Tworzenie sztucznych warunków w celu uzyskania korzyści z systemu wsparcia unijnego jest niedopuszczalne; skarga kasacyjna dotycząca odmowy płatności ekologicznych jest niezasadna, jeśli brak skutecznego wykazania błędów proceduralnych na wynik.

NSA oddala skargę kasacyjną A. B. jako bezzasadną, potwierdzając prawidłowość oceny WSA oraz ARiMR w zakresie nienależnie pobranych płatności z funduszy unijnych z tytułu programu rolno-środowiskowego.

Nieprawidłowość ma charakter powtarzający się, jeżeli podmiot czerpie korzyści ekonomiczne z całości podobnych operacji naruszających przepisy unijne. Bieg przedawnienia rozpoczyna się z chwilą ostatniego zdarzenia – ustania nieprawidłowości lub wystąpienia szkody.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że nadpłaty z tytułu opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego, w kontekście częściowo uchylonej decyzji administracyjnej, nie stanowią świadczenia nienależnego, a skarga kasacyjna w związku z powyższym zostaje oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach i oddalił skargę, uznając, że naruszenie obowiązku zgłoszenia nabycia pojazdu nie było znikome, a kara pieniężna została nałożona prawidłowo.

Zaskarżenie decyzji o nałożeniu kary za nieterminowe zgłoszenie zbycia pojazdu jest nieuzasadnione. Zawiadomienie o zbyciu pojazdu, pomimo profesjonalnej działalności strony, nie stanowiło znikomych naruszeń prawa, co uzasadniało wymierzenie minimalnej kary administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny słusznie przyjął, że naruszenie art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez przedsiębiorcę nie jest znikomym, zaś czas reakcji organu nie wpływa na ocenę potrzeby nałożenia kary za nieterminowe zgłoszenie nabycia pojazdu.

Metoda określenia wartości celnej towaru jako towaru podobnego przez organ celny jest dopuszczalna, a przedstawiciel bezpośredni może być uznany za dłużnika solidarnego, gdy zgłoszenie celne oparte jest na wątpliwych danych.

Przedstawiciel bezpośredni może być uznany za dłużnika solidarnego, gdy dostarczył nieprawdziwe dane w zgłoszeniu celnym, a organ celny słusznie może badać wiarygodność zadeklarowanej wartości towaru, stosując metody wartości podobnych towarów.

Przedstawiciel bezpośredni, działający na rzecz importera, może być uznany za dłużnika solidarnie odpowiadającego za dług celny, jeżeli wiedział lub powinien był wiedzieć o nieprawidłowościach w deklarowanej wartości celnej towarów. Weryfikacja wartości celnej może opierać się na metodzie wartości towarów podobnych.

Dla przedsiębiorcy zajmującego się handlem pojazdami zaniechanie zgłoszenia ich nabycia w wymaganym terminie nie stanowi znikomego naruszenia prawa, a nałożona kara pieniężna, mimo najniższej przewidzianej ustawowo wysokości, była uzasadniona.

Nie można uznać za znikome naruszenia obowiązku zgłoszenia zbycia pojazdu przez profesjonalnego sprzedawcę aut. Organ administracji słusznie nałożył minimalną karę pieniężną, uwzględniając stopień znaczenia naruszenia i charakter działalności strony.

NSA uznał, że liczba naruszeń i charakter działalności H.Z. wykluczały możliwość uznania wagi naruszenia jako znikomej, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej zgodnie z obowiązującym prawem o ruchu drogowym.