przesłanka w postaci równoczesnego pobierania rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego nie została wyeliminowana przed 31 grudnia 2023 r.; skutkuje to zastosowaniem nowych przepisów.

Informacja o przyznaniu dodatku węglowego nie stanowi decyzji administracyjnej. Potwierdzenie braku zamieszkiwania pod zgłoszonym adresem w wywiadach środowiskowych uzasadnia zwrot nienależnie pobranego dodatku. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak naruszeń prawa materialnego i procesowego.

Świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia przysługuje opiekunowi osoby niepełnosprawnej, jeśli decyzja o niepodejmowaniu pracy była motywowana koniecznością opieki. Wykazanie czasowego związku tej decyzji nie jest konieczne.

Prawo do rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego powstaje od pierwszego dnia miesiąca, w którym wydana została decyzja przyznająca to świadczenie, co wyklucza możliwość jego przyznania od dnia złożenia wniosku.

Skarga kasacyjna nie została uwzględniona z uwagi na formalne braki w jej konstrukcji, uniemożliwiające skuteczną ocenę zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego. NSA potwierdzał prawidłowość wykładni art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Świadczenie pielęgnacyjne dla osoby niespokrewnionej w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki jest uzależnione od legitymowania się przez jej rodziców orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 1a u.ś.r.). Uchwała NSA z 14 listopada 2022 r. wiąże sądy administracyjne, wykluczając odmienną wykładnię.

Świadczenie pielęgnacyjne, zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r., nie przysługuje osobie zobowiązanej do opieki nad niepełnosprawnym pozostającym w związku małżeńskim, jeśli współmałżonek nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, niezależnie od separacji faktycznej.

Na posiedzeniu Sejmu 9 czerwca 2026 r. odbędzie się pierwsze czytanie poselskiego projektu ustawy zmieniającej zasady finansowania świadczeń chorobowych przysługujących pracownicom w okresie ciąży. Po zmianie przepisów zasiłek chorobowy z ZUS będzie przysługiwał tej grupie ubezpieczonych od pierwszego dnia niezdolności do pracy, a nie jak dotychczas – po upływie co do zasady 33 dni pobierania wynagrodzenia

W czerwcu 2026 r. stan kont osób ubezpieczonych w ZUS wzrośnie za sprawą corocznej waloryzacji składek emerytalnych. Ta operacja bezpośrednio podniesie wysokość przyszłych świadczeń. Stan konta emerytalnego i kapitału początkowego wzrośnie o 9,81 %, natomiast środki ulokowane na subkoncie zwiększą się o 10,61 %.

Pracownik w czasie nieobecności w pracy nie ma obowiązku jej świadczenia czy pozostawania w stałej dyspozycyjności wobec pracodawcy, jednak może być zobowiązany do określonych działań, w tym m.in. informacyjnych. Natomiast pracodawca w tym czasie co prawda zachowuje swoje uprawnienia organizacyjne i kontrolne, jednak ich wykonywanie podlega znacznym ograniczeniom i musi on respektować prawo pracownika

Czerwcowa waloryzacja składek emerytalnych w ZUS zwiększy wartość środków zgromadzonych na kontach ubezpieczonych, co bezpośrednio wpływa na podstawę obliczenia przyszłych świadczeń. Stan kont emerytalnych oraz kapitału początkowego zwiększy się o 9,81 proc., natomiast środki zgromadzone na subkontach wzrosną o 10,61 proc. Po zakończeniu waloryzacji Zakład Ubezpieczeń Społecznych przekaże ubezpieczonym

ZUS zyskał nowe uprawnienia do kontroli świadczeń. Obejmą nie tylko osoby na L4, lecz także rodziców na zasiłkach opiekuńczych i byłych pracowników pobierających zasiłek chorobowy.

Ocena związku przyczynowo-skutkowego między niepodjęciem zatrudnienia a sprawowaną opieką dokonywana przez organ administracji musi uwzględniać obiektywne przeszkody w podjęciu zatrudnienia, wynikające ze sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną.

Brak skutecznego pouczenia beneficjenta o braku prawa do zasiłku pielęgnacyjnego po zmianie orzeczenia o niepełnosprawności wyklucza uznanie pobranych świadczeń za nienależne, z uwagi na brak spełnienia przesłanek z art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Stwierdzenie choroby zawodowej w rozumieniu art. 2351 Kodeksu pracy nie wymaga dowiedzenia bezpośredniego wpływu warunków pracy u konkretnego pracodawcy na powstanie choroby, wystarczające jest wysokie prawdopodobieństwo istnienia związku przyczynowego.

Dla uznania choroby za zawodową, wystarczy wysokie prawdopodobieństwo związku przyczynowego między schorzeniem a szkodliwymi warunkami pracy, co nie wymaga udowodnienia ich bezpośredniego wpływu. DFS utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.