Zaświadczenie wskazujące wyłącznie na klasyfikację budynku wg KŚT jako mieszkalnego nie wystarcza do uznania, iż przynajmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, co jest niezbędne do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego na prawo własności według ustawy o przekształceniu gruntu.

Skarga kasacyjna wniesiona przez R. S. została oddalona jako bezzasadna, co potwierdza prawidłowość wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz decyzji administracyjnej dotyczącej nienależnie pobranych płatności zalesieniowych. Decyzję podjęto zgodnie z przepisami, przy braku wykazania istotnych naruszeń proceduralnych.

Wykonywanie przewozu okazjonalnego bez wymaganej licencji oraz niespełniające wymogów konstrukcyjnych stanowi naruszenie ustawy o transporcie drogowym, uzasadniające nałożenie kary pieniężnej. Skarga kasacyjna nie wykazała uchybień procesowych ani materialnoprawnych.

Pojazd typu VAN, gdy długość części towarowej przekracza 50% rozstawu osi, podlega klasyfikacji jako samochód do przewozu towarów do kodu CN 8704. Noty wyjaśniające służą pomocą w interpretacji, a ich zmiana może mieć retrospektywne znaczenie interpretacyjne.

Zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze, z zamysłem wykorzystania renomy i strategii rynkowej innego podmiotu, może być podstawą unieważnienia prawa ochronnego na ten znak, zgodnie z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, stwierdzając prawidłową klasyfikację taryfową towaru oraz brak naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w decyzjach organów celnych i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Na podmiot gospodarczy, który korzysta z pojazdu nieprzystosowanego do poboru opłat elektronicznych, bez względu na jego faktyczne władztwo, może zostać nałożona kara pieniężna za niewypełnienie obowiązku wynikającego z ustawy o drogach publicznych.

W sprawie dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za przewóz okazjonalny bez licencji i niespełniającym wymogów pojazdem, NSA uchylił wyrok WSA, uznając zasadność decyzji organów transportowych. Przewóz taki wymaga odpowiedniej licencji, a jej brak usprawiedliwia nałożenie kary.

Niewywiązanie się z obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej jest deliktem jednorazowym, wykluczającym zastosowanie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Uchyla się wyrok WSA, przywracając decyzję o nałożeniu kary pieniężnej.

Organ administracyjny, nakładając sankcję administracyjną, zobowiązany jest do bezspornego ustalenia, że naruszenie przepisów istotnie miało miejsce, przy czym ciężar dowodu leży po stronie organu, a wymagane dowody muszą być wolne od wątpliwości.

Orzekając o oddaleniu skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził legalność cofnięcia licencji na wykonywanie transportu taksówkowego z powodu rażącego naruszania warunków licencyjnych w postaci braku identyfikatorów kierowców.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną T.C., uznając, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po terminie, jaki nakreśla art. 148 § 2 k.p.a., co czyniłoby wniosek niedopuszczalnym.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną N. I., uznając, że działalność przewozowa wykonywana była niezgodnie z ustawą o transporcie drogowym, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej i utrzymanie w mocy decyzji organów niższej instancji.

Przewóz drogowy odpadów bez prawidłowego zewnętrznego oznakowania tablicą informacyjną "ODPADY" narusza przepisy, uzasadniając nałożenie kary pieniężnej. Odpowiedzialność przedsiębiorcy nie podlega wyłączeniu z uwagi na brak winy, gdy niedochowano wymaganej staranności w zakresie spełnienia obowiązujących wymogów prawnych.

Dwulatni termin przedawnienia uprawnienia organu do nałożenia kary pieniężnej, określony w art. 92c ust. 1 pkt 3 Ustawy o transporcie drogowym, biegnie od dnia ujawnienia naruszenia. Po jego upływie, bez względu na zawieszenia związane z epidemią, decyzja o nałożeniu kary staje się bezskuteczna.

Zgodnie z wyrokiem NSA, nieprzewidziane i niezawiniono naruszenie przepisów transportowych, niewystarczająco uzasadnione przez skarżącego, wyklucza zastosowanie zwolnienia z kary. Przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania, gdy u.t.d. reguluje karę odmiennie.

Decyzja organu administracyjnego o zatrzymaniu prawa jazdy jest związana i opiera się na liczbie punktów karnych zgromadzonych w ewidencji, której weryfikacja nie należy do kompetencji tych organów.

Uprawnienia do kierowania pojazdami, nabyte bezterminowo przed wejściem w życie ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, nie tracą ważności mimo wydania nowego dokumentu prawa jazdy z określoną datą ważności. Sąd oddala skargę kasacyjną, potwierdzając bezterminowy charakter tych uprawnień.

Umowa o pracę i umowa zlecenia mogą charakteryzować się podobnymi cechami, co utrudnia ustalenie, z jakim rodzajem zatrudnienia mamy do czynienia. Stosunek pracy będzie występował bez względu na nazwę umowy, jeżeli praca jest wykonywana w podporządkowaniu, w określonym miejscu i czasie oraz za wynagrodzeniem.

Od 27 stycznia 2026 r. weszły w życie zmiany wprowadzające usprawnienia w zakresie przepływu dokumentów między pracodawcą a pracownikami oraz związkami zawodowymi. Po zmianie przepisów niektóre dokumenty kadrowe mogą być składane w postaci papierowej lub elektronicznej zamiast dotychczas stosowanej wyłącznie formy pisemnej.

MF potwierdza, że w kolumnie 5 nowego, obowiązującego od 1 stycznia 2026 r., wzoru PKPIR nie trzeba podawać numeru PESEL kontrahenta, gdy faktura za sprzedany towar lub usługę jest wystawiana dla osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej.