Sąd Najwyższy, przy uchyleniu wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej Górze, wskazał na konieczność przeprowadzenia ponownej analizy dowodów sądowych z poszanowaniem zasady prawidłowego rozumowania, uwzględniając wymogi procedury karnej oraz prawidłowe zastosowanie przepisów materialnych w ustalaniu stanu faktycznego.
W przypadku skazania za przestępstwa określone w art. 244 k.k., sąd ma obowiązek orzeczenia świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej i jego uchylenie przez sąd odwoławczy stanowi rażące naruszenie prawa.
Nienależyta obsada sądu orzekającego uznana za bezwzględną przyczynę odwoławczą (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.), wynikającą z wadliwego nominowania sędziego z udziałem KRS kształtowanej w trybie niezgodnym z Konstytucją RP, skutkująca uchyleniem wyroku Sądu Okręgowego przez Sąd Najwyższy.
Zaniechanie orzeczenia przez sąd obligatoryjnego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów w sprawach dotyczących przestępstw z art. 178a § 1 k.k. stanowi rażące naruszenie prawa mogące skutkować uchyleniem wyroku przez Sąd Najwyższy.
Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w całości może być uznane za uzasadnione tylko wtedy, gdy cała podstawa dowodowa wyroku jest obarczona mankamentami, a nie tylko wtedy, gdy potrzebne jest uzupełnienie materiału dowodowego.
Sąd odwoławczy, zauważając potrzebę uzupełnienia postępowania dowodowego, powinien samodzielnie przeprowadzić dodatkowe dowody zamiast uchylać wyrok sądu pierwszej instancji i przekazywać sprawę do ponownego rozpoznania.
Zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego uchylono. Sąd odwoławczy błędnie stwierdził brak kompletnych znamion przestępstwa z art. 300 § 2 k.k. Sprawę przekazano do ponownego rozpoznania, wzywając do rzetelnej kontroli odwoławczej.
Nieprawidłowa obsada sądu, wynikająca z udziału sędziego powołanego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej z naruszeniem standardów konstytucyjnych, stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, która skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku.