Rejestracja pojazdu z naruszeniem przepisu § 14 ust. 4 pkt 2 r.r.p., polegająca na braku oświadczenia o homologacji od producenta, stanowi rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności takiej rejestracji.
Decyzja administracyjna o nałożeniu kary pieniężnej na przewoźnika wymaga zachowania procedur kontrolnych zgodnych z przepisami, których niewłaściwa kwalifikacja proceduralna może prowadzić do jej wadliwości. Niewłaściwa kontrola i błędna podstawa prawna skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej w postępowaniu nadzwyczajnym.
Decyzja WSA uchylająca nałożenie kary pieniężnej jest wadliwa; NSA nakazuje ponowne rozpoznanie sprawy, wskazując, iż brak zezwolenia kategorycznie wyklucza egzonerację.
Cudzoziemiec, ubiegający się o zezwolenie na nabycie nieruchomości w Polsce, musi wykazać trwałe więzi z Polską. Legalny pobyt na podstawie specustawy ukraińskiej nie wystarcza do potwierdzenia takich więzi.
Nieposiadanie świadectwa kierowcy przy sobie podczas kontroli nie stanowi naruszenia skutkującego karą, jeśli świadectwo było ważne i wydane. Odpowiedzialność administracyjna przewoźnika wymaga całkowitego braku ważnego świadectwa, a nie jedynie czasowego braku jego okazania.
Przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji jest niemożliwe, jeśli strona złożyła go po ustawowym czasie określonym w art. 58 § 2 k.p.a., mimo wiedzy o wydaniu decyzji w okresie pandemii.
Decyzja stwierdzająca nieważność rejestracji pojazdu, wydana z rażącym naruszeniem prawa, jest zgodna z prawem. Zmiany konstrukcyjne pojazdu bez wymaganego oświadczenia homologacyjnego uzasadniają stwierdzenie nieważności rejestracji.
Decyzja o stwierdzeniu nieważności rejestracji pojazdu z powodu rażącego naruszenia prawa jest prawidłowa, gdy brak jest wymaganego oświadczenia od producenta potwierdzającego homologację zmian technicznych pojazdu.
Oddalenie skargi kasacyjnej, potwierdzając nieważność decyzji o rejestracji pojazdu ze względu na rażące naruszenie prawa poprzez dokonanie istotnych zmian konstrukcyjnych bez zgody producenta, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz przepisami p.r.d.
Uchylono wyrok WSA w Opolu z dnia 11 maja 2023 r., przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Stwierdzono, że decyzja GITD została wydana zgodnie z prawem, a zapewnienia urzędników nie zwalniają z obowiązku posiadania zezwolenia.
Brak możliwości przypisania odpowiedzialności sankcyjnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej użytkownikowi drogi publicznej, przy niepełnej regulacji prawnej systemu poboru opłat, gdy użytkownik posiadał dwie umowy i dwa urządzenia przypisane do tego samego pojazdu bez wyraźnego administracyjnoprawnego obowiązku aktualizacji danych.
Decyzja o rejestracji pojazdu wydana z rażącym naruszeniem przepisów o homologacji i rejestracji, tj. bez wymaganych oświadczeń od producenta, jest nieważna. Sąd potwierdził zgodność tej konkluzji z wymogami prawa o ruchu drogowym i właściwymi rozporządzeniami.
Skarga kasacyjna jest bezzasadna, gdy skarżący nie posiada interesu prawnego, wynikającego z normy prawnej, który uprawniałby do działania jako strona w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wznowienia postępowania ostatecznego.