Numer identyfikacyjny producenta rolnego nadany przez ARiMR jest przypisany wyłącznie do danego podmiotu prawnego i nie może być przedmiotem sukcesji prawnej. Odrzucenie przez organ wniosku o pomoc finansową wobec braku własnego numeru jest zgodne z prawem.

Numer identyfikacyjny producenta rolnego, przyznawany w ramach krajowego systemu ewidencji producentów, nie przechodzi na następcę prawnego w wyniku sukcesji uniwersalnej. Ewentualny brak nowego numeru identyfikacyjnego wyklucza możliwość przyznania płatności ekologicznych.

Podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, kierowców w transporcie międzynarodowym w sytuacji dokonania dwóch wypłat wynagrodzenia.

Nagroda za polecenia pracownicze a podstawa wymiaru składek.

Obowiązek opłacania składek na ubezpieczenia społeczne z tytułu umów zlecenia zawartych przez pracowników przedsiębiorcy z podmiotem innym niż pracodawca.

Podmiot wykonujący przewóz może zostać ukarany za jazdę pojazdem z niebezpieczną usterką układu hamulcowego; brak dowodu na nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiające przewidzenie usterki wyklucza umorzenie postępowania karnego.

Przewóz regularny specjalny nie wymaga publicznej dostępności ani zezwolenia na przewóz publiczny, a przepisy szczegółowe ustawy o transporcie drogowym wyłączają stosowanie przepisów o miarkowaniu kary z Działu IVa k.p.a.

Sąd I instancji błędnie uznał, że szczegółowa kontrola drogowa w stacji pojazdów narusza art. 129fb p.r.d.; aplikacja tej normy nie wyklucza stacji diagnostycznych jako miejsc kontroli, co uzasadnia uchylenie wyroku WSA i ponowne rozpoznanie sprawy.

Art. 92a ust. 10 u.t.d. nie znajduje zastosowania przy zbiegu deliktów o różnych znamionach prawnych określonych w odrębnych załącznikach ustawy o transporcie drogowym. Podmiot dokonujący przewozu bez wymaganych zezwoleń oraz przewozu pojazdem niespełniającym norm konstrukcyjnych podlega oddzielnym karom.

Skarga kasacyjna od wyroku WSA nie znajduje uzasadnienia prawnego i zostaje oddalona, gdyż zarzuty nie zostały dostatecznie skonkretyzowane, a decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za manipulacje tachografem była zasadna.

Na przedsiębiorcy wykonującym przewóz drogowy spoczywa obiektywna odpowiedzialność za przestrzeganie obowiązków i warunków przewozu, brak wpływu na naruszenie musi wynikać z okoliczności nadzwyczajnych. Kontrola nad dokumentacją leży po stronie przedsiębiorcy, mimo zlecania czynności podmiotom zewnętrznym.

Stacja kontroli pojazdów spełniająca techniczne wymagania może być uznana za wyznaczony punkt przeprowadzania szczegółowej drogowej kontroli technicznej pojazdu, zgodnie z zasadami określonymi przez dyrektywę 2014/47/UE. Przeprowadzenie takiej kontroli na stacji jest zgodne z prawem, jeśli nadzoruje ją uprawniony inspektor.

Skarga kasacyjna E. GmbH w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy jest bezzasadna, ponieważ nie wykazano rzeczywistego używania wcześniejszego znaku, a zarzuty proceduralne są nieuzasadnione; decyzja Urzędu Patentowego pozostaje w mocy.

Przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym wymogów konstrukcyjnych kreuje odpowiedzialność za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Brak licencji i wymaganych dokumentów uprawnia do nałożenia kary pieniężnej.

Skarga kasacyjna A. Sp. z o.o. w sprawie kary za naruszenia czasu pracy kierowców oddalona. Ustalono zgodność decyzji GITD z prawem - prawidłowa organizacja pracy kierowców nie została zapewniona przez spółkę.

Naczelny Sąd Administracyjny, odrzucając skargę kasacyjną M.W., potwierdził, że przewóz osoby pojazdem niespełniającym wymogów konstrukcyjnych stanowi naruszenie przepisów o przewozie okazjonalnym, uzasadniając nałożenie kary administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż brak pouczenia przez Urząd Patentowy RP o możliwości nabycia wtórnej zdolności odróżniającej przez znak towarowy stanowi naruszenie procedury, skutkujące uchyleniem decyzji odmownej oraz wyroku sądu administracyjnego.