Przepisy art. 92 § 1 k.w. nie przewidują zastosowania środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych; nałożenie takiego środka wbrew przepisom stanowi rażące naruszenie prawa materialnego.

W przypadku skazania za przestępstwo określone w art. 244 k.k., naruszające sądowy zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, sąd musi orzec zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, a jego ograniczenie do określonej kategorii stanowi rażące naruszenie prawa materialnego.

Śmierć oskarżonego przed wydaniem wyroku przez sąd pierwszej instancji stanowi bezwzględną przesłankę umorzenia postępowania karnego, niezależnie od momentu, w którym sąd powziął wiedzę o zgonie.

Decyzja o uchyleniu wyroku uniewinniającego i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania może być uzasadniona jedynie w przypadku rażących uchybień procesowych, które uniemożliwiają rzetelne rozpoznanie i ocenę dowodów przez sąd odwoławczy.

Kara za przestępstwo opisane w art. 56 ust. 3 ustawy narkotykowej musi obejmować zarówno karę pozbawienia wolności, jak i karę grzywny; w przypadku sprawców czerpiących stałe źródło dochodu z przestępstwa, kara pozbawienia wolności nie może być niższa od ustalonej dolnej granicy. Sąd drugiej instancji jest zobowiązany do uwzględnienia obu tych elementów.

Orzeczenie przepadku pojazdu mechanicznego na podstawie przepisów nieobowiązujących w chwili czynu zabronionego jest prawnie wadliwe i podlega uchyleniu, jeśli wniosek o dobrowolne poddanie się karze nie uwzględnia obowiązujących norm prawnych.

Orzeczenie środka probacyjnego przekraczającego maksymalnie dopuszczalny okres próby zgodnie z obowiązującym prawem stanowi rażące naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego.