Przy rozpatrywaniu zarzutów dotyczących formy zjawiskowej czynu zabronionego, sąd odwoławczy zobowiązany jest do kompleksowej analizy okoliczności faktycznych i dowodowych sprawy, uwzględniając zarówno aspekt intelektualny, jak i wolicjonalny strony podmiotowej, z zachowaniem standardów swobodnej oceny dowodów w oparciu o całokształt ujawnionych w sprawie okoliczności.

Sprzeczność w zapisie wymiaru kary w orzeczeniu (między zapisem słownym a cyfrowym) stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, uniemożliwiającą wykonanie wyroku, co wymaga uchylenia takiego orzeczenia zgodnie z art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.

Zmiana kwalifikacji prawnej czynu z przestępstwa na wykroczenie w związku z nowelizacją prawa materialnego zwiększającą próg wartości szkody kwalifikującej czyn jako przestępstwo, obliguje sądy do stosowania korzystniejszego dla sprawcy prawa obowiązującego w chwili orzekania.

Wyrok łączny powinien być wydany z pełnym uwzględnieniem aktualnych okoliczności faktycznych oraz prawnych, a jego naruszenie prowadzi do jego uchylenia i konieczności ponownego rozpoznania sprawy.

Dla wydania wyroku nakazowego konieczne jest, aby zebrany materiał dowodowy nie budził żadnych istotnych wątpliwości co do okoliczności czynu i winy oskarżonego; w przeciwnym razie należy przeprowadzić pełne postępowanie dowodowe na rozprawie głównej.