Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż brak produktów wskazujących na prawdopodobieństwo nieważności decyzji administracyjnej skutkuje odmową wstrzymania jej wykonania, potwierdzając domniemanie jej legalności.

Planowane rozszerzenie działalności gospodarczej na terenie SSE, prowadzące do wprowadzenia nowych produktów i usług, jest traktowane jako inwestycja początkowa niewiążąca się z dotychczasowym zakresem zezwolenia i zagrażająca równowadze konkurencyjnej.

Nie przysługuje wynagrodzenie jednostce niewyznaczonej formalnie przez organ do usuwania i przechowywania pojazdów w trybie administracyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż w sprawach dotyczących płatności rolnośrodowiskowych wnioskodawca ponosi ciężar dowodowy spełnienia warunków do przyznania płatności, a organ nie ma obowiązku inicjatywy dowodowej, zatem skarga kasacyjna L.L. nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zgodne z prawem oddalenie skargi; brak wykazania prowadzenia działalności rolniczej na działce zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 1307/2013 uzasadniał odmowę płatności. Skarżąca nie udowodniła regularnych działań agrotechnicznych umożliwiających uzyskanie płatności.

W świetle art. 101 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie jest zaskarżalne na drodze zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził poprawność stanowiska Prezesa UKE, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.

Organ ad casum naruszył przepisy postępowania administracyjnego, nie dokonując wyczerpującej oceny faktów oraz nie rozważając proporcjonalności utraty dobrej reputacji przewoźnika względem stwierdzonych naruszeń, co skutkowało niezasadnością wydania decyzji w przedmiocie utraty dobrej reputacji.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził poprawność oddalenia skargi na decyzję odmowną dotyczącą wsparcia bezpośredniego, uznając, że nie spełniono przesłanek prowadzenia działalności rolniczej na zadeklarowanej działce. Skarga kasacyjna jako bezzasadna została oddalona.

Usługi sklasyfikowane pod numerami PKWiU 74.90.19.0, 74.90.20.0, 62.01.12.0, 62.02.30.0, oraz 70.21.10.0 mogą podlegać opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym w wysokości 8,5%, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. a) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Skarga kasacyjna E.K. została oddalona, ponieważ nie wykazano, aby oświadczenie o przyjęciu propozycji pełnienia służby stanowiło nowy dowód w kontekście art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Brak autentyczności dokumentu uzasadniało odmowę wznowienia postępowania.

Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, a decyzje KNF o odmowie zezwolenia dla "A." Sp. z o.o. są zgodne z prawem, niezależnie od przewlekłości postępowania; niezgodności proceduralne nie wpływają na prawidłowość merytoryczną decyzji.

Decyzja podatkowa nie jest objęta prawdopodobieństwem nieważności, gdy zarzuty dotyczące jej wadliwości, w tym proceduralnej, są niezasadne i nieprowadzące do rozstrzygnięcia o wstrzymaniu jej wykonania.

Sąd uznaje, że wznowienie postępowania na tej samej podstawie faktycznej i prawnej, co już uprzednio rozstrzygnięta decyzja ostateczna, jest niedopuszczalne, prowadząc do potencjalnego stwierdzenia nieważności ponownej decyzji merytorycznej. Zasady trwałości decyzji administracyjnych uniemożliwiają takie wznowienie.