Stosując art. 37b k.k., można orzec jedynie karę pozbawienia wolności nieprzekraczającą 6 miesięcy łącznie z karą ograniczenia wolności do lat 2, co wymaga od sądu ścisłego przestrzegania granic kar określonych w tym przepisie.

Nienależyta obsada sądu, wynikająca z udziału sędziego powołanego wskutek procedur konfliktujących ze standardem niezawisłości, uzasadnia wznowienie postępowania i uchylenie wyroku zgodnie z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Nieprawidłowa kwalifikacja prawna czynu jako przestępstwa zamiast wykroczenia stanowi rażące naruszenie prawa, co wymaga uchylenia orzeczenia i ponownego rozpoznania sprawy zgodnie z właściwymi przepisami proceduralnymi.

Orzeczenie kary pozbawienia wolności zamiast łącznej ograniczenia wolności, dla jednorodzajowych kar ograniczenia wolności, stanowi rażące naruszenie art. 87 § 1 k.k. co wymaga uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania.

Przeprowadzenie nowych ustaleń faktycznych przez sąd odwoławczy, prowadzące do surowszej kary, narusza zasadę ne peius. W przypadku przedawnienia karalności wszczętego postępowania wymagane jest jego umorzenie na podstawie przesłanki określonej w art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.

Dożywotnie środki karne mogą być orzekane wyłącznie w szczególnych przypadkach przewidzianych przez prawo, a ich niezasadne zastosowanie powoduje rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, uzasadniające korektę wyroku w trybie kasacji.