Nałożenie środków karnych bez określenia ich czasookresu obowiązywania stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, co uzasadnia uchylenie orzeczenia w tej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Stosowanie zasady specjalności z art. 607e § 1 k.p.k. nie wyklucza ścigania za inne przestępstwa, gdy oskarżony odpowiada z wolnej stopy, a tymczasowe aresztowanie nie było egzekwowane.

Wydanie wyroku skazującego wobec zmarłego oskarżonego stanowi rażące naruszenie przepisów procesowych, co uzasadnia uchylenie orzeczenia i umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k., jak orzekł Sąd Najwyższy.

Osoby fizyczne, będące funkcjonariuszami publicznymi, nie mogą być uznane za pokrzywdzone przestępstwem z art. 224 § 2 k.k. Przepis ten chroni jedynie interes instytucji publicznych. Zasądzenie nawiązek oraz obowiązku przeprosin na rzecz tych osób jest zatem niezgodne z prawem.

Wyrok wydany przez sąd, w skład którego wchodzi sędzia po osiągnięciu wieku emerytalnego bez dalszej zgody na orzekanie, jest nieważny; sprawę należy ponownie rozpoznać przed sądem w prawidłowym składzie.