Oznaczenie "HERBAL CARE MY NATURE" nie posiada dostatecznych znamion odróżniających w rozumieniu art. 129¹ ust. 1 pkt 2 pwp, gdyż w sposób oczywisty nie pozwala na identyfikację komercyjnego pochodzenia produktów kosmetycznych, stanowiąc jedynie prosty przekaz reklamowy.

Sąd kasacyjny zaakceptował stanowisko, że znak towarowy "Studio P." nie spełnia wymaganej zdolności odróżniającej, przez co nie może uzyskać ochrony prawnej, zgodnie z art. 129(1) ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p. i utrzymał decyzję Urzędu Patentowego o odmowie rejestracji.

Skarga kasacyjna wniesiona przez D.N. została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że klasyfikacja taryfowa towaru i związane z nią decyzje organu nie naruszają przepisów prawa celnego, a zarzuty skargi nie znajdują podstaw w okolicznościach faktycznych sprawy.

Profile aluminiowe przeznaczone do wykończeń nie klasyfikują się jako części konstrukcyjne. Nie podlegają kodowi TARIC 7610, lecz 7604 29 90 90, co uzasadnia prawidłowość celnych i podatkowych decyzji organów administracyjnych.

Sąd kasacyjny uznaje za prawidłową klasyfikację taryfową importowanych towarów dokonaną przez organy celne i podtrzymuje decyzję administracyjną oraz wyrok sądu I instancji, nie stwierdzając fundamentalnych naruszeń przepisów prawa celnego oraz procesowego, wpływających na wynik sprawy.

Kształtowniki aluminiowe, będące przedmiotem zgłoszenia celnego, prawidłowo zaklasyfikowano do kodu TARIC 7604 29 90 90, jako towary nieprzygotowane do zastosowania w konstrukcjach; wprowadzenie cła antydumpingowego w wysokości 32,1% było zgodne z rozporządzeniami UE.

Wytyczne Ministra Rolnictwa nie mają charakteru powszechnie obowiązującego i nie mogą stanowić podstawy dla decyzji administracyjnych, jeśli stoją w opozycji do przepisów powszechnie obowiązujących.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarówno decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jak i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, były zgodne z prawem, a zarzuty skargi kasacyjnej nie wykazały uchybień w postępowaniu administracyjnym ani sądowym, uzasadniając tym samym oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając za zgodne z prawem orzeczenia organów niższej instancji o nałożeniu kary za brak opłaty elektronicznej podczas przejazdu drogą krajową przez skarżącego jako właściciela pojazdu.

Kara pieniężna za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej pozostaje obowiązkowa w przypadku nieudowodnienia prawidłowego korzystania z pojazdu. Sądy administracyjne nie są zobligowane do uwzględniania okoliczności, które strona skutecznie nie udowodniła.

Emitent akcji nie posiada legitymacji skargowej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organu o zawieszeniu obrotu akcjami na rynku regulowanym, albowiem ochronie podlegają interesy inwestorów, a stroną jest wyłącznie giełda, do której decyzja jest kierowana.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że interpretacja przepisów dotyczących płatności obszarowych powinna być dokonana w odniesieniu do każdej płatności indywidualnie; organ administracyjny błędnie przyjął sumowanie zawyżeń działek dla różnych kategori. Wyrok uchyla wcześniejsze decyzje.

Skoro profile aluminiowe pozostawały niezmontowane i stanowiły jedynie kształtowniki, ich klasyfikacja pod kod TARIC 7610 90 90 10 była zgodna z ogólnymi regułami klasyfikacji taryfowej i zasadnie obłożona cłem antydumpingowym na poziomie 22,1%.

Sąd uznał, że klasyfikacja taryfowa towarów przygotowanych z aluminium według wskazań organu skarbowego do kodu TARIC 7604 29 90 90 była prawidłowa, a zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów materialnych i proceduralnych były niezasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że importowane przez "S." S.A. profile aluminiowe nie stanowią konstrukcji, ani ich części, wykluczając ich zakwalifikowanie do kodu TARIC 7610 909090. Skarga kasacyjna została oddalona, a kwalifikacja celna 7610 909010, wraz z określeniem należności celnych i podatku, ze stawką cła 22,1%, została uznana za prawidłową.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że kara pieniężna za niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji na transport była nałożona prawidłowo; protokół kontroli jest dokumentem urzędowym potwierdzającym stan faktyczny.