Orzeczenie kary łącznej pozbawienia wolności, opartej wyłącznie na karach ograniczenia wolności, jest niezgodne z art. 85 § 1 i art. 87 § 1 k.k., a kary zastępcze nie mogą stanowić podstawy wyroku łącznego.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Okręgowego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na nienależytą obsadę sądu, wskazując na bezwzględną przyczynę odwoławczą z powodu wadliwego powołania sędziego uczestniczącego w sprawie.

Zastosowanie przez sąd przepisu art. 4 § 1 k.k. nowszej ustawy wyklucza przewidywane zasady absorpcji w przypadku, gdy wyroki były prawomocne przed nowelizacją z 2015 r. W takich przypadkach należy stosować przepisy obowiązujące przed 1 lipca 2015 r.

Sąd odwoławczy, zmieniając wyrok uniewinniający, musi przedstawić pełną i kompleksową ocenę dowodów zgodnie z zasadami określonymi w przepisach prawa procesowego, w szczególności w sprawach dotyczących przestępstwa oszustwa, gdzie konieczne jest zbadanie zamiaru oskarżonego w kontekście jego sytuacji finansowej i zamiarów związanych z zawieraną umową.

Wydanie nowego wyroku łącznego pomimo funkcjonowania w obrocie prawnym wcześniejszego prawomocnego wyroku łącznego w tej samej sprawie i w odniesieniu do tych samych skazań, stanowi naruszenie zasady res iudicata, wymagające uchylenia późniejszego orzeczenia i umorzenia postępowania.

Obecność w składzie orzekającym sędziego powołanego przy udziale Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w wyniku zmian legislacyjnych z 2017 roku, może naruszać standard niezawisłości i bezstronności sądu, co skutkuje uznaniem nienależytej obsady sądu za bezwzględną przyczynę odwoławczą.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Okręgowego w Przemyślu z uwagi na zaistniałą nienależytość obsady sądu, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym, wskazując na potrzebę zachowania standardów niezawisłości i bezstronności sądów.