Sąd administracyjny, kontrolując decyzję o nałożeniu kary za naruszenie obowiązków dokumentacyjnych w drogowym transporcie odpadów, nie może przyjmować za podstawę rozstrzygnięcia twierdzeń strony nieznajdujących potwierdzenia w aktach sprawy. Protokół kontroli drogowej stanowi dokument urzędowy potwierdzający stan istniejący podczas kontroli, a nieokazanie wymaganych dokumentów w tym czasie realizuje

Osoba zarządzająca transportem ponosi, na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, administracyjną odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie warunków przewozu, niezależnie od winy. Uwolnienie się od tej odpowiedzialności wymaga wykazania obiektywnych i nieprzewidywalnych przeszkód, którym nie można było zapobiec; gołosłowne powołanie się na samowolne zachowanie kierowcy oraz brak należytego

Administracyjna kara pieniężna z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym może zostać nałożona na przedsiębiorcę wykonującego przewóz także wtedy, gdy naruszenia zakazu ruchu bezpośrednio dopuścił się kierowca. Powołanie się na samowolę kierowcy nie wyłącza odpowiedzialności, jeżeli przedsiębiorca nie wykaże łącznie braku wpływu na naruszenie oraz wystąpienia nieprzewidywalnych, nadzwyczajnych

Refundacja wywozowa nie przysługuje w odniesieniu do mięsa wołowego, którego wspólnotowego pochodzenia nie można jednoznacznie ustalić wskutek nieprawidłowości w identyfikacji zwierząt. Dla oceny pochodzenia nie jest wystarczające samo stwierdzenie, że ubój nastąpił na terytorium państwa członkowskiego; konieczne jest również ustalenie chowu bydła albo spełnienia warunków przetworzenia określonych

W sprawie kary za nieuiszczenie opłaty elektronicznej właściciel pojazdu ponosi odpowiedzialność na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p., jeżeli przejazd po płatnym odcinku drogi został zarejestrowany, lecz system nie odnotował poboru opłaty. Skuteczne zakwestionowanie wyroku wymaga precyzyjnego wskazania naruszonych przepisów oraz, przy zarzutach procesowych, wykazania ich istotnego wpływu na wynik

Jeżeli ostateczna decyzja celna stwierdza brak możliwości ustalenia pochodzenia części towaru objętego zgłoszeniem wywozowym, organ ustalający nienależnie pobraną refundację wywozową jest związany tym ustaleniem i nie dokonuje ponownej oceny pochodzenia towaru. Dla mięsa wołowego wspólnotowego pochodzenia nie przesądza samo miejsce uboju; konieczne jest wykazanie przesłanek wynikających z reguł niepreferencyjnego

W przypadku retrospektywnego określenia i zaksięgowania długu celnego termin z art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej dla wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej biegnie od końca roku, w którym po upływie terminu płatności należność stała się zaległością celną, a nie od daty powstania długu celnego. Członek zarządu uwalnia się od odpowiedzialności tylko po wykazaniu obiektywnego braku winy w

Refundacja wywozowa przewidziana w art. 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 nie przysługuje w odniesieniu do mięsa wołowego, którego wspólnotowego pochodzenia nie można jednoznacznie ustalić wskutek nieprawidłowości w identyfikacji zwierząt. Sam fakt dokonania uboju na terytorium państwa członkowskiego nie przesądza o pochodzeniu produktu, jeżeli nie jest możliwe zweryfikowanie miejsca

Skarga kasacyjna na wyrok WSA oddalona; art. 92c ustawy o transporcie drogowym wymaga od przewoźnika wykazania braku wpływu na naruszenie; niewykazanie tych przesłanek uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

W sprawie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości z tytułu długu celnego termin z art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej biegnie od końca roku, w którym powstała zaległość, tj. od dnia następującego po upływie terminu zapłaty należności określonych i zaksięgowanych po powiadomieniu dłużnika o długu celnym, a nie od dnia powstania samego długu celnego. Brak winy wymaga wykazania obiektywnej niemożności

Przewóz rzeczy sprzedanych przez przedsiębiorcę, wykonywany jego pojazdem i przez jego pracownika oraz pomocniczo wobec podstawowej działalności gospodarczej, stanowi przewóz na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 u.t.d., choćby przewoźnik był jednocześnie sprzedawcą towaru. Taki niezarobkowy przewóz międzynarodowy nie korzysta z reżimu umowy UE–Ukraina dotyczącej przewozów zarobkowych i wymaga

Jeżeli ostateczna decyzja celna zmienia zgłoszenie wywozowe i stwierdza brak możliwości ustalenia pochodzenia części towaru, organ właściwy w sprawie refundacji wywozowej jest uprawniony do uznania refundacji przypadającej na tę część towaru za nienależnie pobraną. W postępowaniu refundacyjnym nie dokonuje się ponownej merytorycznej oceny pochodzenia towaru rozstrzygniętego w postępowaniu celnym.

Podmiotem podlegającym karze pieniężnej z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym jest podmiot faktycznie wykonujący przewóz drogowy odpadów, ustalony na podstawie całokształtu materiału dowodowego, w szczególności protokołu kontroli drogowej i zeznań kierowcy. Samo wskazanie innego podmiotu w karcie przekazania odpadów w systemie BDO oraz pozostawanie kierowcy w stosunku pracy z tym podmiotem