Warunkowe umorzenie postępowania karnego jest niedopuszczalne, gdy kara przewidziana za zarzucany czyn przekracza 5 lat pozbawienia wolności, co skutkuje uchyleniem wyroku dokonującego takiego umorzenia.

Uchwała Sądu Najwyższego stwierdza, że umorzenie postępowania na podstawie znikomej szkodliwości społecznej czynu z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. jest niedopuszczalne bez rzetelnej analizy wszystkich okoliczności decydujących o kwantyfikacji tej szkodliwości, zwłaszcza gdy czyn jest kwalifikowany jako przestępstwo skutkowe.

Skarga dotycząca naruszenia niezawisłości sądu przez nienależytą jego obsadę, zgodnie z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., jest zasadna i skutkuje uchyleniem wyroku sądu odwoławczego oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Nienależyta obsada sądu, wynikająca z powołań sędziów na wniosek KRS ukształtowanej ustawą z 2017 r., prowadzi do uchylenia wyroków i przekazania spraw do ponownego rozpoznania. Zasada niezawisłości sędziowskiej musi być zachowana.

Wyrok nakazowy może być wydany jedynie przy pełnym i jednoznacznym materiale dowodowym; każde wątpliwości co do faktów lub kwalifikacji prawnej wymagają przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego na rozprawie.

Bezwzględna przyczyna odwoławcza dotycząca rozbieżności w treści wyroku powinna skutkować uchyleniem orzeczenia tylko w zakresie objętym uchybieniem, pozostawiając niepodważone części wyroku w mocy. Sąd odwoławczy uchylił wyrok w całości bezzasadnie, co wymagało interwencji sądu kasacyjnego.

Nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. zachodzi, gdy w składzie sądu uczestniczy osoba powołana na urząd sędziego przy udziale Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej na podstawie ustawy z 8 grudnia 2017 r., naruszającej standardy niezależności i bezstronności sądów.

Oczywiście zasadność kasacji uzasadnia przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w celu rozwiania wątpliwości dotyczących winy obwinionego za wykroczenie z art. 94 § 1 k.w., uprzednio bezpodstawnie przypisane wyrokiem nakazowym.