Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że solidarna odpowiedzialność dłużników celnych umożliwia organom celnym skuteczne i wybiórcze dochodzenie należności, a wybór jednego z dłużników nie narusza przepisów Unijnego Kodeksu Celnego.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej jest uprawniony do dochodzenia opłaty dodatkowej za przejazd autostradą przez okres 5 lat zgodnie z art. 37ge ust. 13 ustawy o autostradach płatnych. Dyrektor może korzystać z danych systemów administracyjnych niezależnie od ograniczeń czasowych przechowywania danych o biletach autostradowych.

E-bilet autostradowy z niekompletnym numerem rejestracyjnym, jeśli możliwe jest udokumentowanie uiszczenia opłaty innymi środkami dowodowymi, nie uzasadnia automatycznego nałożenia opłaty dodatkowej.

Dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym jest uzasadnione, gdy cele statutowe i interes społeczny zostają spełnione, a niedostateczna analiza tych kryteriów przez organ nie może uzasadniać wykluczenia organizacji poprzez umorzenie postępowania.

Organ administracji skarbowej jest uprawniony do dochodzenia opłaty dodatkowej za przejazd autostradą w okresie 5 lat od ostatniego dnia roku, w którym powinna ona być wniesiona, pomimo upływu terminu przechowywania danych z biletu autostradowego.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie wyjaśnił w pełni stanu faktycznego uzasadniającego odmowę wydania zezwolenia cudzoziemce na nabycie nieruchomości, co narusza przepisy prawa procesowego i uzasadnia uchylenie decyzji. NSA podtrzymał wyrok WSA oddalając skargę kasacyjną.

Niepełny numer rejestracyjny na e-bilecie autostradowym nie wyklucza dowodu wniesienia opłaty za przejazd, gdy istnieją inne wystarczające środki dowodowe, co wiąże się z zasadą zaufania do organów państwa i nie stosowaniem sankcji za pomyłki techniczne.

Dopuszczenie stowarzyszenia do postępowania administracyjnego wymaga wykazania interesu społecznego i zgodności z celami statutowymi, jednak brak jednoznacznych dowodów konkurencyjności obliguje organ do jego udziału. Oddalono skargę kasacyjną.

Przewoźnik, który nie zapewnia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, narusza przepisy ustawy SENT, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Brak realizacji obowiązku w czasie rzeczywistym skutkuje odpowiedzialnością administracyjną przewoźnika.

Urządzający gry hazardowe bez wymaganej koncesji, bez zezwolenia lub zgłoszenia, podlega karze pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych. Odpowiedzialność administracyjna nie jest wykluczona przez poprzednie postępowanie karno-skarbowe.

Dla przewoźnika realizującego międzynarodowy przewóz towarów pozostaje bezwzględnym obowiązkiem dokonanie zgłoszenia do systemu SENT przed rozpoczęciem transportu, a zaniedbania w tej kwestii uzasadniają nałożenie kar pieniężnych, przy czym odstąpienie od nałożenia kary może nastąpić jedynie w przypadkach o szczególnej wadze, zgodnie z artykułem 22 ust. 3 ustawy SENT.

Nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych na automatach bez koncesji jest uzasadnione, niezależnie od uniewinnienia w postępowaniu karnym. Odpowiedzialność administracyjna wynika z obiektywnego naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych.

Sąd uznaje nałożenie kary pieniężnej za brak ciągłego przekazywania danych geolokalizacyjnych podczas transportu towarów wrażliwych, zgodnie z ustawą SENT, jako zgodne z prawem i proporcjonalne, a argumenty skargi uznaje za niezasadne.

Podmiot udostępniający lokal i uczestniczący w korzyściach z nielegalnych gier hazardowych na automatach poza kasynem gry jest odpowiedzialny jako urządzający gry na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych.

Art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania przy ustalaniu przedawnienia w postępowaniach karnych opartych o ustawę SENT. Nałożenie kary pieniężnej jest zgodne z zasadą proporcjonalności i nie narusza zasady interesu publicznego, o ile nie wykazano przesłanek do odstąpienia od sankcji.

Nałożenie kary pieniężnej na przewoźnika za nieaktualizowanie danych przewozowych w systemie SENT jest zgodne z przepisami ustawy, a w przypadku braku przesłanek "ważnego interesu" ani "interesu publicznego", kara jest uzasadniona i proporcjonalna.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że działania Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego dotyczące weryfikacji importowanej sklejki były zgodne z prawem i nie można im przypisać cechy bezczynności, uwzględniając rozsądność czasu potrzebnego do przeprowadzenia procedur analitycznych i kontrolnych w kontekście obowiązujących sankcji unijnych.

Brak bezczynności Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego; organ podejmował działania w ramach kontroli celnej zgodnie z przepisami prawa, nie przekraczając rozsądnego terminu dla zwolnienia towaru, uwzględniając obiektywne kryteria i nałożone przez prawo ograniczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że działania organów celno-skarbowych, polegające na rozszerzonej weryfikacji zgłoszeń celnych w kontekście sankcji unijnych, wykluczały zarzut bezczynności administracyjnej, uznając, że działanie w ramach przyjętych procedur nie może być uznawane za nienależyte działanie organu.

Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, od którego wniesiono skargę kasacyjną, jest zgodny z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdza naruszenia przepisów proceduralnych wskazanych w skardze, uznając działania organu za właściwe i niewykazujące bezczynności.

Oddalenie skargi kasacyjnej na bezczynność organu celno-skarbowego jest uzasadnione, gdy organ podejmuje czynności zgodne z rozsądnym terminem weryfikacji, uwzględniając współpracę międzynarodową i przepisy sankcyjne.

Organ celno-skarbowy, podejmując konieczne czynności weryfikacyjne w ustaleniu pochodzenia towarów, nie jest w bezczynności, jeżeli działania te podejmuje w rozsądnym terminie, współpracując z innymi organami przy spełnianiu obowiązków wynikających z przepisów dotyczących ograniczeń importu.

Podmiot prowadzący działalność gospodarczą legitymuje się interesem prawnym do zaskarżenia decyzji administracyjnej, jeżeli ta ogranicza jego prawo do korzystania z dróg publicznych, istotnym ograniczeniem jego działalności.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż brak zwolnienia towaru do obrotu nie dowodził bezczynności, gdyż organy celne podejmowały niezbędne działania weryfikacyjne, wynikające z obowiązujących przepisów o sankcjach i ograniczeniach unijnych, w rozsądnym terminie oraz zgodnie z przepisami.